Transit 4A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Transit 4A
Ilustracja
Satelity Transit 4A, Injun 1 oraz umieszczony na szczycie kulisty Solrad 3
Indeks COSPAR 1961-015A
Indeks NORAD 00116
Zaangażowani US Navy (Naval Research Laboratory), Johns Hopkins University
Rakieta nośna Thor Able Star
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Perygeum 881 km
Apogeum 998 km
Okres obiegu 103,82 min
Nachylenie 66,81°
Mimośród 0,007989
Czas trwania
Początek misji 29 czerwca 1961 (04:22 UTC)
Wymiary
Kształt cylindryczny
Wymiary śr. 1,09 m; wys. 0,79 m
Masa całkowita 79 kg

Transit 4Aamerykański technologiczny satelita wojskowy, który testował system nawigacji dla okrętów podwodnych US Navy przenoszących pociski balistyczne typu UGM-27 Polaris. Na pokładzie umieszczono pierwszy, eksperymentalny radioizotopowy generator termoelektryczny, SNAP-3A, w ramach testów nowych źródeł energii. Wraz ze statkiem wyniesiono również satelity Solrad 3 i Injun 1.

Misję finansowało Navy Research Laboratory (NRL) z ramienia US Navy. Statek zbudowało NRL i Johns Hopkins University.

Satelita pozostaje na orbicie okołoziemskiej, której żywotność szacuje się na 600 lat.

Start rakiety Thor Able Star z satelitami Transit 4A, Injun 1 i Solrad 3

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Statek miał kształt cylindryczny. Ścianę boczną stanowił dwudziestodwuścian. Prawie całą powierzchnię pokrywały ogniwa słoneczne ładujące akumulatory NiCd. Statek posiadał system zmniejszający prędkość obrotową (do 10 obr./min.) – wypuszczał dwa ciężarki umieszczone na długim drucie, które po zmniejszeniu ruchu wirowego, były odrzucane. Posiadał pamięć stałą. Dane mógł przesyłać również w czasie rzeczywistym.

SNAP-3A[edytuj | edytuj kod]

SNAP-3A (ang. Systems for Nuclear Auxiliary Power – system dodatkowego zasilania jądrowego) to pierwszy przetestowany w kosmosie, prototypowy radioizotopowy generator termoelektryczny; ważył 2 kg i wytwarzał 2,7 W energii elektrycznej bezpośrednio z rozpadu promieniotwórczego 238Pu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]