Trybunał inkwizycji w Padwie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Trybunał inkwizycji w Padwie – sąd inkwizycyjny z siedzibą w Padwie w Republice Weneckiej, który uformował się ostatecznie w roku 1544. Był kierowany przez franciszkanów konwentualnych i należał do struktur inkwizycji rzymskiej. Istniał do 1797.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1254 papież Innocenty IV powierzył franciszkanom sprawowanie urzędu inkwizycji w Marchii Trewizańskiej, do której należała też Padwa. Jednakże na początku XIV wieku franciszkańscy inkwizytorzy działający w Padwie i Vicenzy zostali oskarżeni o malwersacje finansowe. W wyniku dochodzenia papież Bonifacy VIII zadecydował o odebraniu tych okręgów franciszkanom i powierzeniu ich inkwizytorom z zakonu dominikanów (1302). Dominikańscy inkwizytorzy Padwy i Vicenzy w latach 1302–1308 skazali na stos nie mniej niż 22 członków sekty braci apostolskich.

W 1477 papież Sykstus IV przywrócił okręgi inkwizytorskie Padwy i Vicenzy w ręce franciszkanów. W 1530 niemal cała Marchia Trewizańska, w tym diecezja Padwy, zostały podporządkowane głównemu inkwizytorowi tej prowincji rezydującemu w Wenecji. Jednak w 1544 ponownie utworzono oddzielny trybunał dla diecezji padewskiej. Pierwszym inkwizytorem został Girolamo Girelli. W ciągu następnych kilku lat trybunał ten został zreformowany i zgodnie z regułami obowiązującymi w Republice Weneckiej w jego skład weszli także świeccy urzędnicy. W drugiej połowie XVI wieku trybunał padewski wszedł w skład struktur inkwizycji rzymskiej i został objęty nadzorem Kongregacji Świętego Oficjum w Rzymie.

W 1610/11, 1631 i 1736 inkwizytorzy Padwy prowadzili zakończone wyrokami śmierci procesy przeciwko osobom oskarżonym o sprawowanie Eucharystii bez święceń kapłańskich.

Kres istnieniu trybunału padewskiego położyła inwazja rewolucyjnej Francji na północną Italię w latach 1796–1797, w wyniku której Republika Wenecka przestała istnieć. Padwa weszła w skład proklamowanej w 1797 Republiki Cisalpińskiej. W dniu 17 lipca 1797 rewolucyjne władze municypialne zlikwidowały trybunał inkwizycji i zniszczyły jego archiwum.

Organizacja[edytuj | edytuj kod]

Na czele trybunału stał inkwizytor z zakonu franciszkanów konwentualnych, któremu pomagało dwóch wikariuszy generalnych i trzech wikariuszy rejonowych na prowincji. Siedzibą trybunału był konwent S. Francesco w Padwie. Jurysdykcji trybunału podlegała jedynie diecezja padewska.

Lista inkwizytorów (1544–1797)[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pietro Antonio Ribetti: Giardino Serafico Istorico. Tomo primo. Wenecja: 1710.
  • Andrea Del Col: L’Inquisizione in Italia. Mediolan: Oscar Mondadori, 2010. ISBN 978-88-04-53433-4.
  • Fabiana Veronese, «Terra di nessuno». Misto foro e conflitti tra Inquisizione e magistrature secolari nella Repubblica di Venezia (XVIII sec.), Dysertacja doktorska, Università Ca’Foscari Venezia 2010.