Taquile

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Taquile
Kontynent Ameryka Południowa
Państwo  Peru
Akwen Titicaca
Powierzchnia 5,72[1] km²
Najwyższy punkt 4050 m n.p.m.
Położenie na mapie Peru
Mapa lokalizacyjna Peru
Taquile
Taquile
Ziemia15°46′38″S 69°41′03″W/-15,777222 -69,684167

Taquile – wyspa na jeziorze Titicaca, w jego części należącej do Peru, 45 km od przybrzeżnego miasta Puno. Na wyspie o długości 5,5 i szerokości 1,6 km zamieszkuje stale od 1700 do 2500 osób. Najwyższy punkt wyspy wznosi się 4050 m n.p.m., a główna wioska leży na wysokości 3950 m n.p.m. Mieszkańcy, zwani Taquileños, używają języka keczua.

Taquile, w języku keczua zwana Intika, była zamieszkana od czasów kultury Tiahuanaco. Od XIII w. należała do Imperium Inków, a na wyspie zachowały się ruiny inkaskich budowli. Wyspa była jednym z ostatnich miejsc na terenie obecnego Peru opierających się hiszpańskiej kolonizacji. Została jednakże zdobyta i w imieniu króla Karola V i w 1580 r. oddana we władanie kastylijskiemu hrabiemu Pedro Gomez de Taquila, któremu zawdzięcza obecną nazwę. Hiszpanie zakazali mieszkańcom noszenia tradycyjnych strojów, zaczęli oni zatem używać ubioru hiszpańskich chłopów i przy takich strojach pozostali do dziś. W latach 30. XX w. wyspa służyła za więzienie i dopiero po 1937 r. powróciła do pierwotnych właścicieli.

Mężczyźni w tradycyjnych strojach, robiący na drutach
Położenie wyspy

Taquileños stosują w swej społeczności zasady kolektywizmu oraz inkaskiego kodeksu moralnego: "ama sua, ama llulla, ama qhella" (nie kradnij, nie kłam, nie leń się). Gospodarka opiera się tu na rybołówstwie, rolnictwie i ogrodnictwie, z dominującą uprawą ziemniaka, oraz turystyce. Docenioną za pielęgnowanie własnego dziedzictwa przez UNESCO wyspę odwiedza rocznie około 40 000 turystów. Taquileños znani są z produktów tkackich, tekstyliów i ubrań, uważanych za wyroby najwyższej jakości w Peru. Rzemiosłem tym zajmują się głównie mężczyźni.

Taquile posiada własną stację radiową i jest wyposażona w generatory, mimo że mieszkańcy wyspy zadecydowali zrezygnować z nich na rzecz baterii słonecznych. Ciekawostką jest, że na wyspie nie ma dróg ani pojazdów mechanicznych, nie ma też hoteli, policji, kotów ani psów (te ostatnie służą zdaniem Taquileños do stróżowania, więc łamałyby tradycyjny kodeks moralny, leniąc się w społeczności wolnej od kradzieży).

Panorama jeziora Titicaca, widok z Taquile

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Compendio Estadístico del Peru 2013 (hiszp.). INEI. s. 40. [dostęp 2018-12-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Elayne Zorn, 2004. "Weaving a Future: Tourism, Cloth and Culture on an Andean Island". Iowa City: University of Iowa Press. ​ISBN 0-87745-916-9

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]