Tadeusz Hołubowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Hołubowicz
Ilustracja
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1929
Czabarówka
profesor zwyczajny nauk rolniczych
Alma Mater Akademia Rolnicza w Poznaniu
1953-1998
Katedra Sadownictwa
Wydział Ogrodniczy

Tadeusz Hołubowicz (ur. 4 kwietnia 1929 w Czarbarówce, województwo tarnopolskie) – polski sadownik, pomolog, profesor zwyczajny, doktor honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Hołubowicz urodził się 4 kwietnia 1929 roku w Czabarówce. Rodzice Jan i Julia z domu Podgóreczna byli z zawodu rolnikami.W roku 1945 rodzina Hołubowiczów w ramach repatriacji przyjechała do Polski i osiedliła się we wsi Skarbiewo koło Koronowa. W czerwcu 1949 roku po ukończeniu Liceum Rolniczego w Bydgoszczy uzyskuje świadectwo dojrzałości oraz tytuł Technika - Rolnika.

Od 1 października 1949 roku rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Po wyodrębnieniu Wyższej Szkoły Rolniczej przeszedł na Studium Ogrodnicze, na którym w 1953 roku uzyskał dyplom inżyniera ogrodnictwa, a w 1955 inżyniera magistra rolnictwa. Już w trakcie studiów od 1953 roku został zatrudniony na etacie starszego asystenta w Katedrze Sadownictwa WSR w Poznaniu. W 1965 broniąc pracy na temat "Dynamika azotu organicznego w pąkach kwiatostanowych i wegetatywnych jabłoni corocznie i przemiennie owocujących" napisanej pod kierunkiem prof. dr hab. Jerzego Wierszyłłowskiego uzyskał stopień naukowy doktora nauk rolniczych.

Stopień doktora habilitowanego uzyskał w październiku 1970 roku i w kolejnym roku (z dniem 1 maja 1971 r.) został powołany na stanowisko docenta. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych uzyskał we wrześniu 1976 roku a tytuł profesora zwyczajnego w lutym 1985 roku. W 1998 roku profesor Hołubowicz przeszedł na emeryturę.

W dniu 14 grudnia 2005 r. w uznaniu zasług profesora Senat Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu nadał profesorowi tytuł doktora honoris causa[1].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Głównym kierunkiem działalności naukowej prof. dr hab. Tadeusza Hołubowicza były zagadnienia wytrzymałości na mróz roślin sadowniczych. Stworzył on w Katedrze Sadownictwa Uniwersytetu Przyrodniczego specjalistyczne laboratorium do badań nad mrozoodpornością. Jest autorem oryginalnej metody oznaczania wytrzymałości na mróz jednorocznych pędów drzew i krzewów owocowych (1977) oraz metody testu przeżyciowego do określenia wytrzymałości na mróz korzeni drzew i krzewów owocowych (1997). Są one stosowane w laboratoriach zajmujących się problematyką mrozoodporności w kraju i za granicą. Na forum międzynarodowym w latach 1976-1990 pełnił funkcję Przewodniczącego Grupy Roboczej "Mrozoodporność" w ramach Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych i w roku 1974 był organizatorem w Poznaniu I międzynarodowego sympozjum w zakresie mrozoodporności roślin drzewiastych. Jednocześnie w Polsce z jego inicjatywy powołano od roku 1984 przy Komitecie Nauk Ogrodniczych PAN w Warszawie, ogólnopolski Zespół "Mrozoodporności", który pod jego przewodnictwem spotyka się regularnie co 2 lata dla przedyskutowania problematyki mrozoodporności roślin.

Drugim głównym kierunkiem działalności prof. dr Tadeusza Hołubowicza były badania nad rozbudową zaplecza sadowniczego dla miasta Poznania oraz stworzeniem w Wielkopolsce intensywnego sadownictwa. On był projektodawcą pierwszych intensywnych sadów w Państwowych Gospodarstwach Rolnych wokół Poznania i w Wielkopolsce a poprzez założenie w roku 1973 pierwszego w Polsce super intensywnego sadu, znanego w kraju i w świecie pod nazwą sadu łanowego, dał podwaliny pod rekonstrukcję i modernizację nasadzeń sadowniczych oraz ich intensyfikację po surowej zimie 1986/87.

Od początku lat dziewięćdziesiątych prof. dr Tadeusz Hołubowicz poszerzył jeszcze swoje zainteresowania badawcze o problemy ochrony środowiska. W rejonie Huty Miedzi Głogów prowadzi on jeszcze dotychczas doświadczenia nad wpływem emisji Huty Miedzi Głogów na wzrost drzew i skażenie owoców metalami ciężkimi.

Dorobek publikacyjny prof. dr T. Hołubowicza do 2005 roku liczył 346 pozycji z tego: 109 to oryginalne publikacje naukowe, oparte na wynikach własnych doświadczeń, 122 artykuły naukowe, przeglądowe i popularnonaukowe opublikowane w czasopismach zawodowych. Także jest autorem lub współautorem 14 monografii i podręczników akademickich, takich jak: Fizjologia roślin sadowniczych (II wydania, 1974, 1984), Uprawa roli i nawożenie roślin ogrodniczych (II wydania 1990, 1997), Sadownictwo (1995), Uprawa czereśni i wiśni (1995) oraz autorem skryptu "Sadownictwo" dla studentów Wydziału Rolniczego (II wydania 1993 i 1999). Jest promotorem 7 prac doktorskich, w tym dwóch obcokrajowców: z Egiptu i z Ukrainy.

Po przejściu na emeryturę w dalszym ciągu prowadzi działalność publikacyjną i dydaktyczną.

Działalność organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Przez cały okres pracy oraz także po przejściu na emeryturę prof. Tadeusz Hołubowicz angażował się w sprawy uczelni, Wydziału Ogrodnictwa i Katedry Sadownictwa. Był jednym z pierwszych w Polsce kierowników grantu w ramach programu Tempus (lata 1995–1998), w ramach którego na Wydziale Ogrodniczym UP podjęto się modernizacji i dostosowania programów nauczania do wymagań Unii Europejskiej. Zainicjował włączenie się Uniwersytetu Przyrodniczego do międzynarodowego programu Sokrates - Erasmus, nawiązując szeroką współpracę z krajami Unii Europejskiej.

Prof. Hołubowicz pełnił na Uniwersytecie szereg funkcji: w latach 1970-1978 był dyrektorem Instytutu Produkcji Ogrodniczej, przez trzy kadencje (1972–1981) pełnił funkcję dziekana Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu, przez 20 lat (1978–1997) był kierownikiem Katedry Sadownictwa. W latach 1990–1995 był członkiem z wyboru i wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Ogrodniczych PAN. W latach 1981–1987 pełnił funkcję przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach, będąc jej członkiem rzeczywistym. Był w grupie inicjatorów i współzałożycieli Polskiego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych a w latach 1990–1995 jego wiceprezesem. W latach 1993–1996 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji do Spraw Rejestracji Odmian drzew i krzewów owocowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Katedra Sadownictwa Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu: prof. zw. dr hab. Tadeusz Hołubowicz, dr h.c.. [dostęp 2015-05-01].