UK Championship 2012

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
UK Championship
2011 ← 2012 → 2013
Snooker balls triangled.png
Liczba uczestników 32
Miejsce Anglia Barbican Centre, York
Zwycięzca Anglia Mark Selby
II miejsce Anglia Shaun Murphy
Najwyższy break 147 Szkocja John Higgins
Rozegrane mecze 31

UK Championship 2012 − piąty[1] duży turniej rankingowy sezonu snookerowego 2012/2013. Rozegrany został w Barbican Centre w Yorku (Anglia) w dniach 1−9 grudnia 2012 roku.

Obrońcą tytułu był Judd Trump[2], który przegrał w meczu pierwszej rundy przeciwko Markowi Joyce'owi 5–6.[3][4]

Zwycięzcą turnieju został Anglik, Mark Selby, który w meczu finałowym pokonał swojego rodaka Shauna Murphy’ego 10–6.[5]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Źródło:[6]

  • Zwycięzca: £125 000
  • II miejsce: £50 000
  • Półfinalista: £25 000
  • Ćwierćfinalista: £17 000
  • Ostatnia 16: £11 000
  • Ostatnia 32: £7 500
  • Ostatnia 48: £5 500
  • Ostatnia 64: £2 000
  • Najwyższy break kwalifikacji: £500
  • Najwyższy break fazy głównej turnieju: £3 500
  • Maksymalny break w kwalifikacjach: £2 500[7]
  • Maksymalny break w fazie głównej turnieju: £10 000[8]
  • Pula nagród: £637 500

Wydarzenia związane z turniejem[edytuj | edytuj kod]

  • Po raz pierwszy w historii snookera w jednym turnieju rankingowym zostały skompletowane trzy breaki maksymalne:
  1. Pierwszy break maksymalny, autorstwa Andy’ego Hicksa miał miejsce podczas meczu drugiej rundy kwalifikacji przeciwko Danielowi Wellsowi. Był to pierwszy break maksymalny Hicksa. Był to także 93. break maksymalny w historii nowoczesnego snookera[7].
  2. Drugi break maksymalny, autorstwa Jacka Lisowskiego miał miejsce zaledwie dzień później od poprzedniego, w meczu trzeciej rundy przeciwko Chenowi Zhe. Był to pierwszy break maksymalny Lisowskiego w karierze[9].
  3. Trzeci break maksymalny, autorstwa Johna Higginsa miał miejsce podczas meczu drugiej rundy fazy głównej turnieju przeciwko Markowi Davisowi. Był to siódmy break maksymalny Higginsa w karierze, a zarazem 95. oficjalny break maksymalny w nowoczesnej historii snookera[8].
  • Wliczając trzy breaki maksymalne, które miały miejsce w tegoroczej edycji UK Championship, w sezonie 2012/2013 wbitych zostało dotychczas siedem breaków maksymalnych[10].
  • W finale tegorocznej edycji turnieju UK Championship spotkali się dwaj snookerzyści z Anglii (Selby i Murphy). Po raz ostatni taka sytuacja miała miejsce dwadzieścia lat temu, kiedy to w finale UK Championship 1992 spotkali się Jimmy White oraz John Parrott a pojedynek zakończył się zwycięstwem White'a 16–9.[11]
  • W finale turnieju Anglik, Mark Selby pokonał swojego rodaka Shauna Murphy’ego 10–6. Dla Selby'ego był to trzeci triumf w turnieju rankingowym[5].
  • Dzięki zwycięstwu w UK Championship 2012, Mark Selby awansował na pierwsze miejsce światowego rankingu snookerowego, wyprzedzając dotychczasowego lidera tegoż rankingu - Judda Trumpa[12][13].

