Tertulianizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tertulianizm (tertulianiści) – chrześcijański ruch religijny, stworzony przez Tertuliana, którego głównym ośrodkiem była Kartagina. Tertulianizm wywodzi się z innego ruchu religijnego, noszącego nazwę montanizmu.

Tertulianiści głosili rygoryzm moralny i zakazywali ucieczki przed prześladowaniami, nakazywali posty, których nie praktykowali pozostali chrześcijanie. Wyznawcy tej doktryny zarzucali biskupom zbytnią łagodność względem pokutujących grzeszników (podobne stanowisko zajmowali później nowacjanie, a następnie donatyści); wrogo odnosili się do hierarchicznej struktury Kościoła, dużą wagę natomiast przywiązywali do charyzmatu proroctwa. Tertulianizm dopuszczał w życiu człowieka tylko jedno małżeństwo, a następne, po śmierci pierwszego współmałżonka, uznawał za cudzołóstwo.

Ruch przetrwał w Kartaginie do czasów św. Augustyna, czyli do początku V w.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ks. Marian Banaszak, Historia Kościoła Katolickiego cz.1 starożytność, wyd. UKSW, Warszawa 2005
  • Joachim Gnilka, Piotr i Rzym, Wydawnictwo "M", Kraków 2002, ​ISBN 83-7221-465-4