Tara Geraghty-Moats

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tara Geraghty-Moats
Ilustracja
Tara Geraghty-Moats podczas zawodów Pucharu Świata w skokach narciarskich w Hinzenbach (2015)
Data i miejsce urodzenia 12 kwietnia 1993
Lebanon, Stany Zjednoczone[1]
Klub Lebanon Outing Club[2]
Debiut w PŚ 5 grudnia 2014
Lillehammer (33. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 11 stycznia 2015
Sapporo (29. miejsce)
Rekord życiowy 125 m, Park City[1]
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Kombinacja norweska
Puchar Kontynentalny
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018/2019
Letnie Grand Prix
Gold medal with cup.svg 1. miejsce
2018
Silver medal with cup.svg 2. miejsce
2019

Tara Geraghty-Moats (ur. 12 kwietnia 1993 w Lebanon) – amerykańska zawodniczka uprawiająca skoki narciarskie, kombinację norweską, biathlon i biegi narciarskie. Uczestniczka mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (jako skoczkini). Medalistka mistrzostw Stanów Zjednoczonych w skokach narciarskich i kombinacji norweskiej, uczestniczka mistrzostw świata i Europy juniorów w biathlonie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Początki kariery (do 2009)[edytuj | edytuj kod]

Skoki narciarskie zaczęła uprawiać w wieku 9 lat. W wieku 15 lat została wybrana do juniorskiej reprezentacji Stanów Zjednoczonych w tej dyscyplinie sportu. Rok później doznała dwóch kontuzji kolana, po których, w opinii jej ówczesnych lekarzy, miała już nigdy nie oddać skoku narciarskiego. W związku z tym przerwała dalszą karierę skoczkini narciarskiej[1].

Do momentu tego zdarzenia zadebiutowała już w oficjalnych zawodach międzynarodowych w skokach narciarskich organizowanych przez Międzynarodową Federację Narciarską. W 2007 była zgłoszona do udziału w dwóch konkursach cyklu Pucharu Kontynentalnego w Lake Placid, jednak w obu nie stanęła na starcie. Ostatecznie zadebiutowała w zawodach tej samej rangi w sierpniu 2007[a], gdy w tej samej miejscowości zajęła 18. i 23. pozycję. Dzięki zdobytym wówczas 21 punktom została sklasyfikowana na 54. pozycji tego cyklu w sezonie 2007/2008. W grudniu 2008 wzięła udział także w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego w Park City, gdzie dwukrotnie uplasowała się na 27. pozycji. Zdobyte wówczas 8 punktów pozwoliło jej zająć 75. miejsce w klasyfikacji generalnej tego cyklu w sezonie 2008/2009. Start w zawodach w Park City był jej ostatnim na arenie międzynarodowej przed przerwą w uprawianiu skoków narciarskich[2].

Kontuzja i rywalizacja w biathlonie (2009–2013)[edytuj | edytuj kod]

Po przerwaniu kariery skoczkini narciarskiej Geraghty-Moats zaczęła uprawiać biathlon i biegi narciarskie. W biegach narciarskich zdobyła szereg medali mistrzostw Stanów Zjednoczonych w juniorskich kategoriach wiekowych. W 2011 została powołana do juniorskiej reprezentacji Stanów Zjednoczonych w biathlonie, w składzie której pozostała do 2014[1]. W tym czasie czterokrotnie wystartowała w mistrzostwach świata juniorów w biathlonie. Indywidualnie najlepszą pozycją, jaką zajęła w zawodach tej rangi było 18. miejsce w sprincie w edycji z 2012. Z kolei w rywalizacji sztafet najlepszym miejscem, jaki zajęła była 11. pozycja w 2014. W tym samym roku wystartowała także w rywalizacji juniorek podczas biathlonowych mistrzostw Europy[b], gdzie plasowała się indywidualnie w czwartej dziesiątce[3].

