Tadeusz Branicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Branicki
Data i miejsce urodzenia 15 stycznia 1938
Gdynia
Data i miejsce śmierci 19 marca 1983
Warszawa
Klub Ogniwo Sopot
Polonia Gdańsk
Legia Warszawa
Wzrost 190 cm
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
złoto Łódź 1958 waga ciężka
srebro Poznań 1959 waga ciężka
srebro Wrocław 1961 waga ciężka

Tadeusz Branicki (ur. 15 stycznia 1938 w Gdyni, zm. 19 marca 1983 w Warszawie[1][2]) – polski bokser i trener bokserski, mistrz Polski.

Występował w wadze ciężkiej (powyżej 81 kg). Został w niej mistrzem Polski w 1958 oraz wicemistrzem w 1959 i 1961[3]. W 1956 był mistrzem Polski juniorów[4]. Osiem razy zdobył drużynowe mistrzostwo Polski z Legią Warszawa w latach 1957/1958, 1958/1959, 1960/1961, 1961/1962, 1962/1963, 1968/1969, 1971 i 1973[1].

W latach 1957-1965 trzykrotnie wystąpił w reprezentacji Polski, wszystkie walki przegrywając[5].

Występował w Ogniwie Sopot (1953-1955), Polonii Gdańsk (1956-1958) i Legii Warszawa (1958-1973). Po zakończeniu kariery był trenerem. Jego uczniem był m.in. Andrzej Gołota[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 19-20. ISBN 83-217-2680-1.
  2. a b Kto był pierwszym trenerem Andrzeja Gołoty?, bokser.org, 21 października 2009 [dostęp 2017-12-16] (pol.).
  3. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 162-163. ISBN 83-217-2680-1.
  4. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 174. ISBN 83-217-2680-1.
  5. Piotr Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa: Sport i Turystyka, 1989, s. 108-111. ISBN 83-217-2680-1.