Tadeusz Czerwiński (wojskowy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Czerwiński
4 zwycięstwa
kapitan pilot kapitan pilot
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1910
Gronowiec, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 sierpnia 1942
Saint-Omer, Francja
Przebieg służby
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921-1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego
RAF roundel.svg RAF
Jednostki I/145 Dywizjon Myśliwski,
Dywizjon 306
Stanowiska dowódca eskadry
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Kampania wrześniowa
kampania francuska 1940
Bitwa o Anglię
Odznaczenia
Polowa Odznaka Pilota
Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie)Medal Lotniczy

Tadeusz Czerwiński (ur. 17 lutego 1910 w Gronowcu, zm. 22 sierpnia 1942 w Saint-Omer) – polski pilot, kapitan Wojska Polskiego i major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1936 ukończył Kurs Wyższego Pilotażu w Grudziądzu. Do wybuchu II wojny światowej był instruktorem w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. W kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą jednego z kluczy myśliwskich sformowanych z pilotów Eskadry Ćwiczebnej Pilotażu. Walczył w rejonie Dęblina. Po zakończeniu działań wojennych w Polsce, przez Rumunię, przedostał się do Francji.

W kampanii francuskiej 1940 walczył w składzie I/145 dywizjonu myśliwskiego „Warszawskiego”. 8 czerwca zestrzelił dwa myśliwce Bf-110.

Ewakuowany do Wielkiej Brytanii 23 lipca 1940 wszedł w skład 302 dywizjonu myśliwskiego „Poznańskiego”, w którym 15 września 1940 został dowódcą eskadry B. Walczył w bitwie o Anglię. 2 lutego 1941 został odznaczony Krzyżem Walecznych po raz drugi. 3 maja 1941 został instruktorem w 55 OTU w Osworth, a od listopada 1941 – instruktorem w 58 OTU w Grangemouth.

8 stycznia 1942 został przeniesiony do 306 dywizjonu myśliwskiego na stanowisko dowódcy eskadry A. 15 kwietnia 1942 został dowódcą tego dywizjonu. 26 kwietnia zaliczono mu zestrzelenie samolotu FW-190.

Zginął 22 sierpnia 1942 zestrzelony przez niemiecką artylerię przeciwlotniczą podczas wykonywania zadań bojowych w rejonie Saint-Omer (północna Francja). Pośmiertnie został odznaczony trzecim Krzyżem Walecznych. Pochowany na cmentarzu w Souvenir-Longuennes we Francji (grób 16, rząd A, działka 8).

Zwycięskie walki powietrzne[edytuj | edytuj kod]

Na liście Bajana sklasyfikowany został na 56. pozycji z czterema pewnymi zestrzeleniami samolotów Luftwaffe:

  • dwukrotnie Bf-110 – 8 czerwca 1940[1]
  • Do-17 – 15 września 1940
  • FW-190 – 26 kwietnia 1942

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. książka The Lost Hopes
  2. Czerwiński Tadeusz. listakrzystka.pl. [dostęp 2019-02-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5. s. 237.
  • Wacław Król: Myśliwcy. Warszawa: Ministerstwo Obrony Narodowej, 1980, s. 284-308. ISBN 83-11-06396-6.
  • niebieskaeskadra.pl (ang.). [dostęp 17 października 2014].