The Division Bell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The Division Bell
Album studyjny zespołu Pink Floyd
Wydany 28 marca 1994
30 czerwca 2014 (reedycja rocznicowa)
Nagrywany styczeń–grudzień 1993
Studio Astoria
Gatunek rock progresywny
Długość 66:26
Wydawnictwo EMI/Columbia Records
Producent David Gilmour
Album po albumie
Single z albumu The Division Bell
  1. Keep Talking
    Wydany: 12 marca 1994
  2. Lost for Words
    Wydany: 26 marca 1994
  3. What Do You Want from Me
    Wydany: 6 maja 1994
  4. Take It Back
    Wydany: 16 maja 1994
  5. High Hopes”, „Keep Talking
    Wydany: 17 października 1994

The Division Bell – album studyjny brytyjskiego zespołu Pink Floyd, który wydano w 1994 roku (Wlk. Brytania: 28 marca, USA: 4 kwietnia). Nagrywany w wielu studiach nagraniowych, między innymi w prywatnym studiu Davida Gilmoura na barce Astoria[1]. Album zdobył status złotej, platynowej, podwójnej platynowej (1994) i potrójnie platynowej płyty (1999), a utwór „Marooned” zdobył nagrodę Grammy w 1995 roku w kategorii najlepszy utwór instrumentalny.

Singlami z tego albumu były utwory: „Take It Back”, „Keep Talking” i „High Hopes”. Singlami promującymi płytę były utwory: „What Do You Want from Me” i „Lost for Words”.

30 czerwca 2014 roku, w 20. rocznicę wydania tego albumu, ukazała się jego specjalna edycja, zawierająca m.in. DVD z teledyskiem do utworu „Marooned”, który nakręcono w kwietniu 2014 roku na Ukrainie. Reżyserem klipu jest Aubrey Powell.

19 marca 1995 roku album ten otrzymał nagrodę Fryderyka w kategorii najlepszy album zagraniczny (na polskim rynku)[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Część ekspozycji Pink Floyd Interstellar z widocznymi rzeźbami symbolizującymi okładkę The Division Bell (Musée de la Musique w Philharmonie de Paris, 2003/2004)

Wydany w 1994 roku The Division Bell jest drugim albumem nagranym pod wodzą Davida Gilmoura. Tematem przewodnim jest komunikacja i kontakt ludzkości. Po raz pierwszy od albumu Animals z 1977 roku w The Division Bell realizowano pomysły całego zespołu, a Richard Wright skomponował pierwszy od dłuższego czasu utwór – „Wearing the Inside Out”, w którym zaśpiewał główną partię wokalną. Muzycznie album ten jest powrotem do brzmienia space rocka sprzed The Dark Side of the Moon (1973), w przeciwieństwie do ostrzejszych albumów Animals i The Wall (1979). Większość utworów charakteryzuje się powolnym tempem, nakładającymi się na siebie pasażami instrumentów klawiszowych i długich solówek gitarowych z częstym wykorzystaniem pogłosu.

Po wydaniu albumu zespół wyruszył w bardzo udaną trasę koncertową, której efektem jest koncertowy album Pulse wydany rok później. Jest to ostatni album studyjny w historii Pink Floyd, który był promowany przez trasę koncertową i ostatni wydany przed śmiercią klawiszowca Richarda Wrighta (ostatni album studyjny The Endless River zespół wydał 6 lat po jego śmierci, tj. w listopadzie 2014 roku).

Tytuł albumu wymyślił pisarz Douglas Adams. W zamian za to Pink Floyd przekazało 5 tysięcy funtów na organizację charytatywną wskazaną przez pisarza – Environmental Investigation Agency[3]. Division Bell to dzwon wzywający do głosowania w Izbie Gmin. Jest symbolem zbliżającej się dorosłości.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

Nr Tytuł Długość
1. „Cluster One” (Wright/Gilmour) 5:58
2. „What Do You Want From Me” (Gilmour/Wright/Samson) 4:21
3. „Poles Apart” (Gilmour/Wright/Samson/Laird-Clowes) 7:04
4. „Marooned” (Wright/Gilmour) 5:29
5. A Great Day for Freedom(Gilmour/Samson) 4:17
6. „Wearing the Inside Out” (Wright/Moore) 6:49
7. Take It Back(Gilmour/Ezrin/Samson/Laird-Clowes) 6:11
8. „Coming Back to Life” (Gilmour) 6:19
9. Keep Talking(Wright/Gilmour/Samson) 6:11
10. „Lost for Words” (Gilmour/Samson) 5:14
11. High Hopes(Gilmour/Samson) 8:32

W utworze „Keep Talking” można usłyszeć głos brytyjskiego fizyka Stephena Hawkinga. „High Hopes” kończy się telefonicznym dialogiem pasierba Gilmoura, Charliego i managera Pink Floyd – Steve'a O’Rourke'a.

Pozycje na listach przebojów[edytuj | edytuj kod]

Album
Single
  • 1994: 73. na liście „Billboard” Hot 100 („Take It Back”)
  • 1994: 7. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („High Hopes”)
  • 1994: 1. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („Keep Talking”)
  • 1994: 4. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („Take It Back”)
  • 1994: 16. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („What Do You Want From Me”)
  • 1995: 21. na liście „Billboard” Mainstream Rock Tracks („Lost For Words”)

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Album w Polsce osiągnął certyfikat złotej płyty[4], podobnie jak i jego reedycja z 2011[5].

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

Pink Floyd
Pozostali

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]