Tadeusz Olszański (dziennikarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Olszański
Simenfalvy, T.O., tad.
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1929
Stanisławów
Zawód, zajęcie dziennikarz, publicysta, tłumacz
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Rodzice Tadeusz Olszański
Katarzyna Simenfalva
Dzieci Agata, Michał
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny)
Ten artykuł dotyczy dziennikarza i tłumacza literatury węgierskiej. Zobacz też: inne znaczenia Tadeusz Olszański.

Tadeusz Olszański, pseud. i kryptonimy Simenfalvy, T.O., tad. (ur. 28 sierpnia 1929 w Stanisławowie) – polski dziennikarz, publicysta, tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Tadeusza Olszańskiego (ur. 1878 w Kupczyńcach pod Tarnopolem) i Katarzyny Simenfalvy (ur. 1898 w Nagyszőlős dziś Wynohradiw na Zakarpaciu), z pochodzenia Węgierki. W czasie II wojny światowej przebywał jako uchodźca na terenie Węgier.

W 1952 ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Pracuje jako dziennikarz, specjalizujący się głównie w tematyce Węgier oraz sporcie. W latach sześćdziesiątych kierował działem sportowym w redakcji „Sztandaru Młodych”. Później pracował w redakcji „Sportowca”, Telewizji Polskiej oraz w Krajowej Agencji Wydawniczej. Jako dziennikarz sportowy wielokrotnie relacjonował igrzyska olimpijskie. Jest autorem książek o tematyce sportowej. Dokonał także około 40 przekładów literatury węgierskiej, w tym Chłopców z placu broni Ferenca Molnára i Byłem asystentem doktora Mengele Miklosa Nyiszli. Przyznano mu krajowe i zagraniczne nagrody oraz wyróżnienia. Od 1986 był zastępcą dyrektora, a od 1988 do 1990 dyrektorem Ośrodka Kultury Polskiej w Budapeszcie[1]. Swoją fascynację narodem, kulturą i kuchnią węgierską opisał w przewodniku kulinarnym Nobel dla papryki. W latach 1990–1994 pracował jako korespondent Polskiego Radia i Telewizji na Węgrzech oraz w Jugosławii. Jest publicystą tygodnika „Polityka”.

Należy do Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Ma dwoje dzieci – córkę Agatę (ur. 1957), historyka sztuki, i syna Michała (ur. 1954), dziennikarza.

W 2008 opublikował wspomnieniową książkę Kresy kresów. Stanisławów, obejmującą okres dzieciństwa spędzonego w Stanisławowie.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 75 LAT INSTYTUTU POLSKIEGO W BUDAPESZCIE, www.75lengyelkultura.hu [dostęp 2019-08-01].
  2. 44/2009. (III. 28.) KE határozata, kitüntetés adományozásáról (węg.). kozlonyok.hu. s. 7750. [dostęp 2013-12-11].
  3. Węgrzy odznaczyli Olszańskiego. „Polityka”, s. 98, 2009-05-09 (pol.). [dostęp 2010-03-13]. 
  4. Laureaci nagrody im. Witolda Hulewicza | Stowarzyszenie im. Witolda Hulewicza, www.hulewicz.org.pl [dostęp 2018-12-02] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]