Tadeusz Nowakowski (bokser)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Nowakowski
Pełne imię i nazwisko Tadeusz Nowakowski
Data urodzenia 14 stycznia 1934
Data i miejsce śmierci 3 marca 2011
Sanok
Obywatelstwo  Polska
Kategoria wagowa półśrednia
Klub Stal Mielec
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 248
Zwycięstwa 211
Porażki 28
Remisy 9
Tadeusz Nowakowski
Dyscypliny boks
Dorobek medalowy
Mistrzostwa Polski
Brąz 1952 waga półśrednia
(67 kg)
Złoto 1957 waga półśrednia
(67 kg)
Odznaczenia państwowe
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Tadeusz Nowakowski (ur. 14 stycznia 1934 we Francji, zm. 3 marca 2011 w Sanoku) – polski bokser, reprezentant Polski, trener.

Nagrobek Tadeusza i Zofii Nowakowskich

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie polskich emigrantów we Francji. Tam też pierwszy raz był na zawodach bokserskich w Lens. Po repatriacji do Polski wraz z rodziną osiadł w Bytomiu i tam rozpoczął treningi w klubie Budowlani Bytom. Pierwszą walkę stoczył 7 lutego 1948. Po wyprowadzce ze Śląska zamieszkał w Mielcu, gdzie został pracownikiem WSK Mielec i zawodnikiem pięściarskiej sekcji klubu Stal Mielec. W 1951 i 1952 został mistrzem województwa rzeszowskiego w wadze półśredniej oraz uzyskał prawo startu w mistrzostwach Polski, gdzie w turnieju 1952 w Warszawie wywalczył brązowy medal. W międzyczasie został absolwentem Gimnazjum Przemysłowego Państwowej Fabryki Wagonów w Sanoku z 1952 (zasadnicza szkoła zawodowa o specjalności ślusarz maszynowy)[1]. W kolejnych latach ponownie zostawał mistrzem województwa rzeszowskiego, mistrzem zrzeszenia Stal. Na turnieju MP 1957 w Gdańsku zdobył złoty medal, pokonując Jerzego Debisza, Koszałkowskiego i Lewandowskiego. Został zawodnikiem kadry Polski kierowanej przez Feliksa Stamma. Uczestniczył w mistrzostwach Europy w Pradze 1957, gdzie został wyeliminowany w swojej pierwszej walce tego turnieju. Później przedwcześnie zakończył karierę reprezentacyjną z uwagi na brak zgody ze strony władz PRL wydania dokumentów przed wyjazdem do Wielkiej Brytanii (przyczyną miał być akt urodzenia Nowakowskiego we Francji). W kolejnych latach nadal reprezentował Stal Mielec.

Pod koniec czynnej kariery zawodniczej, zakończonej w 1962, był równolegle instruktorem grup młodzieżowych w klubie. W 1968 został trenerem w sekcji pięściarskiej Stali Sanok i pełnił funkcję przez kolejne lata[2][3]. Był szkoleniowcem seniorów i juniorów, a ponadto pracował w Sanockiej Fabryce Autobusów „Autosan”. Jako trener pracował w Sanoku przez 24 lata (w tym czasie czasowo był przez 1,5 roku szkoleniowcem w Avii Świdnik od 1977 przez jeden sezon, w 1980 ponownie został szkoleniowcem Stali[4]). W kwietniu 1983, po 15 latach pracy, zrezygnował z funkcji trenera pięściarskiej drużyny seniorów Stali Sanok, występującej wówczas w II lidze (na stanowisku trenera został zastąpiony przez Józefa Sołdryka)[5][6][7]. W późniejszych latach trenował młodych adeptów pięściarstwa w Stali Sanok[8]. Wśród jego sanockich wychowanków byli m.in. Waldemar Wójcik (wicemistrz Europy), Stanisław Bednarz (wicemistrz Polski juniorów), Jan Sybilla, Antoni Rakoczy, Adam Wiszyński, Antoni Pankiewicz, Jan i Wiesław Florczak. W 1985 zasiadł w sądzie koleżeńskim ZKS Stal Sanok[9]. Sekcja bokserska Stali Sanok została rozwiązana w 1993.

Tadeusz Nowakowski zmarł 3 marca 2011. Jego żoną była Zofia (1947-1993). Oboje zostali pochowani na Cmentarzu Posada w Sanoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Absolwenci. W: Stanisław Dydek: Zespół Szkół Mechanicznych w Sanoku 1946–1996. Brzozów: Oficyna Wydawniczo-Reklamowa „Edytor” w Brzozowie, 1997, s. 60. ISBN 83-87450-00-6.
  2. Trener Nowakowski ocenia sytuację wśród bokserów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 8, Nr 2 z 27 marca 1974. 
  3. Hokej i boks wizytówką Sanoka. „Nowiny”, s. 2, Nr 13 z 14 stycznia 1973. 
  4. Marian Struś. Tadeusz Nowakowski znów w narożniku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 8, Nr 13 (178) z 1-10 maja 1980. 
  5. Marian Struś. Boks w agonii. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 12 (268), s. 7, 1-10 maja 1983. 
  6. Nowy trener pięściarzy Józef Sołdryk: Macie dobrą młodzież, ale cudów w krótkim czasie się nie zrobi. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 23 (270), s. 7, 20-31 sierpnia 1983. 
  7. Marian Struś. Dziękujemy Ci, Tadeuszu. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 29 (285), s. 7, 20-31 października 1983. 
  8. Józef Ząbkiewicz. Dziękujemy za pozdrowienia. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 26 (425), s. 7, 10-20 września 1987. 
  9. Marian Struś. W ich ręce oddano losy „Stali”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 14 (341) z 10-20 maja 1985. 
  10. Wysokie odznaczenia dla zasłużonych sportowców i działaczy. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 10 (409) z 1-10 kwietnia 1987. 
  11. Wysokie odznaczenia dla wieloletnich działaczy sportowych i kulturalnych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 23 (68) z 1-15 grudnia 1976. 
  12. Są medale. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 8, Nr 20 (254) z 1-10 grudnia 1982. 
  13. Boks – II liga. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 6, Nr 301 (2029) z 19 grudnia 1955. 
  14. a b Józef Ząbkiewicz. Podziękowania dla sportowców i działaczy sportowych. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 2 (474) z 10-20 stycznia 1989. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]