Tadeusz Porębski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Porębski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1931
Bielsko-Biała
Data i miejsce śmierci 17 lipca 2001
Warszawa
Wicemarszałek Sejmu IX kadencji (PRL)
Okres od 17 czerwca 1988
do 3 czerwca 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Sztandaru Pracy I klasy 40 years of victory rib.png
Grób Tadeusza Porębskiego na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

Tadeusz Kazimierz Porębski (ur. 16 kwietnia 1931 w Bielsku-Białej, zm. 17 lipca 2001 w Warszawie) – polski profesor nauk technicznych i polityk. Poseł na Sejm PRL VIII i IX kadencji, wicemarszałek Sejmu IX kadencji, ambasador.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Gertrudy. Ukończył Państwowe Liceum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bielsku. Studiował w latach 1951–1956 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1965 został docentem, a w 1969 otrzymał tytuł naukowy profesora. Specjalizował się w mechanice ciała stałego, zwłaszcza w zakresie zmęczenia materiałów. Był kierownikiem Zakładu Zmęczenia Materiałów, a także kierownikiem Centralnego Laboratorium Wytrzymałości Materiałów.

W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1955–1967 był I sekretarzem komitetu uczelnianego na PWr. W 1968 był członkiem uczelnianej komisji dyscyplinarnej Politechniki Wrocławskiej odpowiedzialnej za sankcje w stosunku do studentów, którzy brali udział w antykomunistycznych protestach marcowych i majowych we Wrocławiu. Typową karą dla zbuntowanych studentów było wyrzucenie ze studiów i powołanie do wojska[1]. Był rektorem Politechniki Wrocławskiej w latach 1969–1980.

Pełnił mandat posła na Sejm PRL VIII i IX kadencji. Był zastępcą członka (1968–1971) i członkiem Komitetu Centralnego PZPR (1971–1986), a w latach 1981–1988 członkiem Biura Politycznego KC PZPR i sekretarzem KC. W okresie 1980–1983 był również I sekretarzem KW PZPR we Wrocławiu. Od lipca 1986 do lutego 1989 był członkiem BP KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[2]. W latach 1981–1986 był przewodniczącym Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi[3].

W grudniu 1988 usunięty z Biura Politycznego KC PZPR w ramach rekonstrukcji kierownictwa partii przeprowadzonej przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Obok niego z biura odeszli wówczas również m.in. Zbigniew Messner, gen. Józef Baryła, Jan Główczyk, Zofia Stępień i Zygmunt Murański, od 1988 do 1989 wicemarszałek Sejmu IX kadencji.

W 1989 mianowany ambasadorem PRL w Jugosławii, jednak już w 1990 został odwołany przez rząd Tadeusza Mazowieckiego. Od 1994 pracował w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie.

Głównym organizatorem jego pogrzebu na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach była Kancelaria Prezydenta RP, a ze strony Centralnego Instytutu Ochrony Pracy Bogusław Kędzia.

Odznaczenia[4][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Suleja, Dolnośląski Marzec 68, monografia Instytutu Pamięci Narodowej, Warszawa 2006
  2. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  3. „Nowe Drogi”, nr 2/1985, s. 2.
  4. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  5. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265.
  6. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]