Przebieg turnieju[edytuj | edytuj kod]

Runda 1[edytuj | edytuj kod]

J. Trump - M. Joyce[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten odbył się drugiego dnia turnieju - 2. grudnia. Od początku spotkania przewagę nad przeciwnikiem budował obrońca tytułu - Judd Trump, który po trzech partiach prowadził 3-0. W partii czwartej nastąpiło przełamanie: Trump budował punktowe podejście, wbijał z powodzeniem trudne bile, jednak przy 37-punktowej przewadze zgubił optymalną pozycję do koloru - mimo to zdecydował się na atak, który zakończył się pudłem. Partię tę wygrał Joyce, w wyniku czego zawodnicy schodzili na przerwę przy prowadzeniu Trumpa 3-1. W drugiej części spotkania Trump utrzymywał przewagę (raczej dzięki błędom przeciwnika) nad przeciwnikiem prowadząc najpierw 4-1, potem 5-2. W kolejnych frame'ach Judd Trump grał coraz gorzej, co wykorzystywał Joyce doprowadzając najpierw do stanu 5-4 dla Trumpa a później do wyrównania 5-5. W decydującej partii dobrze rozpoczął Trump, jednak szybko spudłował a do stołu podszedł Mark Joyce, który już do końca spotkania kontrolował grę, ostatecznie pokonując obrońcę tytułu 6-5.[14]

A. Carter - S. Davis[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten miał miejsce drugiego dnia zawodów, równolegle do spotkania Trump - Joyce. Całe spotkanie, przez media określane jako przeciętne, było kontrolowane przez Allistera Cartera, który pokonał Steve'a Davisa 6-2. Jedynym pozytywnym fragmentem spotkania był szósty frame zwycięski dla Davisa, który to przy niemalże przesądzonych losach meczu (przegrywał wtedy z Carterem 1-5) popisał się breakiem w wysokości 85 punktów[14].

S. Bingham - J. Lisowski[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten odbył się drugiego dnia turnieju. Rozpoczął się od częstych pudeł na prostych bilach popełnianych przez obu zawodników. Taka sytuacja była do końca pierwszej części spotkania, która to zakończyła się prowadzeniem Binghama 3-1. Początek drugiej części tego spotkania miał podobny przebieg - mnóstwo pudeł i braku wystawianych bil doprowadziła do tego, by Lisowski zbliżył się do Binghama na jeden frame (2-3). Od szóstej partii nieco lepszą grą wykazał się nieco lepszą i dokładniejszą grą, wygrywając wszystkie kolejne partie, a ostatecznie całe spotkanie 6-2.[15]

S. Maguire - F. O’Brien[edytuj | edytuj kod]

Spotkanie to miało miejsce pierwszego dnia turnieju. W pierwszych trzech partiach spotkania Stephen Maguire poopełniał dużo błędów, które z kolei O’Brien wykorzystywał, wychodząc na prowadzenie 2-1. Przełamanie nastąpiło w partii czwartej, którą Szkot wygrał w dogrywce na czarnej bili. Wynik do przerwy: 2-2. Po przerwie Stephen Maguire wygrał wszystkie partie, w trzech pierwszych wbijając breaki powyżej stu punktów, i ostatecznie zwyciężając w całym spotkaniu 5-2.[16]

M. Williams - M. King[edytuj | edytuj kod]

Pojedynek tych zawodników miał miejsce 4. grudnia w sesji wieczornej. Od początku spotkania większą solidnością wykazał się Mark King. Wprawdzie pierwszą partię wygrał Williams, to jednak w dalszej części meczu lepszy był King. Cztery kolejne partie wygrał King niemal w identyczny sposób: w dwóch podejściach osiągając albo wystarczającą ilość punktów do wygrania, bądź zostawiał rywala w potrzebie jednego lub dwóch snookerów. Williams nie był w stanie nawiązać wyrównanej walki. W szóstym framie King wbił breaka w wysokości 103 punktów i podwyższył swoje prowadzenie na 5-1. Przy takim stanie spotkania Williams znalazł w sobie na tyle dużo motywacji, by przystąpić do walki: dwa kolejne wygrywające breaki (71 i 105 punktów) spowodowały odrobienie części strat do Kinga. W dziewiątej partii meczu King z trudnego układu zbudował break 53-punktowy, po którym nastąpiła wzajemna wymiana odstawnych. W pewnym momencie Williams zdecydował się na wózek na czarnej bandzie z przyrządu, który zakończył się pozostawieniem czerwonej bili do wbicia przez przeciwnika. King wykorzystał sytuację i nie oddał tej partii przeciwnikowi. Ostatecznie całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Marka Kinga 6-3.[17]