W latach 2012–2013 przebywała w Szwecji, gdzie uczęszczała do Sollefteå Skigymnasium[1]. W tym czasie uprawiała biathlon, trenując w miejscowym klubie I21 Biathlon Club. W 2013 zdobyła tytuł mistrzyni Szwecji juniorek w konkurencji biathlonowego sprintu. Latem 2013 powróciła do Stanów Zjednoczonych[4]. Po zakończeniu wieku juniora w rywalizacji biathlonowej zakończyła swoją karierę w tej dyscyplinie sportu[5].

Powrót (od 2013)[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2013/2014[edytuj | edytuj kod]

Po powrocie do Stanów w 2013 wznowiła treningi skoków narciarskich[6]. Jeszcze w tym samym roku zajęła 5. miejsce w konkursie kobiet na skoczni normalnej podczas mistrzostw Stanów Zjednoczonych[1]. Zaczęła także uprawiać kombinację norweską[5]. W styczniu 2014 zajęła 4. miejsce podczas mistrzostw Ameryki Północnej w tej dyscyplinie sportu – z racji braku oddzielnej kategorii dla kobiet startowała w tych zawodach wspólnie z mężczyznami[7]. W tym samym roku zdobyła także mistrzostwo Stanów Zjednoczonych w tej dyscyplinie w rywalizacji kobiet[8].

W lutym 2014, po ponad pięcioletniej przerwie i po raz pierwszy poza Stanami Zjednoczonymi, ponownie wystąpiła w konkursach Pucharu Kontynentalnego w skokach narciarskich. W fińskim Lahti uplasowała się na 10. i 12. pozycji, zdobywając w sumie 48 punktów, które pozwoliły jej zająć w klasyfikacji generalnej tego cyklu w sezonie 2013/2014 26. miejsce[2]. Przed sezonem 2014/2015 została włączona do składu seniorskiej reprezentacji Stanów Zjednoczonych w skokach narciarskich[1]. We wrześniu 2014 wystartowała w konkursach cyklu Letniego Pucharu Kontynentalnego w Trondheim, zajmując dwukrotnie 11. miejsce. Dzięki 48 zdobytym punktom uplasowała się na 10. pozycji w klasyfikacji generalnej edycji z 2014[2].

Sezon 2014/2015[edytuj | edytuj kod]

W sezonie letnim 2014 zdobyła także dwa brązowe medale mistrzostw Stanów Zjednoczonych – zarówno na skoczni dużej[9], jak i normalnej[10].

5 grudnia 2014 zadebiutowała w kobiecym Pucharze Świata w skokach narciarskich, zajmując w Lillehammer 33. pozycję. Tydzień później wystartowała także w dwóch konkursach Pucharu Kontynentalnego rozgrywanych w Notodden, gdzie uplasowała się 24. i 13. miejscu[2].

W styczniu 2015 wzięła udział w kolejnych zawodach Pucharu Świata. 10 stycznia w Sapporo uplasowała się na 40. pozycji, a dzień później zajęła 29. miejsce[2], zdobywając tym samym pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji generalnej tego cyklu[11].

W kolejnych czterech startach w Pucharze Świata plasowała się w czwartej dziesiątce, zajmując 38. pozycję w Zaō, 39. i 36. miejsce w Oberstdorfie oraz 33. pozycję w Hinzenbach. W drugim konkursie, który odbył się w ostatniej z tych miejscowości po raz drugi w karierze zdobyła punkty do klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, zajmując 26. miejsce. W następnych dwóch konkursach tego cyklu, rozegranych w rumuńskim Râșnovie także zapunktowała, dwukrotnie poprawiając najlepszy wynik w Pucharze Świata w karierze – 7 lutego była 19., a dzień później, pierwszy raz zajmując miejsce w czołowej „dziesiątce”, uplasowała się na 9. pozycji. Punkty ponownie zdobyła w konkursach rozegranych tydzień później w słoweńskim Ljubnie, gdzie zajęła 17. i 23. miejsce[2].

W lutym 2015 została powołana do składu amerykańskiej reprezentacji w rywalizacji skoczkiń w ramach Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2015[12]. Zawody te ukończyła na 18. pozycji[2].

