Tadeusz Frączek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Frączek
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 17 września 1893
Rzeszów
Data i miejsce śmierci 17 stycznia 1973
Leytonstone
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP,
Wojsko Polskie we Francji,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 9 Pułk Artylerii Ciężkiej,
10 Pułk Artylerii Polowej,
28 Pułk Artylerii Polowej,
6 Pułk Artylerii Ciężkiej,
11 Pułk Artylerii Ciężkiej,
11 Pułk Artylerii Lekkiej,
Baza Art. 2 Korpusu
Stanowiska dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (Kampania wrześniowa, kampania włoska)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Wojska Złoty Krzyż Zasługi Medal Srebrny za Długoletnią Służbę Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Gwiazda za Wojnę 1939–1945 (Wielka Brytania) Medal Obrony (Wielka Brytania) Gwiazda Italii (Wielka Brytania)

Tadeusz Feliks Frączek (ur. 17 września 1893 w Rzeszowie, zm. 17 stycznia 1973 w Leytonstone) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego II RP, pułkownik Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 września 1893 w Rzeszowie[1]. Był synem Władysława i Józefy z domu Poradzisz[1]. W 1912 zdał egzamin dojrzałości w C. K. I Gimnazjum w Rzeszowie[1].

Po wybuchu I wojny światowej 1914 wstąpił do Legionu Wschodniego,[1]. Jesienią 1914 został wcielony do c. i k. armii, służył w 45 pułku artylerii[1]. Po wojnie jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podporucznika[2]. Na początku 1919 brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej[1]. Awansowany na stopień porucznika artylerii i służył w 9 pułku artylerii ciężkiej w Siedlcach[3][4][1]. W jego szeregach uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920[1]. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[5][6]. Został awansowany na stopień majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927[7][8]. W 1928 był oficerem 10 pułku artylerii polowej w Łodzi i od 1927 pełnił wówczas funkcję komendanta składu wojskowego[9][1]. Od stycznia 1931 był dowódcą II dywizjonu 28 pułku artylerii polowej, a od marca tego roku w zastępstwie dowódcą tej jednostki[1]. Od 1931 był oficerem 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie[10]. Do 1934 był kwatermistrzem pułku, po czym był dowódcą III dywizjonu do lipca 1934[11][1]. W latach 30. został awansowany na stopień podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935[1]. Od 20 lipca do 31 grudnia 1935 był w zastępstwie dowódcą pułku, od 1 stycznia 1935 do 31 lipca 1939 zastępcą dowódcy pułku[12]. Od 1 sierpnia 1939 sprawował stanowisko dowódcy 6 pac[13].

Po wybuchu II wojny światowej walczył wraz z lwowskim pułkiem w kampanii wrześniowej[1]. Po przedostaniu się do Rumunii został tam aresztowany[1]. Zwolniony w grudniu przedostał się do Francji[1]. Wstąpił do Wojska Polskiego we Francji i w styczniu został komendantem Stacji Zbornej Oficerów Artylerii[1]. We Francji był na leczeniu, a od czerwca 1940 przebywał w Wielkiej Brytanii jako oficer Polskich Sił Zbrojnych[1]. Od lipca 1942 służył na Bliskim Wschodzie[1]. Pełnił stanowisko dowódcy 11 pułku artylerii ciężkiej podczas kampanii włoskiej[13][1]. 1 stycznia 1945 został awansowany na stopień pułkownika[1]. Od 24 marca 1945 był dowódcą 17 pułku artylerii mieszanej[1]. 4 sierpnia 1945 został dowódcą artylerii Bazy 2 Korpusu[1].

Od 1946 przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie w maju 1947 został oficerem Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia, pełniąc stanowiska komendanta obozów dla Polaków[1]. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[13]. Pełnił funkcję prezes Koła Żołnierzy 11 pac[1]. Był cenionym przez podkomendnych dowódcą i wychowawcą[13].

Zamieszkiwał w Leytonstone (Londyn)[13][1]. Zmarł 17 stycznia 1973 tamże[13][1]. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu St. Patrick's Catholic Cemetery[1]. Jego żoną od 1925 była Eugenia z domu Zachar (1896–1987, podczas wojny pielęgniarka w 2 Korpusie), z którą miał córki Irmę (1926–1964) i Wandę (ur. 1929)[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad Zenon Andrzejewski. Pułkownik Tadeusz Feliks Frączek (1893-1973). „Przemyskie Zapiski Historyczne”. Nr 12-13, s. 366-370, 2003. 
  2. Wykaz oficerów, którzy nadesłali swe karty kwalifikacyjne, do Wydziału prac przygotowawczych, dla Komisji Weryfikacyjnej przy Departamencie Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922, s. 28.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 714.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 795.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 819.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 742.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 456.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 181.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 384.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 706.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 95.
  13. a b c d e f Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 25, s. 110, Grudzień 1973. Koło Lwowian w Londynie. 
  14. Określony jako „Medal 20-lecia Służby”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]