UIC-Z

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

UIC-Z – standard wagonów pasażerskich dostosowanych do ruchu międzynarodowego, stosowany w Europie od lat 70. (w Polsce od lat 90.) do dziś. Wyróżnia się wagony Z1 (VMax=200 km/h) i Z2 (VMax=160 km/h).

Współcześnie wagony spełniające standard UIC-Z powinny posiadać:

  • odskokowo-przesuwne drzwi wejściowe
  • wałki gumowe i automatyczne drzwi przejściowe
  • okno uchylane na 1/4 wysokości oraz tzw. „okna bezpieczeństwa” (wagony Z1 mają stałe okna)
  • ogrzewanie nawiewne lub klimatyzację (wagony Z1 muszą mieć klimatyzację)
  • nagłośnienie
  • 6 miejsc zarówno w przedziale klasy pierwszej jak i drugiej
  • maksymalna dopuszczalna prędkość 160 km/h (w przypadku Z1 200 km/h)
  • długość 26,4 metra
  • układ zamknięty WC (Z1)
  • hamulce magnetyczne (Z1)

W Polsce standard UIC-Z spełniają m.in. wagony 145Ac (A9emnouz), 152A (A9mnopuz), 154A (B10mnopuz) i pochodnych typów.