Teyfuq Abdul

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Teyfuq Abdul
Тэйфук Абдуль
ilustracja
major major
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1915
Partenit, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 marca 1945
Grodków, Górny Śląsk
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 175 gwardyjski pułk piechoty 58 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 57 Armii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Wojny Ojczyźnianej II klasy

Teyfuq Amit oğlu Abdul (ur. 24 grudnia 1915 w Partenicie, zm. 18 marca 1945 na Górnym Śląsku) – radziecki wojskowy, major, Bohater Związku Radzieckiego (1943).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w biednej chłopskiej rodzinie krymskich Tatarów. W 1932 skończył 8-letnią szkołę w Partenicie, w 1935 technikum pedagogiczne w Jałcie, a w 1935 Krymski Instytut Pedagogiczny im. Frunzego, pracował jako nauczyciel w szkole średniej we wsi Uskut (obecnie Priwietnoje). Od 1937 był kierownikiem szkoły podstawowej we wsi Kuru-Uzene (obecnie Sołniecznogorskoje), w styczniu 1938 został inspektorem szkolnym rejonowego oddziału edukacji narodowej w Ałuszcie. W listopadzie 1939 został powołany do Armii Czerwonej, w czerwcu 1941 ukończył orłowską szkołę piechoty, od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami w stopniu młodszego porucznika, walczył w składzie Frontu Zachodniego, walczył w rejonie Smoleńska i w pod Moskwą jako dowóca plutonu i kompanii, 27 lipca i 10 października 1941 był ciężko ranny. W końcu 1941 został dowódcą batalionu piechoty w stopniu kapitana, w 1942 uczył się na wyższych kursach doskonalenia kadry oficerskiej "Wystrieł" i w lipcu 1942 wrócił na front, walcząc w składzie 412 pułku piechoty 1 Dywizji Piechoty (od 31 grudnia 1942: 175 gwardyjskiego pułku piechoty 58 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty) na Froncie Południowo-Zachodnim, w październiku i listopadzie 1942 Dońskim, od listopada 1942 do sierpnia 1943 ponownie Południowo-Zachodnim, od sierpnia do października 1943 Stepowego, od października 1943 do stycznia 1944 2 Ukraińskiego, od stycznia do lipca 1944 3 Ukraińskiego, a od lipca 1944 1 Ukraińskiego. Brał udział w bitwie pod Stalingradem i bitwie pod Kurskiem, 10 grudnia 1942 i 24 sierpnia 1943 był ponownie ranny. Jako dowódca 2 batalionu piechoty 175 gwardyjskiego pułku piechoty 58 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 57 Armii Frontu Stepowego w stopniu kapitana wyróżnił się bohaterstwem podczas bitwy o Dniepr 26 września 1943, w walkach o przyczółek, gdzie wraz z batalionem zadał duże straty przeciwnikowi (według oficjalnych danych do 750 zabitych i wiele niszczonej broni). W październiku 1943 podczas walk o Dniepr był piąty raz ranny. Podczas leczenia ran poznał sanitariuszkę Mariję Koczinę, którą wkrótce poślubił. Po wyjściu ze szpitala i powrocie na front uczestniczył w operacji lwowsko-sandomierskiej i dolnośląskiej, w 1944 został zastępcą dowódcy 178 pułku piechoty w 58 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty i awansowany do stopnia majora, w marcu 1945 brał udział w operacji górnośląskiej, podczas której zginął. Został pochowany na Wzgórzu Sławy we Lwowie. Jego imieniem nazwano ulicę w Symferopolu. W 2014 w Partenicie postawiono jego pomnik.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]