Tadeusz Tokarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Tokarz
podpułkownik dyplomowany podpułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia 8 października 1898
Kałusz
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 1981
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 2 Pułk Piechoty Legionów,
DOK IX,
15 Pułk Piechoty,
O.IV SG,
Brygada KOP „Nowogródek”,
53 Pułk Piechoty,
Front Południowy
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi

Tadeusz Jan Tokarz (ur. 8 października 1898 w Kałuszu, zm. 7 czerwca 1981 w Londynie) – podpułkownik dyplomowany Wojska Polskiego, doktor praw.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 8 października 1898 w Kałuszu[1]. Został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[2]. Jako adiutant sztabowy i oficer nadetatowy 2 pułku piechoty Legionów z Pińczowa odbył Kurs Normalny 1921–1923 w w Wyższej Szkole Wojennej[3]. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego. Następnie awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[4]. W 1924 jako oficer Sztabu Generalnego i nadetatowy 2 pułku piechoty Legionów był przydzielony do oddziału wyszkolenia w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu[5]. W 1928 jako oficer 15 pułku piechoty służył w Oddziale IV Sztabu Generalnego[6]. Zajmował stanowiska sztabowe[1]. Był oficerem sztabu inspektora armii gen. dyw. Jana Romera[7]. Od 7 czerwca 1930 był szefem sztabu Brygady KOP „Nowogródek”[8]. W 1932 służył w 53 pułku piechoty w Tarnopolu[9]. Był dowódcą Szkoły Podchorążych Rezerwy 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu[1]. Sprawował stanowisko attaché wojskowego w Norwegii[1]. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie uzyskując tytuł doktora praw[1].

Po wybuchu II wojny światowej w czasie kampanii wrześniowej w stopniu majora pełnił funkcję szefa Oddziału I Frontu Południowego. Po przedostaniu się na Zachód wstąpił do Wojska Polskiego we Francji i w listopadzie 1939 był kierownikiem Referatu Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych[10].

Po wojnie pozostał na emigracji[1]. Zmarł 7 czerwca 1981 w Londynie[1].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]