Tadeusz Gołąb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Franciszek Gołąb
Thaddäus Goląb
major piechoty major piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 października 1895
Żywiec
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 19141940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzeł hallerczyków.jpg Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 44 Pułk Strzelców Legii Amerykańskiej
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
kwatermistrz pułku
II zastępca dowódcy pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Tadeusz Franciszek Gołąb (ur. 4 października 1895 w Żywcu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Jana i Marii z Ostrowskich[1]. Był młodszym bratem kapitana intendenta Jana Józefa Gołębia (ur. 13 marca 1892 roku)[2].

Ukończył Wyższą Szkołę Realną w Żywcu. Powołany do armii austriackiej. Walczył w kampanii włoskiej w Alpach Karnickich i Dolomitach, w szeregach c. i k. 56 pułku piechoty. 1 sierpnia 1916 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty[3].

Wstąpił do Armii Polskiej we Francji. W latach 1918–1921 uczestnik walk na froncie ukraińskim, litewsko-białoruskim i bolszewickim.

W okresie międzywojennym pracował pozostał w wojsku jako zawodowy oficer w 13 Kresowej Dywizji Piechoty. W 1924 w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 605 lokatą w korpusie oficerów piechoty) służył w 44 pułku piechoty[4]. Przez kilka lat był wykładowcą w Dywizyjnej Szkole Podoficerskiej w Nisku. W 1932 był majorem (starszeństwo z dniem 1 stycznia 1931 i 21 lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. W kwietniu 1934 roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza[6]. W 1938 roku zajmowane przez niego stanowisko zostało przemianowane na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku.

W kampanii wrześniowej był w Ośrodku Zapasowym 13 Dywizji Piechoty. Ranny w nogi. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w obozie przejściowym (Putywl?) a następnie przeniesiony do Kozielska. Osadzony w tzw. „bloku majorowskim” (Skit). Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa bez numeru, poz. 99 z 2.04.1940[7], nr akt 300. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany jako „Golabuz Tadeusz” podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 15 kwietnia 1943 roku. Przy szczątkach znaleziono dowód osobisty[8]. Figuruje na liście AM 169-124 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 124. Nazwisko Tadeusza Gołębia znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 93 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 94 z 1943. W Archiwum Robla znajduje się pakiet nr 0424, zawierający notatnik nieznanego żołnierza. W zapisanych tam wspomnieniach "Trochę wspomnień o Skicie" znajduje się nazwisko Gołąb.

Tadeusz Franciszek Gołąb był żonaty z Marią z Myślińskich (ur. 8 września 1902 roku w Klewaniu), z którą miał syna Zbigniewa Henryka[1]. Brat żony – podporucznik artylerii Władysław Myśliński także został zamordowany w Katyniu. Maria Gołąb została wraz z synem deportowana na Syberię. W 1941 roku, po amnestii, oboje dostali się do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Maria pełniła służbę w 8 Szpitalu Wojennym jako siostra Czerwonego Krzyża. Zmarła 21 września 1945 roku i została pochowana na brytyjskim cmentarzu wojennym Ramla (Ramleh)[9]. Zbigniew Henryk Gołąb zmarł w 2004 roku w Wielkiej Brytanii.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował pośmiertnie majora Gołąba do stopnia podpułkownika[10]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W listopadzie 2009 roku Zespół Oświatowy w Starej Róży posadził Dąb Pamięci podpułkownika Tadeusza Franciszka Gołąba[11].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 173.
  2. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 371, 865.
  3. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 311, 640.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 235.
  5. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38, 574.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 150.
  7. УБИТЫ В КАТЫНИ, 2015, s. 270.
  8. Amtliches Material zum Massenmord von Katyn, Berlin 1943, s. 169.
  9. Wykaz poległych 1952 ↓, s. 344.
  10. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  11. Tomasz Lewandowski, Adam Nielski, Katyń - strona główna [dostęp 2017-12-09] (ang.).
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 12.
  13. a b Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 640.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]