R. Walden - L. Brecel[edytuj | edytuj kod]

Pojedynek tych zawodników miał miejsce 4. grudnia w sesji wieczornej, równolegle do meczu Williams - King. Po dwóch pierwszych partiach spotkania prowadził Ricky Walden (2-0). Od trzeciej partii do walki przystąpił Luca Brecel, który do przerwy doprowadził do wyrównania stanu meczu na 2-2. Po przerwie Walden przystąpił do meczu bardziej skoncentrowany, w wyniku czego wygrał dwie kolejne partie wychodząc na prowadzenie 4-2. Odpowiedź Brecela była natychmiastowa - w dwóch kolejnych frame'ach doprowadził do wyrównania (4-4). Dwie następne partie podwyższyły stan remisu na 5-5. W ostatnim, decydującym framie na prowadzenie wyszedł Brecel, jednak dał Waldenowi okazję do wygrania partii i meczu, jednak to Brecel zakończył wbijanie i ostatecznie w całym spotkaniu pokonał Waldena 6-5.[17]

G. Dott - M. Gould[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten został rozegrany drugiego dnia turnieju - 2. grudnia, w sesji wieczornej. Początek spotkania był wyrównany, czego odzwierciedleniem był wynik do przerwy: 2-2. Po przerwie Martin Gould zdołał zbudować przewagę nad przeciwnikiem, wychodząc na prowadzenie 5-3. Jednak Gould nie był w stanie przypieczętować zwycięstwa i przegrywał kolejne partie. W ostatnim framie miał jeszcze dwukrotnie szansę na zakończenie tego spotkania korzystnie dla siebie, jednak to Graeme Dott wygrał ostatnią partię i całe spotkanie 6-5.[18]

S. Murphy - R. Milkins[edytuj | edytuj kod]

Pojedynek tych zawodników miał miejsce 2. grudnia. Pierwsza partia, zwycięska dla Roberta Milkinsa, okazała się jedyną wygraną do regulaminowej przerwy przez tego zawodnika. Trzy kolejne wygrał Shaun Murphy. Wynik do przerwy: 3-1 dla Murphy’ego. Po powrocie do snookerowego stołu gra stała się bardziej zacięta i wyrównana. Milkinsowi nie udało się dogonić przeciwnika, a zwyciężyć w zaledwie dwóch partiach. Ostatecznie spotkanie zakończyło się zwycięstwem Shauna Murphy’ego 6-3.[19]

J. Higgins - M. Holt[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten odbył się w dniu 1. grudnia w sesji popołudniowej. Pierwsza część tego spotkania była wyrównana, czego odzwierciedleniem był wynik do przerwy: 2-2. Druga część spotkania również zaczęła się wyrównaną walką, jednak od stanu 3-3 do ataku przystąpił Higgins, który już do końca pojedynku nie dał przeciwnikowi możliwości nawiązania równej walki. Ostatecznie całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Szkota 6-3. W trzecim framie tego spotkania padł jedyny w tym meczu break powyżej stu punktów: 116 punktów Johna Higginsa w trzeciej partii spotkania[20].

M. Davis - C. Yupeng[edytuj | edytuj kod]

Spotkanie to miało miejsce 2. grudnia. Od samego początku Yupeng nie potrafił nawiązać walki z Davisem, w wyniku czego na przerwę zawodnicy schodzili przy stanie meczu 4-0 dla Anglika. Tuż po przerwie Yupeng zdołał wygrać honorowego frame'a budując swojego najwyższego breaka w tych zawodach – 49 punktów. Jak się okazało była to jedyna partia zapisana na koncie Chińczyka w całym spotkaniu. Kolejne dwie partie wygrał Davis, w wyniku czego całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem Anglika 6-1.[19]

M. Stevens - D. Dale[edytuj | edytuj kod]

Spotkanie to, określane przez media jako walijskie derby[21], miało miejsce 3 grudnia w sesji popołudniowej. Do tego meczu Dominic Dale przystąpił wyraźnie chory. Do przerwy zdołał wygrać zaledwie jedną partię. W drugiej części spotkania zaś Dale przegrywał kolejne framy, w ostatnim podjął nawet walkę, jednak nie zdołał odrobić strat i po własnym faulu poddał mecz. Spotkanie ostatecznie zakończyło się zwycięstwem Matthew Stevensa 6-1.[22]

