Tadeusz Mikke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Mikke
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1896
Warszawa, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 12 września 1939
Ziewanice, II Rzeczpospolita
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1, 10 i 15 puł, 3 pszw CSK
Stanowiska dowódca szwadronu karabinów maszynowych
dowódca szwadronu pionierów
kwatermistrz pułku kawaleriai
dowódca pułku kawaleriai
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Bitwa nad Bzurą
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa Order św. Jerzego – IV klasy (Federacja Rosyjska)
Wręczenie prezydentowi RP Ignacemu Mościckiemu odznaki pułkowej przez delegację 1 Pułku Ułanów; drugi z prawej mjr Tadeusz Mikke

Tadeusz Mikke (ur. 21 czerwca 1896 w Warszawie, zm. 12 września 1939 pod Ziewanicami) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Mikke urodził się w Warszawie, w rodzinie Karola i Kazimiery z Krauzów. Po ukończeniu w 1915 r. szkoły średniej w tymże roku został powołany do służby w armii rosyjskiej. W 1916 r. ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze i w stopniu podporucznika kawalerii (korneta) otrzymał przydział jako dowódca plutonu do ochotniczego Dywizjonu Ułanów Polskich w składzie Brygady Strzelców Polskich. 3 kwietnia 1917 r. dywizjon został przekształcony w 1 pułku Ułanów Polskich. W jego szeregach walczył 23 lipca 1917 w obronie Stanisławowa, a nazajutrz w bitwie pod Krechowcami, w której odniósł ciężką kontuzję i został wzięty do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu (lub ucieczce), wrócił w listopadzie 1918 roku[1] do swojej byłej jednostki, która w tym czasie wchodziła już w skład I Korpusu Polskiego. Służył w niej do rozwiązania Korpusu.

Wrócił do Polski w maju 1918 r. Był jednym z organizatorów utworzenia w połowie października 1918 r. 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Awansowany na stopień rotmistrza, walczył z Ukraińcami pod Przemyślem i Gródkiem Jagiellońskim. W 1919 r. ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Warszawie, a potem Aplikacyjną Szkołę Kawalerii w Saumur we Francji. Od września 1920 r. dowodził szwadronem karabinów maszynowych[1] w 1 p. uł. w walkach z bolszewikami. W latach 1921-1923 był instruktorem jazdy konnej w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a we wrześniu 1923 dowódcą szwadronu 1 pułku Ułanów Krechowieckich[1]. Następnie przeszedł do 10 pułku Ułanów Litewskich. W latach 1925 – 1935 kończył wiele kursów specjalistycznych m.in. w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[1], Batalionie Szkolnym Saperów w Modlinie. W 1928 był dowódcą szwadronu pionierów 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku[2], a po rozformowaniu dywizji dowódcą szwadronu pionierów Brygady Kawalerii „Białystok”. 2 kwietnia 1929 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko kwatermistrza[4]. W marcu 1931 roku wrócił po latach do macierzystego 1 Pułku Ułanów na stanowisko kwatermistrza[5]. W kwietniu 1933 roku został przeniesiony do 15 Pułku Ułanów Poznańskich na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6]. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7]. 13 lipca 1937 roku objął obowiązki w zastępstwie dowódcy pułku, a w lutym 1938 roku został wyznaczony na dowódcę 15 puł., którym dowodził podczas kampanii wrześniowej[1].

Podczas wojny obronnej 1939 r. dowodził pułkiem m.in. w bitwie nad Bzurą. Poległ 12 września pod Ziewanicami koło Głowna. Pośmiertnie został mianowany pułkownikiem. Został pochowany na cmentarzu w Bielawach.

W kruchcie kościoła pw. św. Michała w Poznaniu znajduje się tablica upamiętniająca Tadeusza Mikke. Odsłonięto ją we wrześniu 1986[8].

Stryj polityka Janusza Korwin-Mikkego[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e O kawalerii polskiej XX wieku s. 32-33
  2. Rocznik oficerski 1928 s. 299, 344.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 108.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 83.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  8. Kronika Miasta Poznania 2/2001 s. 258, dostęp 2012-04-13
  9. Janusz Korwin-Mikke TEŻ ma koligacje z Kaczyńskim, Komorowskim, Jaruzelskim i Janem Pawłem II, Minakowski.pl [dostęp 2015-12-02] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]