Tadeusz Kozłowski (żołnierz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podporucznika Armii Krajowej, kawalera Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. Zobacz też: stronę ujednoznaczniającą.
Tadeusz Kozłowski
Kozak
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 24 listopada 1917
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 grudnia 1992
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1939-1944
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzel AK.jpg Armia Krajowa
Jednostki SGO „Polesie”
7 pułk piechoty AK „Garłuch”
pułk AK „Baszta”
Stanowiska zastępca dowódcy plutonu
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
(kampania wrześniowa
powstanie warszawskie)
Późniejsza praca doradca ekonomiczny ONZ
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż Armii Krajowej Medal Wojska Warszawski Krzyż Powstańczy Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939
Kompania „Krawiec” przed domem przy ulicy Puławskiej 134 na Mokotowie. Z lewej dowódca kompanii Stanisław Milczyński „Gryf”, w cyklistówce kpr. podch. Tadeusz Kozłowski „Kozak”, a obok niego kpr. Władysław Zygański „Żuk”.

Tadeusz Bolesław Kozłowski (ur. 24 listopada 1917 w Warszawie, zm. 25 grudnia 1992 tamże) – żołnierz kampanii wrześniowej, uczestnik bitwy pod Kockiem, podporucznik Armii Krajowej, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława (filologa) i Marii z domu Hildebrandt[1].

W roku 1936 ukończył warszawskie gimnazjum im. Tomasza Niklewskiego, po czym rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Warszawskiego, przerwane przez wybuch II wojny światowej. W czasie kampanii wrześniowej, jako ochotnik w stopniu strzelca z cenzusem, walczył w szeregach Grupy „Hrubieszów” i Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. Uczestnik bitwy pod Kockiem. Po ucieczce z niemieckiej niewoli działał w konspiracji - w strukturach Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Był żołnierzem 7 pułku piechoty AK „Garłuch”, absolwentem jednego z pierwszych kursów Szkoły Podchorążych ZWZ-AK, który ukończył na przełomie lat 1940/1941 uzyskując rangę kaprala podchorążego. W czasie okupacji kontynuował studia chemiczne na tajnej Politechnice Warszawskiej. Powstaniec warszawski - jako żołnierz kompanii K-1 batalionu „Karpaty” pułku AK „Baszta” uczestniczył w walkach o Pole Mokotowskie i lotnisko, po czym przebił się do Lasów Chojnowskich. Po reorganizacji oddziałów objął stanowisko zastępcy dowódcy plutonu 1907 w kompanii „Krawiec” pułku „Baszta”. W dniu 20 sierpnia 1944 przebił się wraz z kompanią „Krawiec” z Lasów Kabackich, przez Wilanów, na Mokotów. W toku walk został dwukrotnie ranny. Mianowany do stopnia podporucznika i odznaczony, za wykazane męstwo, Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari[1].

Po wojnie ukończył (w roku 1950) studia chemiczne uzyskując tytuł magistra nauk technicznych i dyplom inżyniera chemika. Pracował w Instytucie Chemii Ogólnej (jako pracownik naukowy) i Zespole Planowania Przestrzennego przy Radzie Ministrów (na stanowisku głównego specjalisty). Był wykładowcą na Politechnice Warszawskiej i członkiem Instytutu Planowania Polskiej Akademii Nauk. W randze ambasadora, jako doradca ekonomiczny Organizacji Narodów Zjednoczonych, pracował przy rządach Libii, Turcji i Kamerunu. Publikował artykuły w wielu renomowanych czasopismach naukowych[1].

W roku 1946 poślubił Zofię Nowicką, z którą miał synów Stanisława Juliana (ur. 1947) i Tadeusza Mściwoja (ur. 1950)[1].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Polak (red.) 1999 ↓, s. 61.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]