Tadeusz Witoszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Witoszyński
porucznik piechoty porucznik piechoty
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1908
Michalin (woj. stanisławowskie)
Data i miejsce śmierci 31 października 1993
St. Catharines (Kanada)
Przebieg służby
Lata służby 1933 - 1945
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie II RP
Jednostki 1 morski batalion strzelców
1 morski pułk strzelców
65 Pomorski Batalion Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii c.k.m.
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
(kampania wrześniowa):
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Tadeusz Kazimierz Witoszyński (ur. 4 grudnia 1908 w Michalinie - województwo stanisławowskie, zm. 31 października 1993 w St. Catharines - prowincja Ontario w Kanadzie) – porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w dniu 4 grudnia 1908 roku w Michalinie, w ówczesnym województwie stanisławowskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty. Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego[a] (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 1933 roku) mianowany został na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty, ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1933 roku i 135. lokatą[1][2]. Zarządzeniem Ministra Spraw Wojskowych (podpisanym w zastępstwie przez gen. dyw Kazimierza Fabrycego) wcielony został, w korpusie oficerów piechoty, do batalionu morskiego[3], stacjonującego w Wejherowie. Jako podporucznik batalionu morskiego (z dniem 1 kwietnia 1937 roku batalion morski został przemianowany na 1 morski batalion strzelców[4]) zajmował na dzień 5 czerwca 1935 roku 133. lokatę w swoim starszeństwie (była to 252. lokata łączna wśród podporuczników korpusu piechoty)[5].

Do stopnia porucznika awansowany został ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku[2][6] i 198. lokatą wśród oficerów piechoty[2]. Na dzień 23 marca 1939 r. pełnił funkcję dowódcy kompanii k.m. w 1 morskim batalionie strzelców[7], zajmując w tym czasie 186. lokatę wśród poruczników piechoty w swoim starszeństwie[6].

Na dzień 1 września 1939 r. (już po ogłoszeniu mobilizacji) jako porucznik piechoty zajmował stanowisko dowódcy 1 kompanii c.k.m. w I batalionie 1 morskiego pułku strzelców[b] (pułk ten wchodził w skład Oddziału Wydzielonego „Wejherowo”, walczącego w ramach wojsk Lądowej Obrony Wybrzeża dowodzonej przez płk. Stanisława Dąbka)[8]. Tadeusz Witoszyński walczył w obronie Wejherowa, Redy i Kępy Oksywskiej. Podczas walk został dwukrotnie ranny: dnia 14 września 1939 r. w twarz (podczas akcji pod miejscowością Dębogórze) i dnia 18 września w nogę, na punkcie obserwacyjnym dowódcy pułku (w miejscowości Stare Obłuże). Ewakuowany został wówczas do szpitala w Babich Dołach[9]. Dostał się do niemieckiej niewoli, w której przebywał w oflagu VII A Murnau (numer jeniecki: 230).

Po wyzwoleniu z oflagu wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po dniu 1 lipca 1945 roku, w randze porucznika, został przydzielony do 65 Pomorskiego Batalionu Piechoty w 16 Pomorskiej Brygadzie Piechoty wchodzącej w skład 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej[10]. W roku 1949 wyemigrował do Kanady, gdzie zmarł w dniu 31 października 1993 r. Spoczywa na cmentarzu Victoria Lawn Cemetery w mieście St. Catharines (region Niagara w prowincji Ontario).

Za swą postawę wykazaną podczas walk kampanii wrześniowej odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (Nr krzyża: 12029)[c]. Nadanie to ogłoszone zostało w Dzienniku Personalnym PSZ Nr 3 z dnia 25.07.1947 roku.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Było to zarządzenie z dnia 5 sierpnia 1933 roku.
  2. 1 morski pułk strzelców zmobilizowany został w dniu 24 sierpnia 1939 roku przez 1 morski batalion strzelców.
  3. We wniosku o nadanie tegoż orderu napisano o por. Witoszyńskim: „Bardzo inteligentny i zamiłowany w służbie wojskowej oficer. Inicjatywa bardzo duża. Bardzo dobre i szybkie orientowanie się w położeniu oraz szybka reakcja. Odwaga osobista bardzo duża. Ogólnie wybitny oficer” (zbiory Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie. Wniosek o nadanie Virtuti Militari kl. V. Sygnatura archiwalna: A.XII.85/165).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]