Tomasz Bąk (generał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Bąk
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1966
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1989
Siły zbrojne POL Wojska Lądowe.svg Siły Zbrojne RP
Stanowiska dowódca 18 batalionu desantowo-szturmowego, dowódca 12 Brygady Zmechanizowanej, dowódca 21 Brygady Strzelców Podhalańskich
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowa Odznaka „Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej” Brązowy Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” Medal Pamiątkowy Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe w Iraku Medal ONZ za misję UNDOF Medal NATO za służbę w Kosowie

Tomasz Bąk (ur. 25 stycznia 1966 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, doktor nauk wojskowych[1], Kawaler Orderu Odrodzenia Polski.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wyższej Szkoły Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu w specjalności rozpoznawczej (1989). W latach 1995-1997 ukończył Akademię Obrony Narodowej w Warszawie z pierwszą lokatą, natomiast w 2002 roku uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy traktującej o udziale wojsk polskich w międzynarodowej misji pokojowej na terenie Kosowa. W Akademii Obrony Narodowej odbył również studia podyplomowe (1999). Posiada znajomość języka angielskiego i rosyjskiego.

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Na pierwsze stanowisko – dowódcy plutonu rozpoznawczego – został skierowany do 18 batalionu desantowo-szturmowego w Bielsku-Białej. Następnie był dowódcą kompanii szturmowej oraz oficerem operacyjnym w sztabie 18 batalionu desantowo-szturmowego[2]. W okresie od 1993 do 1995 roku przebywał na Misji Obserwacyjnej Sił Narodów Zjednoczonych ds. Nadzoru Rozdzielenia Wojsk na Wzgórzach Golan w Syrii (UNDOF), gdzie pełnił kolejno funkcje zastępcy dowódcy kompanii piechoty i dowódcy kompanii piechoty. Przez krótki okres w 1997 roku zajmował stanowisko starszego oficera specjalisty w dowództwie 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Krakowie, po czym powrócił do 18 bielskiego batalionu desantowo-szturmowego im. kpt. Ignacego Gazurka. W latach 1997–1999 był szefem sztabu – zastępcą dowódcy, a następnie szefem szkolenia – zastępcą dowódcy tej jednostki wojskowej. W 2000 roku został dowódcą 18 bielskiego batalionu desantowo-szturmowego im. kpt. Ignacego Gazurka i brał udział w Siłach Utrzymania Pokoju NATO w Kosowie (KFOR). Od 2002 roku przebywał na misji Sił Stabilizacyjnych NATO w Bośni i Hercegowinie (SFOR), zajmując stanowiska szefa Wydziału Operacji Specjalnych Kwatery Głównej SFOR oraz szefa Sztabu Polsko-Nordyckiej Grupy Bojowej. W 2003 roku wyznaczono go szefem sztabu 21 Brygady Strzelców Podhalańskich im. gen. bryg. Mieczysława Boruty-Spiechowicza w Rzeszowie. Dwa razy uczestniczył w Misji Stabilizacyjnej w Iraku, jako szef Oddziału Szkolenia Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe (2004) i zastępca dowódcy polskiej brygady (2005–2006). Od 2006 do 2007 roku był komendantem Centrum Szkolenia Na Potrzeby Sił Pokojowych w Kielcach.

W dniu 15 sierpnia 2007 roku został mianowany generałem brygady, odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i wyznaczony dowódcą 12 Brygady Zmechanizowanej w Szczecinie. 11 lutego 2008 roku przejął obowiązki dowódcy 21 Brygady Strzelców Podhalańskich[3] i pełnił je do 2010 roku.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Bąk w bazie nauka-polska.pl
  2. W 1991 roku 18 batalion desantowo-szturmowy otrzymał imię kpt. Ignacego Gazurka, a w 1995 roku został wyróżniony nazwą bielski.
  3. Na podstawie Generał Bąk objął dowództwo Podhalańczyków
  4. Kronika wydarzeń, Udział Prezydenta RP w obchodach Święta Wojska Polskiego – Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 2007-08-15 [dostęp: 2007-11-19]
  5. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 grudnia 1999 r. o nadaniu odznaczeń (M.P. z 2000 r. nr 11, poz. 211).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]