Tadeusz Wojtas (duchowny)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Wojtas
Data i miejsce urodzenia 14 października 1903
Szalowa
Data i miejsce śmierci 13 marca 1981
Brighton
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1930
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Tadeusz Wojtas (ur. 14 października 1903 w Szalowej, zm. 13 marca 1981 w Brighton) – polski duchowny rzymskokatolicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 14 października 1903 w Szalowej[1][2]. Był synem Piotra i Leopoldy z domu Dąbrowskiej[2]. Przez cztery lata kształcił się w Gimnazjum Marcina Kromera w Gorlicach, następnie w zakonie oo. jezuitów we Lwowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości[2].

Odbywał studia teologii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie oraz filozofii na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[2]. W 1920 we Lwowie otrzymał sakrament święceń kapłańskich[2]. Był wykładowcą w seminarium franciszkańskim, następnie katechetą[2]. Przed 1939 był kapłanem archidiecezji lwowskiej[3][1]. Pełnił funkcję administratora parafii Horożanka[1].

Po wybuchu II wojny światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną[4]. W trakcie okupacji sowieckiej został wysłany przez kierownictwo armii podziemnej z meldunkami ze Stanisławowa do Lwowa[4]. Podawał się wówczas za urzędnika kolejowego i poruszał się w cywilnym ubraniu[4]. W tym czasie został aresztowany przez NKWD wiosną 1940[3][4][2]. Został osadzony w więzieniu na Zamarstynowie we Lwowie[4], później był przetrzymywany w Kijowie i Charkowie przez 14 miesięcy[2]. Później został deportowany na wschód ZSRR, trafił do kołchozu w łagrach na ziemi uzbeckiej[3][2][1]. Po amnestii odzyskał wolność i zgłosił się do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, zostając kapelanem[2]. Później odbył szlak wojenny przez Bliski Wschód i Włochy będąc kapelanem w 2 Korpusie Polskim[2][1].

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii[2]. Był założycielem i wieloletnim proboszczem parafii Pięciu Braci Męczenników w Brighton[3][2]. Ponadto pełnił funkcję duszpasterza na hrabstwo Sussex[3]. Był rektorem Instytutu Marianum w Anglii, wydawcą pisma „Marianum w Służbie”[1][2]. Otrzymał tytuły kanonika[2] i dziekana[5]. 16 listopada 1980 w Brighton uroczyście obchodził 50-lecie kapłaństwa[3].

Zmarł 13 marca 1981 w Brighton[1][2]. Pochowany w tym mieście[2].

Odznaczenie[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 41, s. 99, Czerwiec 1981. Koło Lwowian w Londynie. 
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q A. Wietrzyk: Ks. Tadeusz Wojtas. luzna.pl. [dostęp 2019-04-15].
  3. a b c d e f O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Jubileusz 50-lecia kapłaństwa ks. Tadeusza Wojtasa. „Biuletyn”. Nr 39-40, s. 81, Grudzień 1980. Koło Lwowian w Londynie. 
  4. a b c d e Bronisław Brzezicki. Wspomnienie o ks. Tadeuszu Wojtasie. „Biuletyn”. Nr 41, s. 96, Czerwiec 1981. Koło Lwowian w Londynie. 
  5. a b Komunikat o nadaniu Orderu "Odrodzenia Polski". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3 z, s. 20, 8 sierpnia 1967.