Topólcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 50°39'04"N 22°56'33"E
- błąd 39 m
WD 50°36'N, 22°58'E
- błąd 19721 m
Odległość 1915 m
Topólcza
wieś
Ilustracja
Cerkiew w Topólczy, obecnie kościół rzymskokatolicki
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Powiat zamojski
Gmina Zwierzyniec
Strefa numeracyjna 84
Tablice rejestracyjne LZA
SIMC 0907131
Położenie na mapie gminy Zwierzyniec
Mapa konturowa gminy Zwierzyniec, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Topólcza”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Topólcza”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Topólcza”
Położenie na mapie powiatu zamojskiego
Mapa konturowa powiatu zamojskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Topólcza”
Ziemia50°39′04″N 22°56′33″E/50,651111 22,942500

Topólczawieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie zamojskim, w gminie Zwierzyniec.

We wsi znajduje się jednonawowa cerkiew murowana w stylu rosyjsko-bizantyjskim z początku XX w. W okresie międzywojennym cerkiew przekazano Kościołowi rzymskokatolickiemu oraz usunięto kopuły[1]. W świątyni zachowały się zabytkowe prawosławne ikony[2].

Prywatna wieś szlachecka Topolcza położona była na przełomie XVI i XVII wieku w ziemi chełmskiej województwa ruskiego[3]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zamojskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paulina Cynalewska-Kuczma, Architektura cerkiewna Królestwa Polskiego narzędziem integracji z Imperium Rosyjskim, Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Adama Mickiewicza, 2004, s. 152, ISBN 83-232-1463-8, OCLC 69452580.
  2. informacja o zachowanych ikonach
  3. Atlas historyczny Rzeczypospolitej Polskiej wydany z zasiłkiem Akademii Umiejętności w Krakowie , [T. 1] , Epoka przełomu z wieku XVI-ego na XVII-sty. Dział II-gi. "Ziemie Ruskie" Rzeczypospolitej, Dział opracowany przez Aleksandra Jabłonowskiego [...], k. 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]