Tadeusz Porębski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Porębski
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1931
Bielsko
Data i miejsce śmierci 17 lipca 2001
Warszawa
Wicemarszałek Sejmu IX kadencji (PRL)
Okres od 17 czerwca 1988
do 3 czerwca 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” 40 years of victory rib.png Jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa
Grób Tadeusza Porębskiego na Powązkach; Warszawa, 23 lipca 2008

Tadeusz Kazimierz Porębski (ur. 16 kwietnia 1931 w Bielsku-Białej, zm. 17 lipca 2001 w Warszawie) – polski profesor nauk technicznych i polityk. Członek Biura Politycznego KC PZPR (1981–1988), poseł na Sejm PRL VIII i IX kadencji, wicemarszałek Sejmu IX kadencji (1988–1989), ambasador.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Gertrudy. Ukończył Państwowe Liceum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Bielsku. Studiował w latach 1951–1956 na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej, uzyskując tytuł inżyniera mechanika. W 1961 uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1965 został docentem, a w 1969 otrzymał tytuł profesora. Specjalizował się w mechanice ciała stałego, zwłaszcza w zakresie zmęczenia materiałów. Był kierownikiem Zakładu Zmęczenia Materiałów, a także kierownikiem Centralnego Laboratorium Wytrzymałości Materiałów.

W 1950 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1955–1967 był I sekretarzem komitetu uczelnianego na PWr. W 1968 był członkiem uczelnianej komisji dyscyplinarnej Politechniki Wrocławskiej odpowiedzialnej za sankcje w stosunku do studentów, którzy brali udział w antykomunistycznych protestach marcowych i majowych we Wrocławiu. Typową karą dla zbuntowanych studentów było wyrzucenie ze studiów i powołanie do wojska[1]. Był rektorem Politechniki Wrocławskiej w latach 1969–1980.

Pełnił mandat posła na Sejm PRL VIII i IX kadencji. Był zastępcą członka (1968–1971) i członkiem Komitetu Centralnego PZPR (1971–1986), a w latach 1981–1988 członkiem Biura Politycznego KC PZPR i sekretarzem KC. W okresie 1980–1983 był również I sekretarzem KW PZPR we Wrocławiu. Od lipca 1986 do lutego 1989 był członkiem BP KC PZPR odpowiedzialnym za oświatę[2]. W latach 1981–1986 był przewodniczącym Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi[3].

W grudniu 1988 usunięty z Biura Politycznego KC PZPR w ramach rekonstrukcji kierownictwa partii przeprowadzonej przez gen. Wojciecha Jaruzelskiego. Obok niego z biura odeszli wówczas również m.in. Zbigniew Messner, gen. Józef Baryła, Jan Główczyk, Zofia Stępień i Zygmunt Murański, od 1988 do 1989 wicemarszałek Sejmu IX kadencji.

W 1989 mianowany ambasadorem PRL w Jugosławii, jednak już w 1990 został odwołany przez rząd Tadeusza Mazowieckiego. Od 1994 pracował w Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie.

Głównym organizatorem jego pogrzebu na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C17-4-8)[4] była Kancelaria Prezydenta RP, a ze strony Centralnego Instytutu Ochrony Pracy Bogusław Kędzia.

Odznaczenia[5][6][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Suleja, Dolnośląski Marzec 68, monografia Instytutu Pamięci Narodowej, Warszawa 2006.
  2. Zbigniew Osiński, Nauczanie historii w szkołach podstawowych w Polsce w latach 1944–1989: uwarunkowania organizacyjne oraz ideologiczno-polityczne, Lublin 2010, s. 90.
  3. „Nowe Drogi”, nr 2/1985, s. 2.
  4. Wyszukiwarka grobów w Warszawie.
  5. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  6. Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 1045–1046.
  7. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265.
  8. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]