Tytus Kielanowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tytus Kielanowski
Herb
herb Pobóg
Rodzina Kielanowscy herbu Pobóg
Ojciec Jan Aleksander Kielanowski
Matka Anna z Zamojskich
Żona

Aniela z Polanowskich

Rodzeństwo Jan Prosper Kielanowski
Tytus Kielanowski
Data urodzenia 1819
Data i miejsce śmierci 14 lipca 1891
Lwów
poseł do austriackiej Rady Państwa

kadencja VI i VII

Okres od 7 października 1879
do 23 stycznia 1891
Przynależność polityczna Koło Polskie – konserwatyści podolacy
Poprzednik Josyf Krasycki
Następca Ołeksandr Barwinski

Tytus Kielanowski herbu Pobóg (ur. w 1819, zm. 14 lipca 1891 we Lwowie) – ziemianin, polityk konserwatywny, poseł do austriackiej Rady Państwa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze. Ziemianin, od 1851 właściciel dóbr Korozów[1] i Kozłów (pow. kamionkowski)[2]. Członek Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego i prezes Wydziału Okręgowego towarzystwa w Kamionce Strumiłowej (1868-1871)[3]. Prezes Wydziału Okręgowego w Kamionce Strumiłowej (1868-1885), a następnie członek poza oddziałem (1886-1888) Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego[4]. Był także członkiem Galicyjskiego Towarzystwa Leśnego

Z poglądów konserwatysta, związany ze środowiskiem podolaków. W latach 1868-1884 był członkiem Rady Powiatu wybranym z grupy większej własności, od 1871 z grupy gmin wiejskich, od 1883 ponownie większej własności[5] oraz prezesem Wydziału Powiatowego w Kamionce Strumiłowej (1868-1872)[6].

Poseł do austriackiej Rady Państwa VI kadencji (7 października 1879 – 23 kwietnia 1885) i VII kadencji (22 września 1885 – 23 stycznia 1891), wybieranym z kurii IV (gmin wiejskich) z okręgu wyborczego nr 19 (Brody-Łopatyn-Załośce,-Kamionka-Busk-Radziechów)[7]. Należał do grupy posłów konserwatywnych podolaków Koła Polskiego w Wiedniu[2].

Rodzina i życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej, syn Jana Aleksandra, właściciela Śrutynia i Anny z Zamojskich. Miał brata Jana Prospera. Ożenił się z Anielą z Polanowskich, dzieci nie mieli. Jego szwagrem był Stanisław Polanowski[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Korozów, obw. żółkiewski
  2. a b Parlament Österreich Republik, Franz Adlgasser, Kurzbiografie Kielanowski, Tytus Ritter von – Parlamentarier 1848-1918 online [8.10.2019]
  3. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1868, s. 642; 1869, s. 506, 509; Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1870, s. 535, 538; 1871, s. 474, 478; 1872, s. 462; 1873, s. 472; 1874, s. 512; 1875, s. 517; 1876, s. 527; 1877, s. 509; 1878, s. 499; 1879, s. 493; 1880, s. 498; 1881, s. 511;
  4. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1868, s. 742; 1869, s. 538; Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1873, s. 579; 1871, s. 511; 1872, s. 509; 1873, s. 525; 1874, s. 569; 1875, s. 571; 1876, s. 581; 1877, s. 548; 1878, s. 547; 1879, s. 545; 1880, s. 550; 1881, s. 566; 1882, s. 568; 1883, s. 568; 1884, s. 552; 1885, s. 552; 1886, s. 558; 1887, s. 558; 1888, s. 558;
  5. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1868, s. 463; 1869, s. 250; Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1870, s. 257; 1871, s. 256; 1872, s. 254; 1873, s. 251; 1874, s. 275; 1875, s. 275; 1876, s. 281; 1877, s. 259; 1878, s. 247; 1879, s. 236; 1880, s. 243; 1881, s. 242; 1882, s. 248; 1883, s. 249; 1883, s. 228;
  6. Handbuch des Lemberger Statthalterei-Gebietes in Galizien für das Jahr 1868, s. 463; 1869, s. 250; Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1870, s. 258; 1871, s. 256; 1872, s. 254; 1873, s. 251; 1874, s. 276; 1875, s. 275; 1876, s. 281; 1877, s. 260; 1878, s. 247; 1879, s. 236; 1880, s. 243; 1881, s. 242;
  7. Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918, Warszawa 1996, s. 384, 393.
  8. Poczet szlachty galicyjskiej i bukowińskiej, Lwów 1857, s. 108; Jerzy Dunin-Borkowski, Spis nazwisk szlachty polskiej, Lwów 1887, s. 150