Torre Egger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Część szczytów z masywu Cerro Torre. 2: Cerro Torre, 3: Torre Egger, 4: Punta Herron, 5: Aguja Standhart, 7: Aguja Bífida, 11: Cuatro Dedos.
Torre Egger
ilustracja
Państwo  Argentyna
 Chile
Położenie Lago Argentino
Pasmo Patagonia, Andy
Wysokość 2850 m n.p.m.
Wybitność 275[1] m
Pierwsze wejście 22 lutego 1976
John Bragg, Jim Donini i Jay Wilson
Położenie na mapie Chile
Mapa lokalizacyjna Chile
Torre Egger
Torre Egger
Ziemia49°17′34″S 73°05′54″W/-49,292778 -73,098333

Torre Egger – jest jednym ze szczytów leżących na obszarze Lądolodu Patagońskiego Południowego w Ameryce Południowej. Jest położony na terenie będącym przedmiotem sporów między Chile i Argentyną, na zachód od szczytu Fitz Roy, między Cerro Torre, najwyższym punktem łańcucha czterech szczytów, a Cerro Stanhard. Swoją nazwę zawdzięcza włoskiemu alpiniście Toniemu Eggerowi, który zginął w czasie próby zdobycia sąsiedniego Cerro Torre[2].

Pierwsze wejście[edytuj | edytuj kod]

W 1976 r. amerykańscy alpiniści, John Bragg, Jim Donini i Jay Wilson, zdobyli Torre Egger, wspinając się najpierw na przełęcz Col of Conquest między nim a Cerro Torre, a potem granią na szczyt. Wejście było utrudnione przez warunki pogodowe i trwało od grudnia 1975 do 22 lutego 1976, kiedy to trzyosobowy zespół znalazł się na szczycie[3].

Dalsze wejścia[edytuj | edytuj kod]

  • 1986 Psycho Vertical (Ściana południowo–wschodnia) (UIAA ED+ VII+ A3 90deg, 950m) Janez Jeglic, Silvo Karo, Franc Knez (Jugosławia), 7.12.1986.[4]
  • 1987 Titanic (Wschodni filar) (UIAA VI+ A2), Maurizio Giarolli i Elio Orlandi (Włochy), 2 do 5.11.1987.[5]
  • 1994 Badlands (YDS VI 5.10 A3 WI4+, 1000m) Conrad Anker, Jay Smith i Steve Gerberding (USA), FA 12.12.1994[6].
  • 2005 Titanic (Wschodni filar) (UIAA VI+ A2) Steph Davis, Dean Potter. Pierwsze kobiece wejście na Torre Egger i przypuszczalnie pierwsze jednodniowe wejście na szczyt.[7][8][9]
  • 2012 Die another day" (ściana zachodnia) (UIAA VIII A1) Matteo Bernasconi, Matteo Della Bordella . Koniec drogi 25 m poniżej przełęczy Col de Lux.
  • 2013 Notti magiche" (Ściana zachodnia) (UIAA VIII A1) Matteo Della Bordella, Luca Schiera. Od Col de Lux do szczytu włoski duet kontynuwał drogę Hubera-Sharfa, 200 m w skale, a potem w lodzie[10]

W styczniu 2008 r. Rolando Garibotti i Colin Haley dokonali kompletnego trawersu całego masywu, wchodząc po kolei na Aguja Standhardt, Punta Herron, Torre Egger i Cerro Torre. Swoją drogę ocenili na Grade VI 5.11 A1 WI6 Mushroom Ice 6, a sumaryczną wysokość wejścia na 2200 m. Była to jedna z najbardziej kultowych i niezdobytych dróg, której przejścia jako pierwszy próbował Ermanno Salvaterra[11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Torre Egger, Argentina (ang.). [dostęp 2017.11.20].
  2. Torre Egger (2685 m n.p.m.) (pol.). [dostęp 2017-11-20].
  3. Torre Egger, „American Alpine Journal”, 21 (51), New York: American Alpine Club, 1977, s. 49–56, ISBN 978-0-930410-31-5.
  4. Silvo Karo, Torre Egger's Southeast Face, „American Alpine Journal”, 30 (62), New York: American Alpine Club, 1988, s. 49–51, ISBN 978-0-930410-33-9.
  5. Elio Orlandi, The Eastern Pillar of Torre Egger, „American Alpine Journal”, 30 (62), New York: American Alpine Club, 1988, s. 52–55, ISBN 978-0-930410-33-9.
  6. ABOUT CONRAD ANKER. [dostęp 2017-11-20].
  7. Wild Times in Patagonia - Climbing Magazine, www.climbing.com [dostęp 2017-12-03] (ang.).
  8. Against the odds | Sport | The Guardian, www.theguardian.com [dostęp 2017-12-03] (ang.).
  9. http://www.alpinist.com/doc/ALP11/climbing-note-davis-2/
  10. Matteo della Bordella and Luca Schiera, first ascent of Torre Egger West Face. [dostęp 2017-11-20].
  11. An Interview with Rolando Garibotti about the Torre Traverse (ang.). [dostęp 2017.11.20].