Tadeusz Drzażdżyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Drzażdżyński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 września 1888
Głubczyce
Data i miejsce śmierci 19 stycznia 1935
Wrocław
Miejsce spoczynku Cmentarz św. Piotra i Pawła w Gnieźnie
Narodowość polska
Tytuł naukowy doktor praw
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Brązowy Węgierski Krzyż Zasługi (cywilny)

Tadeusz Drzażdżyński (ur. 26 września 1888 w Głubczycach, zm. 19 stycznia 1935 we Wrocławiu) – polski prawnik z tytułem doktora, urzędnik ministerialny, działacz gospodarczy w II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 września 1888 w Głubczycach[1]. Był synem Stanisława (dyrektor gimnazjum) i Walerii z domu Rakowskiej[1]. Po maturze w gimnazjum studiował prawo i ekonomię na uniwersytetach we Wrocławiu, Monachium i w Berlinie, gdzie ukończył studia w 1913 uzyskując stopień doktora praw[2][3][1]. Zdał egzaminy sędziowskie, po czym został mianowany asesorem rejencyjnym w Ministerstwie Wyżywienia Rzeszy w Berlinie, gdzie pracował do 1917[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości od grudnia 1918 kierował Wydziałem Administracji i Sądownictwa w Naczelnej Radzie Ludowej w Poznaniu[1]. Następnie pełnił funkcje naczelnika wydziału, szefa sekcji oraz dyrektora Departamentu Aprowizacji w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej[2][1]. W sierpniu 1921 na własną prośbę odszedł ze służby państwowej[1].

Od tego czasu do końca życia pełnił funkcje członka zarządu i dyrektora Związku Zachodnio-Polskiego Przemysłu Cukrowniczego[2][3][1]. Ponadto udzielał się w innych organizacjach, pełnił funkcje członka zarządu i dyrektora Naczelnej Organizacji Zjednoczonego Rolnictwa i Przemysłu Rolnego Zachodniej Polski, członka Międzynarodowej Rady Cukrowniczej, członka zarządu Centralnego Związku Przemysłu Polskiego, wiceprezesa Izby Przemysłowo-Handlowej w Poznaniu, wiceprezesa Polskiego Komitetu Narodowego Międzynarodowej Izby Handlowej, członka Państwowej Rady Kolejowej, członka Komitetu Celnego, radcy Państwowego. Instytutu Konjunktur Gospodarczych i Ceł, członka Rady Polsko-Brytyjskiej Izby Handlowej, członka rady naczelnej Polskiego Przemysłu Cukrowniczego[2][3][1]. Na łamach prasy publikował artykuły o charakterze ekononomiczno-gospodarcze[1]. Działał również jako konsul honorowy Królestwa Węgier[2][3][1]. W latach II Rzeczypospolitej pracował na rzecz rozwoju gospodarki narodowej, w szczególności był zaangażowany w przemysł cukrowniczy[2][1]. Był zaangażowany na rzecz społeczności akademickiej, w szczególności przy budowie domów akademickich w Poznaniu i w Jastrzębiej Górze[1].

Zmarł 19 stycznia 1935 we Wrocławiu w wieku 47 lat po długiej i ciężkiej chorobie[2][3][1]. Po uroczystościach pogrzebowych w Poznaniu 22 stycznia 1935 tego samego dnia został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu św. Piotra w Gnieźnie[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s P. R.. Ś. p. Tadeusz Drzażdżyński. „Gazeta Cukrownicza”. Nr 5-6, s. 65-66, 5 lutego 1935. 
  2. a b c d e f g h i j k l Tadeusz Drzażdżyński. Nekrolog. „Kurier Warszawski”. Nr 21, s. 8, 21 stycznia 1935. 
  3. a b c d e f g h i Tadeusz Drzażdżyński. Nekrolog. „Gazeta Cukrownicza”. Nr 3-4, s. 65-66, 20 lutego 1935. 
  4. Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928.