Tadeusz Malicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Franciszek Malicki
Data i miejsce urodzenia 10 października 1892
Petryków k. Tarnopola
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1943
Zakopane
Miejsce spoczynku Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku
Zawód, zajęcie nauczyciel, malarz, literat

Tadeusz Franciszek Malicki (ur. 10 października 1892 r. w Petrykowie k. Tarnopola, zm. 4 grudnia 1943 roku w Zakopanem) – polski nauczyciel, literat, artysta-plastyk oraz działacz turystyczny.

Tadeusz Malicki uczył się malarstwa u Apolinarego Kotowicza. W 1923 roku osiadł w Zakopanem, gdzie zamieszkał w willi "Szumna" (ul. Polna). Początkowo pracował jako nauczyciel, a od 1925 roku został zatrudniony jako dyrektor Sanatorium Nauczycielskiego. Był również aktywnym działaczem turystycznym, działając w strukturach Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Kierował zakopiańskim oddziałem Towarzystwa, a w latach 1932-1937 był jednym z wiceprezesów Zarządu Głównego PTT. W latach 1934-1939 pełnił również funkcję Dyrektora Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Po wybuchu II wojny światowej pozostał w Zakopanem, gdzie w latach 1942-43 powrócił do pracy dydaktycznej.

Oprócz pracy zawodowej i społecznej, Tadeusz Malicki miał wielorakie zainteresowania i pasje. Malował (głównie pejzaże oraz obrazy na szkle), zajmował się również drzeworytnictwem[1], fotografią oraz ceramiką artystyczną. Pisał opowiadania, publikowane m.in. w "Wierchach". Podejmował w nich tematykę podhalańską, tatrzańską oraz myśliwską (był wielkim łowczym). Przed drugą wojną światową opublikował zbiór opowiadań "Ludzie z gór" (1939) oraz adresowane do młodzieży "Dunajcowe wody" (ok. 1939). Eksplorował również tatrzańskie jaskinie (wraz z Tadeuszem i Stefanem Zwolińskimi).

W 1917 roku w Jaśle Tadeusz Malicki zawarł związek małżeński z Janiną Garczyńską[2]. Po śmierci został pochowany najpierw na zakopiańskim Nowym Cmentarzu, a po zakończeniu wojny jego ciało przeniesiono na cmentarz na Pęksowym Brzyzku[3]. W 1958 roku w willi "Szumna" Muzeum Tatrzańskie zorganizowało Punkt Muzealny im. Tadeusza Malickiego, prezentujący jego spuściznę. Placówka została po pewnym czasie zlikwidowana, zgodnie z wolą rodziny, a cześć zbiorów przekazano do Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu .

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Leszek Młodzianowski: Zakopane: Zbójnickie cienie na Pęksowym Brzyzku (pol.). www.krajoznawcy.info.pl, 2012-05-15. [dostęp 2015-06-16].
  2. Skrzynka poszukiwań Rzeczpospolitej wirtualnej (pol.). rzecz-pospolita.com. [dostęp 2015-06-16].
  3. Maciej Pinkwart: Cmentarze zakopiańskie (pol.). www.pinkwart.pl. [dostęp 2015-06-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]