M. Allen - M. Fu[edytuj | edytuj kod]

Spotkanie to rozegrane zostało w sesji wieczornej drugiego dnia turnieju. Rozpoczęło się ono zwycięskim framem Marco Fu. Szybka odpowiedź Allena i wyrównanie do stanu 1-1 spowodowało atak reprezentanta Hongkongu zakończony breakami w wysokości 131 i 120 punktów w dwóch kolejnych frame'ach. Wynik do przerwy: 3-1 dla Marcu Fu. W drugiej części spotkania mocnym atakiem rozpoczął Fu: zwyciężył w dwóch kolejnych partiach - w piątej dzięki swoim umiejętnościom, w szóstej zaś w wyniku błędu przeciwnika. Do końca spotkania Allen nie był w stanie nawiązać równej walki z Marco Fu. Całe spotkanie zakończyło się zwycięstwem reprezentanta Hongkongu 6-3.[15]

N. Robertson - T. Ford[edytuj | edytuj kod]

Pojedynek ten odbył się w poniedziałek, 3 grudnia - trzeciego dnia turnieju. Początek tego spotkania był popisem gry Neila Robertsona, który do przerwy prowadził 4-0. Po przerwie, Australijczyk podwyższył prowadzenie na 5-0, jednak w szóstym framie Tom Ford zdołał uratować swój honor - wprawdzie pomylił się po wbiciu 8 punktów, jednak Robertson także popełnił błąd przy stanie frame'a 46-8. Ford tę partię wygrał kończąc wbijanie na ostatniej czarnej. W siódmym framie inicjatywę znów przejął Australijczyk, który od pierwszej do ostatniej bili grał z dużą pewnością siebie nie dając przeciwnikowi nawet dojść do snookerowego stołu. Spotkanie to zakończyło się zwycięstwem Neila Robertsona 6-1. W trakcie tego spotkania Robertson wbił cztery breaki powyżej stu punktów: 100, 112, 129 oraz 127.[22]

B. Hawkins - L. Wenbo[edytuj | edytuj kod]

Spotkanie to miało miejsce pierwszego dnia turnieju (1. grudnia) w sesji popołudniowej. Mecz rozpoczął się breakiem Hawkinsa w wysokości 101 punktów. W drugim framie osiągnął 66 punktów w podejściu i prowadził w meczu 2-0. Liang Wenbo wywalczył zwycięstwo w trzeciej partii, ale w ostatnim framie przed przerwą Hawkins wbił trzeciego breaka powyżej pięćdziesięciu punktów (51 pkt) i tym samym pierwsza część spotkania zakończyła się prowadzeniem Anglika 3-1. Po powrocie do stołu do ataku przystąpił Wenbo, który breakami w wysokości 71, 68 i 102 punktów wysunął się na prowadzenie 4-3. W ósmym framie tego pojedynku Barry Hawkins przerwał zwycięską passę Chińczyka doprowadzając do remisu 4-4. Dwie ostatnie partie zdecydowanie wygrane przez Hawkinsa dały mu ostatecznie zwycięstwo w całym spotkaniu 6-4. Najwyższy break spotkania to 102 punkty Lianga Wenbo w siódmej partii meczu[20].

D. Junhui - R. Day[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten miał miejsce pierwszego dnia turnieju, równolegle do meczu Maguire - O’Brien. Całe spotkanie było wyrównane i stało na wysokim poziomie. Żaden z zawodników nie dawał oddalić się przeciwnikowi na więcej niż jeden frame przewagi. Sytuacja zmieniła się w ósmej partii spotkania, kiedy to od stanu 4-3 dla Dinga do ataku przystąpił Ryan Day. Do końca meczu nie oddał partii Chińczykowi wygrywając w całym spotkaniu 6-4.[16]

M. Selby - M. White[edytuj | edytuj kod]

Mecz ten został rozegrany 2. grudnia w sesji wieczornej, równolegle do pojedynku Dott - Gould. Pojedynek dwóch Anglików przepełniony był długimi, zaciętymi frame'ami, w których gorszym zawodnikiem okazywał się Michael White. Wprawdzie pierwsza część pojedynku była dość wyrównana, czego odzwierciedleniem jest wynik do przerwy: 2-2. Druga część była już bardziej jednostronna. Dobrze rozpoczął Selby wygrywając piątą partię, jednak szybko nastąpiła odpowiedź White'a, który wygrywając szóstego frame'a utrzymał stan remisu (3-3). Kolejne partie zaś były już zwycięskie dla Marka Selby'ego, który zakończył spotkanie 105-punktowym breakiem - jedynym breakiem powyżej stu punktów i zarazem najwyższym w całym spotkaniu. Wynik spotkania: 6-3 dla Marka Selby'ego[18].

