Teodor Mniewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teodor Mniewski
Ilustracja
Teodor Mniewski
Data i miejsce urodzenia 1839
Wągłczew
Data i miejsce śmierci kwiecień 1918
Kwasków
Zawód, zajęcie ziemianin

kpt. Teodor Mniewski (ur. 1839 w Wągłczewie, zm. kwiecień 1918 w Kwaskowie) – oficer w armii polskiej w czasach powstania styczniowego w 1863 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z Wągłczewa k. Sieradza. Syn Karola i Kornelii z Parczewskich[1]. Studiował na Uniwersytecie Berlińskim[1]. Początkowo walczył w oddziale jazdy sieradzkiej rtm. Władysława Rembowskiego. Po włączeniu tego oddziału do brygady gen. Edmunda Taczanowskiego został dowódcą 2 szwadronu jazdy w 1 pułku ułanów. Szwadron ten m.in. szarżował nieudanie na sotnię kozaków w Sędziejowicach 26 sierpnia 1863 r. W tym boju Teodor Mniewski został ciężko ranny, w następstwie czego amputowano mu rękę[1].

Płk Franciszek Kopernicki pisał o nim:

”... dzielny i zacny por. Mniewski, lecz zanadto łagodny i miękki”.

Po upadku powstania mieszkał w Paryżu u wuja Teodora Morawskiego[1]. Zmarł w wieku 80 lat w swoim majątku Kwaskowie w kwietniu 1918 roku[1].

Zmarli powstańcy 1863 roku zostali odznaczeni przez Prezydenta RP Ignacego Mościckiego 21 stycznia 1933 roku Krzyżem Niepodległości z Mieczami[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Ś.p. Teodor Mniewski Tygodnik Illustrowany 1918 nr 35 z 31 sierpnia s.381
  2. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z mieczami poległym i zmarłym Powstańcom 1863 r. (M.P. z 1933 r. nr 24, poz. 32).