Teofil Merunowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teofil Merunowicz
Ilustracja
Teofil Merunowicz (przed 1901)
Data i miejsce urodzenia 1846
Lwów
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1919
Lwów
Miejsce spoczynku Cmentarz Łyczakowski we Lwowie
Zawód, zajęcie dziennikarz
Narodowość polska
Alma Mater Uniwersytet Lwowski (studia nie ukończył)
Wyznanie greckokatolickie
Małżeństwo Wiktoria Merunowiczówna, Adolfiną z Morwiców
Dzieci Marian, Jan, Maria (Krukowska)
Пам'ятник на могилі Теофіля Меруновича.jpg

Teofil Merunowicz (ur. 1846 we Lwowie, zm. 11 grudnia 1919 tamże) – poseł do Sejmu Krajowego Galicji V, VI, VII, VIII i IX kadencji (18821913), sekretarz rady powiatowej we Lwowie, dziennikarz. Był również w latach 1897–1907 posłem do austriackiej Rady Państwa. Pierwszy prezes Towarzystwa Dziennikarzy Polskich i pierwszy prezes Towarzystwa Związku urzędników Rad powiatowych w Galicji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w ruskiej rodzinie wyznania greckokatolickiego (obrządek zachował do końca życia). W wieku 17 lat wziął udział w powstaniu styczniowym, 2 lipca 1863 został ranny pod Radziwiłłowem (3 września pod Panasówką)[1], za co został aresztowany i skazany na trzy miesiące pobytu w austriackiej twierdzy Kufstein. W latach 1874–1875 był redaktorem naczelnym dziennika „Ojczyzna”[2]. W latach 1871–1879 był redaktorem solidarystycznego dwutygodnika dla wsi „Zgoda”[1], od 1893 – przewodniczącym Towarzystwa Dziennikarzy Polskich we Lwowie[3]. Przez 40 lat był dziennikarzem „Gazety Narodowej[4]. Początkowo reprezentował poglądy demokratyczne, a później zbliżył się do obozu Podolaków[5]. Zwalczał ruch syjonistyczny i próby polsko-ukraińskiego porozumienia[3]. Był propagatorem braterstwa polsko-ruskiego. W parlamencie był jednym z czołowych polityków klubu tzw. demokratów bezprzymiotnikowych[5]. Sprawował także urząd wiceprezydenta Lwowa[5]. Autor książki pt. Wewnętrzne sprawy Galicy (wyd. Lwów 1876). Podczas inwazji rosyjskiej opublikował[4] artykuł Rola Polaków w Wiedniu, ogłoszony w listopadzie 1914 w „Dzienniku Polskim”, wskutek czego po uwolnieniu Lwowa w 1915 został przez władzę austriackie postawiony przed sąd wojskowy i więziony na jeden rok za «zdradę stanu»[6], co podkopało bardzo jego zdrowie. Zmarł 11 grudnia 1919 w 75 roku życia[4] we Lwowie[7]. Obrzęd pogrzebowy był zaplanowany w sobotę 13 grudnia o godz. 2 po południu z domu żałoby przy ul. Kochanowskiego na Cmentarzu Łyczakowskim[4], gdzie Teofil Merunowicz został pochowany[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Miał córkę Marię, żonę urzędnika Galicyjskiego banku ziemskiego w Łańcucie (zm. 1912)[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zdrada, s. 455.
  2. Aleksander (1882-1931) Wyd. Skrzyński, Teofil (1846-1919) Red Merunowicz, Ojczyzna. Dziennik polityczny, ekonomiczny i literacki. R. 1, nr 9 (9 stycznia 1875), [Aleksander Skrzyński], 1874 [dostęp 2017-11-08].
  3. a b Merunowicz Teofil, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2013-03-31].
  4. a b c d † Teofil Merunowicz.Kurier Lwowski”. 339, s. 4, 13 grudnia 1919.
  5. a b c Jan Stapiński (oprac. Janusz Albin, Józef Ryszard Szaflik): Listy Jana Stapińskiego z lat 1895–1928. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1977, s. 53.
  6. Zdrada, s. 456.
  7. a b Zdrada, s. 457.
  8. Z żałobnej karty. „Kurjer Lwowski”. 439, s. 5, 24 września 1912.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]