Tojeść bukietowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tojeść bukietowa
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd wrzosowce
Rodzina pierwiosnkowate
Rodzaj tojeść
Nazwa systematyczna
Lysimachia thyrsiflora L.
Sp. Pl. 147. 1753
Synonimy

Naumburgia thyrsiflora (L.) Rchb.[2]

Tojeść bukietowa, bażanowiec (Lysimachia thyrsiflora L.) – gatunek rośliny z rodziny pierwiosnkowatych. Pochodzi z Europy oraz środkowej Azji (Kazachstan) i dalekiego wschodu Rosji (Amur, Kamczatka)[2]. W Polsce występuje dość powszechnie na niżu. We florze Polski jest to gatunek rodzimy.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Łodyga
Wyprostowana, wysokość 30–70 cm, dołem naga, okryta tylko łuskami, u góry omszona.
Liście
Jasnozielone, naprzemianległe, lancetowate, na wpół obejmujące łodygę.
Kwiaty
Drobne (średnica do 5 mm), 7-krotne, wyrastające w kątach liści, zebrane w charakterystyczne grona. Płatki korony jasnożółte, tępe, górą czarno kropkowane. Pręciki są dłuższe od płatków. Pomiędzy płatkami występuje 5 bardzo małych prątniczków.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hygrofit, hemikryptofit zasiedlajacy bagna, moczary oraz brzegi wód płynących i stojących, szczególnie na torfowiskach przejściowych. Kwitnie od maja do czerwca. Rozmnaża się także wegetatywnie przez wytwarzanie podziemnych i naziemnych rozłogów. Gatunek charakterystyczny dla związku Magnocaricion[3]. Liczba chromosomów 2n = 54[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest czasami używana jako roślina ozdobna do obsadzania oczek wodnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-12].
  2. a b Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-08-25].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.