Teodor (Tiekuczow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teodor
Dmitrij Tiekuczew
biskup San Francisco i Kalifornii
Kraj działania  Argentyna
 Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1908
Mańkowo-Kalitwienska słoboda
Data i miejsce śmierci 3 kwietnia 1985
Psków
Miejsce pochówku Monaster Pskowsko-Pieczerski
biskup San Francisco i Kalifornii
Okres sprawowania 1952–1956
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 28 marca 1930
Diakonat 1930
Prezbiterat 25 maja 1930
Nominacja biskupia 20 października 1943
Sakra biskupia 12 grudnia 1943
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 grudnia 1943
Miejscowość Chicago
Miejsce Sobór św. Włodzimierza
Konsekrator Beniamin (Fiedczenkow)
Współkonsekratorzy biskup amerykański i kanadyjski Dionizy, biskup Chicago Gerazym

Teodor, imię świeckie Dmitrij Wasiliewicz Tiekuczow (ur. 14 maja 1908 w Mańkowo-Kalitwienskiej słobodzie, zm. 3 kwietnia 1985 w Pieczorach) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 11 lat z rodziną emigrował z Rosji. Ukończył studia teologiczne w Instytucie św. Sergiusza w Paryżu. 28 marca 1930 w cerkwi św. Sergiusza z Radoneża w Paryżu przed metropolitą Eulogiuszem (Gieorgijewskim) złożył wieczyste śluby zakonne. W tym samym roku biskup Beniamin (Fiedczenkow) wyświęcił go na hierodiakona. 25 maja 1930 w soborze św. Aleksandra Newskiego w Paryżu przyjął święcenia kapłańskie z rąk metropolity Eulogiusza i został proboszczem rosyjskiej parafii w Vichy.

W 1931 metropolita Eulogiusz, po konflikcie z locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolitą Sergiuszem (Stragorodskim), przeszedł razem z całym podległym mu Zachodnioeuropejskim Egzarchatem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w jurysdykcję Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Część duchowieństwa i wiernych wymówiła mu wówczas posłuszeństwo, postanawiając pozostać w Rosyjskim Kościele Prawosławnym. Do grupy tej należał również hieromnich Teodor, który służył odtąd w cerkwi Trzech Świętych Hierarchów w Paryżu. W 1931 został skierowany do Nicei, gdzie opiekował się grupą wiernych, którzy pozostali w Rosyjskim Kościele Prawosławnym.

21 września 1936 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został sekretarzem arcybiskupa aleuckiego i północnoamerykańskiego Beniamina (Fiedczenkowa). W 1937 mianowano go proboszczem parafii przy soborze św. Mikołaja w San Francisco, zaś w 1943 objął analogiczne stanowisko w parafii św. Jerzego w Chicago. 20 października 1943 Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego nominował go na biskupa argentyńskiego, wikariusza eparchii północnoamerykańskiej. 5 grudnia 1943 otrzymał godność archimandryty. Tydzień później w soborze w Chicago miała miejsce jego chirotonia biskupia, w której jako konsekratorzy udział wzięli metropolita aleucki i północnoamerykański Beniamin, biskup amerykański i kanadyjski Dionizy (Serbski Kościół Prawosławny) i biskup Chicago Gerazym (Patriarchat Konstantynopolitański).

Do Argentyny duchowny dotarł dopiero w 1947. W momencie jego przyjazdu na terytorium Argentyny Patriarchat Moskiewski nie dysponował żadną świątynią (wszystkie istniejące cerkwie przeszły wcześniej w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji). Początkowo biskup służył w cerkwi św. Jerzego należącej do Patriarchatu Antiochii. Doprowadził jednak do wzniesienia odrębnego soboru pod wezwaniem Zwiastowania.

Po sześciu latach hierarcha musiał opuścić Argentynę z powodu nieprzedłużenia mu prawa pobytu. W 1952 został biskupem San Francisco i Kalifornii. Odszedł w stan spoczynku w 1956. Przybył wówczas do Moskwy i otrzymał polecenie zamieszkania w monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie. Następnie przebywał w różnych klasztorach na terytorium Mołdawii (kolejno w monasterze Herbowieckim, w monasterze Nowy Neamț oraz w monasterze Cǎpriana), a po ich zamknięciu w Monasterze Pskowsko-Pieczerskim. Zmarł po krótkiej chorobie 3 kwietnia 1985 i został pochowany na terenie klasztoru.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]