Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Towarzystwo Muzyczne
im. Henryka Wieniawskiego
w Poznaniu
Ilustracja
Tablica towarzystwa na jego siedzibie przy
ul. Świętosławskiej w Poznaniu
Państwo  Polska
Siedziba Poznań
Data założenia 12 listopada 1960
Rodzaj stowarzyszenia stowarzyszenie
Profil działalności muzyka
Zasięg ogólnopolski
prezes Alina Kurczewska
Nr KRS 0000128060
Data rejestracji 11 października 2002
brak współrzędnych
Strona internetowa

Towarzystwo Muzyczne im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniustowarzyszenie muzyczne działające od 1960 w Poznaniu. Patronem organizacji jest Henryk Wieniawski – polski kompozytor i skrzypek.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Stowarzyszenie kontynuuje tradycję i działalność Koła Śpiewackiego Polskiego, założonego w Poznaniu w 1885. Powstało 12 listopada 1960. Kilka miesięcy później, 17 lutego 1961, połączyło się z Poznańskim Towarzystwem Muzycznym.

Współtwórcą organizacji i jej pierwszym prezesem był Tadeusz Szeligowski. Kolejno stanowisko to pełnili: Edward Statkiewicz, Stefan Stuligrosz, Mieczysław Dondajewski, Jadwiga Kaliszewska, Andrzej Wituski, Bartosz Bryła i od czerwca 2017 Alina Kurczewska. Biurem towarzystwa kierowali kolejno: Włodzimierz Hubicki, Edmund Grabkowski, Zdzisław Dworzecki, Michał Merczyński i Andrzej Wituski.

Cele działania[edytuj | edytuj kod]

Celami towarzystwa jest:

  • upowszechnianie kultury muzycznej i pogłębianie wiedzy o muzyce, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Henryka Wieniawskiego,
  • inspirowanie oraz promowanie skrzypcowej twórczości kompozytorskiej i wykonawczej,
  • inspirowanie i promowanie twórczości lutniczej,
  • edukacja, krzewienie i popularyzacja wiedzy oraz kultury muzycznej,
  • wspieranie i promowanie artystów muzyków, a zwłaszcza skrzypków oraz artystów lutników.

Towarzystwo jest organizatorem:

Siedziba[edytuj | edytuj kod]

Towarzystwo ma swoją siedzibę w kamienicy przy ul. Świętosławskiej 7 w Poznaniu, na Starym Mieście, w pobliżu Starego Rynku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]