Tomasz Orłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tomasz Orłowski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1 sierpnia 1956
Łódź
Ambasador RP we Francji
Okres od 2007
do 2014
Poprzednik Jan Tombiński
Następca Andrzej Byrt
Podsekretarz stanu w MSZ
Okres od 1 września 2014
do 30 listopada 2014
Ambasador RP we Włoszech
Okres od 2015
do 2017
Poprzednik Wojciech Ponikiewski
Następca Konrad Głębocki
Odznaczenia
Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia) Krzyż Wielkiego Oficera Orderu Zasługi RFN Wielki Oficer Orderu Pro Merito Melitensi Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Wielki Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Oficer Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Order Zasługi Republiki Włoskiej III Klasy (1951-2001) Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Solidarności Włoskiej (1947–2001) Komandor Orderu Świętego Karola (Monako) Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)

Tomasz Hubert Orłowski (ur. 1 sierpnia 1956 w Łodzi) – polski dyplomata, w latach 2007–2014 ambasador RP we Francji i Księstwie Monako, w 2014 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, od 2015 do 2017 ambasador RP we Włoszech i Republice San Marino.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego i Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Uzyskał magisterium z archeologii powszechnej. Odbył studia typu DEA z zakresu cywilizacji średniowiecznej na Uniwersytecie w Poitiers[1]. Odbył staże w Salzburg Seminar w Salzburgu i w Institut des Hautes Études de Défense Nationale w Paryżu. W latach 80. był pracownikiem naukowym Uniwersytetu Wrocławskiego. Został wykładowcą stosunków międzynarodowych i dyplomacji na Uniwersytecie Wrocławskim, w Akademii Dyplomatycznej oraz w Krajowej Szkole Administracji Publicznej. Autor licznych publikacji naukowych, w tym poświęconych protokołowi dyplomatycznemu pt. Protokół dyplomatyczny. Ceremoniał & etykieta (2010) i Protokół dyplomatyczny. Między tradycją a nowoczesnością (2015).

Działalność publiczna[edytuj | edytuj kod]

Z początkiem lat 90. rozpoczął pracę w polskiej dyplomacji. Był I sekretarzem, a potem radcą w Ambasadzie RP w Paryżu, w latach 1994–1996 wicedyrektorem Departamentu Europy w MSZ, a następnie radcą-ministrem i potem ministrem pełnomocnym w Ambasadzie RP w Rzymie. Pełnił także funkcję sekretarza generalnego Polskiego Komitetu ds. UNESCO, zastępcy dyrektora Departamentu Systemu i Problemów Globalnych Narodów Zjednoczonych. W 2005 został mianowany ambasadorem tytularnym i dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego MSZ.

W latach 2007–2014 sprawował urząd ambasadora RP we Francji i w Księstwie Monako. Po śmierci Mariusza Kazany (10 kwietnia 2010) objął nadzór protokolarny nad organizacją uroczystości pogrzebowych prezydenta Lecha Kaczyńskiego na Wawelu. Powtórnie wezwany do kraju latem 2010, aby przygotować i przeprowadzić ceremonię inauguracji prezydenta Bronisława Komorowskiego (6 sierpnia 2010). 16 listopada 2012 otrzymał nagrodę ministra spraw zagranicznych za osiągnięcia w dyplomacji publicznej i komunikacji medialnej[2][3]. 1 września 2014 objął stanowisko podsekretarza stanu ds. współpracy rozwojowej, Polonii, polityki wschodniej i azjatyckiej w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. 30 listopada 2014 został odwołany z tego stanowiska[4].

W marcu 2015 powołany na stanowisko ambasadora RP we Włoszech[5][6] z równoczesną akredytacją w Republice San Marino. W październiku 2016 wybrany na członka korespondenta francuskiej Académie des sciences morales et politiques[7]. W sierpniu 2017 zakończył pełnienie funkcji ambasadora[8][9]. Po powrocie z placówki został wykładowcą Akademii Dyplomatycznej MSZ[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest żonaty, ma dwie córki. Jego młodszym bratem jest ekonomista Witold Orłowski[11]. W trakcie pobytu na placówce we Francji Tomasz Orłowski przygotował Poradnik savoir-vivre dla kanału MSZ w serwisie YouTube[12].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nota biograficzna na stronie Ministerstwa Spraw Zagranicznych. [dostęp 2018-10-02].
  2. Święto Służby Zagranicznej: odznaczenia Prezydenta RP. msz.gov.pl, 16 listopada 2012. [dostęp 2014-10-20].
  3. Odznaczenia z okazji Dnia Służby Zagranicznej. msz.gov.pl, 16 listopada 2012. [dostęp 2014-10-20].
  4. Konrad Pawlik podsekretarzem stanu w MSZ. msz.gov.pl, 15 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-15].
  5. Tomasz Orłowski nowym Ambasadorem RP we Włoszech. msz.gov.pl, 20 marca 2015. [dostęp 2015-03-20].
  6. MSZ: Tomasz Orłowski nowym Ambasadorem RP we Włoszech (komunikat). pap.pl, 20 marca 2015. [dostęp 2014-03-20].
  7. Correspondants (fr.). asmp.fr. [dostęp 2016-10-17].
  8. M.P. z 2017 r. poz. 839
  9. M.P. z 2017 r. poz. 840
  10. Letnia Szkoła Dyplomacji 2018. rodm-krakow.pl. [dostęp 2018-10-01].
  11. Dyplomacja wizerunkowa. tvn24.pl, 10 stycznia 2013. [dostęp 2014-10-20].
  12. Poradnik Savoir-Vivre: Lekcja 1 – rodzaje krawatów. youtube.com, 17 stycznia 2014. [dostęp 2014-10-20].
  13. Grande-Oficial da Ordem de Mérito (port.). presidencia.pt, 9 lipca 1997. [dostęp 2014-10-20].
  14. Amb. Tomasz Orłowski odznaczony Krzyżem Komandorskim Legii Honorowej. paryz.msz.gov.pl, 12 lutego 2013. [dostęp 2014-12-11].
  15. Commendatore Ordine al Merito della Repubblica Italiana (wł.). quirinale.it, 7 kwietnia 1997. [dostęp 2014-10-20].
  16. Grande Ufficiale dell'Ordine della Stella della solidarietà italiana (wł.). quirinale.it, 17 października 2006. [dostęp 2014-10-20].
  17. Ar Triju Zvaigžņu ordeni apbalvotie, sākot no 2004. gada 1.oktobra (łot.). president.lv. s. 53. [dostęp 2016-09-27].
  18. „Journal de Monaco. Bulletin Officiel de la Principauté”. Ordonnance Souveraine n° 4.046 du 19 novembre 2012 portant nomination dans l'Ordre de Saint-Charles (fr.). presse.gouv.mc. [dostęp 2014-10-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]