Starty międzynarodowe w sezonie 2014/2015 zakończyła w marcu 2015 w Oslo, zajmując w finałowym konkursie Pucharu Świata 28. pozycję. W klasyfikacji generalnej sezonu uplasowała się na 31. pozycji z dorobkiem 73 punktów[2].

Sezon 2015/2016[edytuj | edytuj kod]

W sezonie letnim 2015 zdobyła srebrny medal mistrzostw Stanów Zjednoczonych na skoczni dużej[13].

Skoki narciarskie[edytuj | edytuj kod]

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
18. 20 lutego 2015 Szwecja Falun Lugnet K-90 HS-100 ind. 85,0 m 87,0 m 208,8 pkt 28,1 pkt Carina Vogt
10. 26 lutego 2019 Austria Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 druż.[c] 78,5 m 291,6 pkt (66,4 pkt) 607,3 pkt Niemcy
NQ 27 lutego 2019 Austria Seefeld Toni-Seelos-Olympiaschanze K-99 HS-109 ind. 259,6 pkt Maren Lundby

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2014/2015 31.[14]
2015/2016 28.[15]
2016/2017 40.[16]
2017/2018 nieklasyfikowana[17]
2018/2019 nieklasyfikowana[18]

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

stan na 8 grudnia 2019

Sezon 2014/2015
Lillehammer Sapporo Sapporo Zao Oberstdorf Oberstdorf Hinzenbach Hinzenbach Râșnov Râșnov Ljubno Ljubno Oslo punkty
33 40 29 38 39 36 33 26 19 9 17 23 28 73
Sezon 2015/2016
Lillehammer Niżny Tagił Niżny Tagił Sapporo Sapporo Zao Zao Oberstdorf Oberstdorf Oslo Hinzenbach Hinzenbach Ljubno Ljubno Lahti Ałmaty Ałmaty punkty
17 32 21 21 35 33 31 40 q 29 q q 34 35 15 11 15 92
Sezon 2016/2017
Lillehammer Lillehammer Niżny Tagił Niżny Tagił Oberstorf Oberstorf Sapporo Sapporo Zao Zao Râșnov Râșnov Hinzenbach Hinzenbach Ljubno Ljubno Pjongczang Pjongczang Oslo punkty
q q 32 38 q 30 q 24 q 29 26 26 27 26 26 18 27 30 - 52
Sezon 2017/2018
Lillehammer Lillehammer Lillehammer Hinterzarten Sapporo Sapporo Zao Zao Ljubno Ljubno Râșnov Râșnov Oslo Oberstdorf Oberstdorf punkty
q q - q 37 q q 46 - - - - - - - 0
Sezon 2018/2019
Lillehammer Lillehammer Lillehammer Prémanon Prémanon Sapporo Sapporo Zaō Zaō Râșnov Râșnov Hinzenbach Hinzenbach Ljubno Ljubno Oberstdorf Oberstdorf Oslo Lillehammer Trondheim Niżny Tagił Niżny Tagił Czajkowskij Czajkowskij punkty
q q q - - q 39 43 40 33 35 q q q 51 - - - - - 31 - - - 0
Sezon 2019/2020
Lillehammer Lillehammer Klingenthal Sapporo Sapporo Zaō Zaō Râșnov Râșnov Oberstdorf Oberstdorf Hinzenbach Hinzenbach Ljubno Oslo Lillehammer Trondheim Niżny Tagił Niżny Tagił Czajkowskij Czajkowskij punkty
q q 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – dyskwalifikacja w klwalifikacjach
 q  – zawodniczka nie zakwalifikowała się  –  – zawodniczka nie wystartowała

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2016 19.[19]
2017 40.[20]
2018 niesklasyfikowana

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

2016
Courchevel 16.07 Czajkowskij 10.09 Czajkowskij 11.09 punkty
35 13 14 36
2017
Courchevel 11.08 Frenštát 18.08 Frenštát 19.08 Czajkowskij 9.09 Czajkowskij 10.09 punkty
27 24 39 - - 11
2018
Hinterzarten 28.07 Courchevel 10.08 Frenštát 17.08 Frenštát 18.08 Czajkowskij 9.09 punkty
- - - - dsq 0
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 –  – zawodniczka nie wystartowała

dsq – zawodniczka zdyskwalifikowana

q – zawodniczka nie zakwalifikowała się

Kombinacja norweska[edytuj | edytuj kod]

