Tadeusz Tyczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Tyczyński
Pudel, Topora
podporucznik podporucznik
Data urodzenia 7 lutego 1923
Data i miejsce śmierci 3 sierpnia 1944
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne AK DYSK.png Armia Krajowa
Stanowiska d-ca drużyny III plutonu Felek 2. kompanii Rudy batalionu „Zośka”
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941)
Na Powązkach Wojskowych. Nazwisko T. Tyczyńskiego ostatnie w 8. rzędzie

Tadeusz Tyczyński ps. Pudel, Topora (ur. 7 lutego 1923[1], zm. 3 sierpnia 1944 w Warszawie) – podporucznik, w powstaniu warszawskim dowódca drużyny w plutonie „Felek” 2. kompanii „Rudy” III batalionu „Zośka” Zgrupowania „Radosław” Armii Krajowej.

Działał w 80 Drużynie Harcerskiej im. Jędrzeja Śniadeckiego[2]. Podczas okupacji niemieckiej służył w polskim podziemiu zbrojnym. Podczas powstania warszawskiego walczył na Woli. Poległ 3. dnia walk powstańczych 1944 w rejonie ul. Gęsiej, niedaleko więzienia „Gęsiówka”. Miał 21 lat. Jego symboliczna mogiła znajduje się na Powązkach Wojskowych obok kwater żołnierzy i sanitariuszek batalionu „Zośka”.

Został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Był stryjecznym bratem Wiesława Tyczyńskiego (ps. „Olgierd”)[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dane według: Wielka Ilustrowana Encyklopedia Powstania Warszawskiego, tom 6. Redaktor naukowy Piotr Rozwadowski. Dom Wydawniczy "Bellona", Warszawa 2004. ​ISBN 83-11-09586-8
  2. 80 Drużyna Harcerska im. Jędrzeja Śniadeckiego
  3. Relacja Tadeusza Sumińskiego w Archiwum Historii Mówionej MPW