Tyczenie lokalizacyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Tyczenie lokalizacyjne – zespół czynności pomiarowych mających na celu wskazanie w terenie lub na realizowanym obiekcie budowlanym punktów o założonym położeniu w przyjętym układzie odniesienia[1]. Wyznaczenie punktów o zaprojektowanych współrzędnych geodezyjnych względem osnowy realizacyjnej.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • tyczenie lokalizacyjne ma wskazać położenie obiektu budowlanego w terenie względem innych obiektów,
  • wykonywane jest w oparciu o osnowę realizacyjną,
  • tyczeniu podlegają główne punkty osiowe,
  • dokładność z reguły nie mniejsza niż 10 cm,
  • szkic tyczenia jako potwierdzenie wykonania jest przekazywany wykonawcy,
  • geodeta dokonuje wpisu w dzienniku budowy potwierdzającego wykonanie tyczenia.

Metody[edytuj | edytuj kod]

  1. biegunowa (długość celowej musi być mniejsza niż odległość do punktu nawiązania),
  2. ortogonalna (domiary jak najkrótsze),
  3. przedłużenie prostej (nie powinno przekraczać 1/3 długości bazy).
  4. wcięcie kątowe w przód
  5. metoda trygonometryczna
  6. metoda przecięć
  7. metoda teogrametryczna (z wykorzystaniem 3 teodolitów optycznych)

Jeśli spełni się zalecenia, układ błędów jest najbardziej korzystny, trzeba tak projektować osnowę, aby było możliwe zachowanie tych warunków.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]