Puchar Kontynentalny[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018/2019 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach[edytuj | edytuj kod]

2018/2019
Steamboat Springs 14.12 Steamboat Springs 15.12 Park City 19.12 Park City 20.12 Otepää 5.01 Otepää 6.01 Rena 16.02 Rena 17.02 Niżny Tagił 8.03 Niżny Tagił 9.03 Niżny Tagił 10.03 punkty
1 1 1 - 1 1 1 1 1 1 1 1000
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

q – zawodniczka nie zakwalifikowała się
 -  – zawodniczka nie wystartowała

Letnie Grand Prix[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
2018 1. (ex aequo ze Stiefaniją Nadymową)
2019 2.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zawody letnie Pucharu Kontynentalnego nie były wówczas wyróżniane jako oddzielny cykl, zaliczano je do klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego.
  2. Biathlonowe mistrzostwa Europy mają charakter otwarty, dopuszcza się w nich możliwość startu zawodników spoza tego kontynentu.
  3. Skład zespołu: Logan Sankey, Nina Lussi, Tara Geraghty-Moats, Nita Englund

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g TARA GERAGHTY-MOATS (ang.). wsjusa.com. [dostęp 2014-10-24].
  2. a b c d e f g h i GERAGHTY-MOATS Tara (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2014-10-24].
  3. PROFILE - TARA GERAGHTY-MOATS (USA) (ang.). biathlonworld.com. [dostęp 2014-10-24].
  4. Chelsea Little: Now a Swedish National Champion, Geraghty-Moats Says She’s ‘Still the American,’ Plans Return (ang.). fasterskier.com, 2013-05-10. [dostęp 2014-10-24].
  5. a b Ladies in the Spotlight: Tara Geraghty-Moats (USA) (ang.). fis-ski.com, 2014-08-01. [dostęp 2014-10-24].
  6. 2014-2015 World Championship And World Cup Season (ang.). rallyme.com. [dostęp 2014-10-24].
  7. 2014 North American Nordic Combined Championships Eau Claire, WI Jump January 17, 2014 XC January 18, 2014 - Eau Claire, WI Nordic Combined Official Results (ang.). ec-skiclub.com. [dostęp 2014-10-24].
  8. US Ski Jumping & Nordic Combined Championships 2015 in Lake Placid Sunday 12 OCT 2014 OFFICIAL RESULTSNORDIC COMBINED (ang.). weltcup-b.org. [dostęp 2014-10-24].
  9. Dominik Formela: USA: Życiowy sukces Friberga, Jerome po raz drugi (pol.). skijumping.pl, 2014-08-04. [dostęp 2014-10-24].
  10. Martyna Szydłowska: Hendrickson i Fairall mistrzami USA (pol.). skokinarciarskie.pl, 2014-10-12. [dostęp 2014-10-24].
  11. Stephen, Shiffrin, Kearney in ski spotlight (ang.). stowetoday.com, 2015-01-15. [dostęp 2015-01-17].
  12. Dominik Formela: Sarah Hendrickson: "Ten sezon uważam za przejściowy" (pol.). skijumping.pl, 2015-02-12. [dostęp 2015-02-17].
  13. Adam Bucholz: Will Rhoads i Lea Lemare najlepsi w Mistrzostwach USA. skijumping.pl, 2015-08-02. [dostęp 2015-12-02].
  14. World Cup 2015 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-03-14].
  15. World Cup 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-03-14].
  16. World Cup 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2017-03-14].
  17. World Cup 2018 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2018-03-28].
  18. World Cup 2019 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2019-03-24].
  19. FIS Grand Prix Ski Jumping Ladies 2016 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2018-08-31].
  20. FIS Grand Prix Ski Jumping Ladies 2017 (ang.). fis-ski.com. [dostęp 2018-08-31].