Technika śledcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Technika śledcza, technika kryminalistyczna – dział kryminalistyki, zajmujący się opracowywaniem metod oraz szukaniu nowych środków wykorzystywanych w walce z przestępczością[1]. Składa się ona z następujących działów:

Np. fonoskopia powstała tuż po masowym zastosowaniu w życiu codziennym magnetycznego zapisu dźwięku (magnetofon). W Polsce fonoskopia rozwinęła się dopiero w drugiej połowie lat 80. XX wieku.

Celem techniki śledczej jest ustalenie sprawcy przestępstwa lub metody, narzędzia przez niego zastosowanego, albo jeśli to niemożliwe, potwierdzenie, że przestępstwo miało miejsce (zabezpieczono czyste dyplomy ukończenia studiów i potwierdzono że są wydrukowane przez fałszerzy).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Hanausek, Karol Sławik, Wprowadzenie do kryminalistyki i kryminologii, wyd. I, Bydgoszcz: Oficyna Wydawnicza „BRANTA”, 1995, s. 13, 24, ISBN 83-86605-15-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]