Tadeusz Mikke

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Mikke
podpułkownik kawalerii podpułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia 21 czerwca 1896
Warszawa, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 12 września 1939
Ziewanice, II Rzeczpospolita
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 1, 10 i 15 puł, 3 pszw CSK
Stanowiska dowódca szwadronu karabinów maszynowych
dowódca szwadronu pionierów
kwatermistrz pułku kawaleriai
dowódca pułku kawaleriai
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Bitwa nad Bzurą
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa (międzyaliancki) Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie) Krzyż św. Jerzego I stopnia (Imperium Rosyjskie)
Wręczenie prezydentowi RP Ignacemu Mościckiemu odznaki pułkowej przez delegację 1 Pułku Ułanów; drugi z prawej mjr Tadeusz Mikke

Tadeusz Mikke (ur. 21 czerwca 1896 w Warszawie, zm. 12 września 1939 pod Ziewanicami) – podpułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Tadeusz Mikke urodził się w Warszawie, w rodzinie Karola i Kazimiery z Krauzów. Po ukończeniu w 1915 r. szkoły średniej w tymże roku został powołany do służby w armii rosyjskiej. W 1916 r. ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Twerze i w stopniu podporucznika kawalerii (korneta) otrzymał przydział jako dowódca plutonu do ochotniczego dywizjonu ułanów polskich w składzie Brygady Strzelców Polskich. 3 kwietnia 1917 r. dywizjon został przekształcony w 1 pułku Ułanów Polskich. W jego szeregach walczył 23 lipca 1917 w obronie Stanisławowa, a nazajutrz w bitwie pod Krechowcami, w której odniósł ciężką kontuzję i został wzięty do niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu (lub ucieczce), wrócił w listopadzie 1918 roku[1] do swojej byłej jednostki, która w tym czasie wchodziła już w skład I Korpusu Polskiego. Służył w niej do rozwiązania Korpusu.

Wrócił do Polski w maju 1918 r. Był jednym z organizatorów utworzenia w połowie października 1918 r. 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Awansowany na stopień rotmistrza, walczył z Ukraińcami pod Przemyślem i Gródkiem Jagiellońskim. W 1919 r. ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Warszawie, a potem Aplikacyjną Szkołę Kawalerii w Saumur we Francji. Od września 1920 r. dowodził szwadronem karabinów maszynowych[1] w 1 puł w walkach z bolszewikami. W latach 1921–1923 był instruktorem jazdy konnej w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu, a we wrześniu 1923 dowódcą szwadronu 1 pułku Ułanów Krechowieckich[1]. Następnie przeszedł do 10 pułku Ułanów Litewskich. W latach 1925–1935 kończył wiele kursów specjalistycznych m.in. w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[1], batalionie szkolnym saperów w Modlinie. W 1928 był dowódcą szwadronu pionierów 1 Dywizji Kawalerii w Białymstoku[2], a po rozformowaniu dywizji dowódcą szwadronu pionierów Brygady Kawalerii „Białystok”. 2 kwietnia 1929 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony do 3 pułku szwoleżerów w Suwałkach na stanowisko kwatermistrza[4]. W marcu 1931 roku wrócił po latach do macierzystego 1 pułku ułanów na stanowisko kwatermistrza[5]. W kwietniu 1933 roku został przeniesiony do 15 pułku Ułanów Poznańskich na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6]. 24 stycznia 1934 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[7]. 13 lipca 1937 roku objął obowiązki w zastępstwie dowódcy pułku, a w lutym 1938 roku został wyznaczony na dowódcę 15 pułku, którym dowodził podczas kampanii wrześniowej[1].

Podczas wojny obronnej 1939 r. dowodził pułkiem m.in. w bitwie nad Bzurą. Poległ 12 września pod Ziewanicami k. Głowna. Pośmiertnie został mianowany pułkownikiem. Został pochowany na cmentarzu w Bielawach.

W kruchcie kościoła pw. św. Michała w Poznaniu znajduje się tablica upamiętniająca Tadeusza Mikke. Odsłonięto ją we wrześniu 1986[8].

Stryj polityka Janusza Korwin-Mikkego[9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Jedna z ulic w Poznaniu na Strzeszynie nosi imię Tadeusza Mikke.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e O kawalerii polskiej XX wieku s. 32–33.
  2. Rocznik oficerski 1928 s. 299, 344.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929 roku, s. 106.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 108.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 101.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 83.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 24 stycznia 1934 roku, s. 1.
  8. Kronika Miasta Poznania 2/2001 s. 258, dostęp 2012-04-13
  9. Janusz Korwin-Mikke TEŻ ma koligacje z Kaczyńskim, Komorowskim, Jaruzelskim i Janem Pawłem II, Minakowski.pl [dostęp 2015-12-02] (pol.).
  10. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 466.
  11. M.P. z 1933 r. nr 258, poz. 276 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  12. M.P. z 1933 r. nr 64, poz. 82 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]