Tadeusz Wereszczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Kajetan Wereszczyński
Ilustracja
Tadeusz Wereszczyński (przed 1929)
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1894
Krymidów
Data śmierci 28 października 1977
Przebieg służby
Siły zbrojne c. i k. Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 6 Eskadra Wywiadowcza
17 Eskadra Wywiadowcza
1 Pułk Lotniczy
6 Pułk Lotniczy
2 Pułk Lotniczy
Stanowiska dowódca eskadry
dowódca parku lotniczego
komendant parku
komendant szkoły
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Polowa Odznaka Obserwatora
Krzyż Zasługi Wojskowej Medal Waleczności (Austro-Węgry) Krzyż Wojskowy Karola

Tadeusz Kajetan Wereszczyński (ur. 7 sierpnia 1894 w Krymidowie, zm. 28 października 1977) – major pilot obserwator inżynier Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Władysława i Jadwigi Wysockiej. Studiował inżynierię mierniczą na Politechnice Lwowskiej. W 1913 został powołany do c. i k. Armii i wcielony do Morawskiego Pułku Piechoty Nr 81 w Igławie. W szeregach tego pułku walczył w czasie I wojny światowej[1]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915 w korpusie oficerów rezerwy piechoty[2]. W styczniu 1917 został przydzielony do szkoły obserwatorów w Wiener Neustadt. 1 marca 1917, po ukończeniu szkolenia, został przydzielony do 33. a później do 39. kompanii lotniczej. We wrześniu tego roku trafił do rumuńskiej niewoli[1]. Jego oddziałem macierzystym był w dalszym ciągu 89 IR[3]. W marcu 1918 został uwolniony z niewoli[1].

23 listopad 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, otrzymał przydział do 6 Eskadry Wywiadowczej. W 1919 został skierowany na szkolenie w I. Niższej Szkole Pilotów w Krakowie, a następnie w Wyższej Szkole Pilotów w Ławicy. Po jej ukończeniu otrzymał przydział do 59 Eskadry Lotniczej. Z tą jednostką wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 1 maja 1920 został awansowany na stanowisko dowódcy tej eskadry i sprawował to stanowisko do września. Następnie został przeniesiony do III ruchomego parku lotniczego, gdzie 20 listopada został zastępcą dowódcy i oficerem technicznym, a 15 września 1921 objął stanowisko komendanta tej jednostki[1].

1 sierpnia 1922 roku został przeniesiony do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu, a 24 marca 1923 roku przeniesiono go do 1 Pułku Lotniczego w Warszawie. W 1925 został przeniesiony do 6 Pułku Lotniczego we Lwowie na stanowisko komendanta parku lotniczego. W lutym 1927 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy tego pułku[4]. W kwietniu 1928 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów lotnictwa z równoczesnym przydziałem do Lotniczej Szkoły Bombardowania i Strzelania w Bydgoszczy na stanowisko komendanta[5].

16 maja 1929 objął dowództwo 2 Pułku Lotniczego[6][7]. W grudniu 1930 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V[8].

Po II wojnie światowej mieszkał w Poznaniu. Dalsze jego losy nie są znane.

Ordery i odznaczeni[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Wereszczyński Tadeusz (pol.). infolotnicze.pl. [dostęp 2019-04-03].
  2. Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 275.
  3. a b c d Lista starszeństwa c. i k. Armii 1918 ↓, s. 728.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 18 lutego 1927 roku, s. 57.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 149.
  6. 2. Pułk Lotniczy 1919-1929. Kraków: Komitet Wojewódzki L.O.P.P. w Krakowie, 1933, s. 16.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 123.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 30.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 437.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]