Runda 2[edytuj | edytuj kod]

M. Joyce - A. Carter[edytuj | edytuj kod]

S. Bingham - S. Maguire[edytuj | edytuj kod]

Pojedynek tych zawodników miał miejsce czwartego dnia turnieju, 4. grudnia, w sesji wieczornej. Lepiej starcie to rozpoczął Bingham, który wygrał dwa pierwsze framy w bardzo pewny sposób. Odpowiedź na tę przewagę przeciwnika była natychmiastowa, Maguire doprowadził do remisu, w wyniku czego stan meczu do przerwy wynosił 2-2. Po przerwie zawodnicy grając wciąż na wysokim poziomie wygrywali seryjnie po dwie partie. W dziewiątym framie Stuart Bingham wbił break 120-punktowy (jedyny break powyżej stu punktów w tym spotkaniu). W kolejnej partii, która okazała się ostatnią w tym meczu, Stuart Bingham rozważnymi podejściami do stołu zakończył całe spotkanie pokonując rywala 6-4.[23]

M. King - L. Brecel[edytuj | edytuj kod]

G. Dott - S. Murphy[edytuj | edytuj kod]

Pojedynek tych zawodników odbył się 4. grudnia, w sesji wieczornej. Już na samym początku Shaun Murphy odskoczył rywalowi, wychodząc na prowadzenie 3-0. Ostatnią partię przed przerwą na swoim koncie zapisał Graeme Dott, w wyniku czego zawodnicy schodzili na przerwę przy stanie 3-1. Po powrocie do snookerowego stołu mocnym atakiem rozpoczął Murphy, który w piątej partii tego spotkania wbił breaka w wysokości 130 punktów. W szóstej partii wygrywającym breaka na swoim koncie zapisał Graeme Dott. Kolejne dwa framy wygrał Shaun Murphy, który tym samym wygrał całe spotkanie 6-2.[23]

J. Higgins - M. Davis[edytuj | edytuj kod]

M. Stevens - M. Fu[edytuj | edytuj kod]

N. Robertson - B. Hawkins[edytuj | edytuj kod]

R. Day - M. Selby[edytuj | edytuj kod]

Ćwierćfinały[edytuj | edytuj kod]

A. Carter - S. Bingham[edytuj | edytuj kod]

L. Brecel - S. Murphy[edytuj | edytuj kod]

M. Davis - M. Stevens[edytuj | edytuj kod]

N. Roberson - M. Selby[edytuj | edytuj kod]

Półfinały[edytuj | edytuj kod]

A. Carter - S. Murphy[edytuj | edytuj kod]

M. Davis - M. Selby[edytuj | edytuj kod]

Finał[edytuj | edytuj kod]

S. Murphy - M. Selby[edytuj | edytuj kod]

Drabinka turniejowa[edytuj | edytuj kod]

[24][25][26]

  Runda 1
Do 6 frame'ów
Runda 2
Do 6 frame'ów
Ćwierćfinały
Do 6 frame'ów
Półfinały
Do 9 frame'ów
Finał
Do 10 frame'ów
                                               
1  Anglia Judd Trump 5  
 Anglia Mark Joyce 6  
   Anglia Mark Joyce 2  
  14  Anglia Allister Carter 6  
14  Anglia Allister Carter 6
 Anglia Steve Davis 2  
  14  Anglia Allister Carter 6  
  9  Anglia Stuart Bingham 4  
9  Anglia Stuart Bingham 6  
 Anglia Jack Lisowski 2  
  9  Anglia Stuart Bingham 6
  7  Szkocja Stephen Maguire 4  
7  Szkocja Stephen Maguire 6
 Irlandia Fergal O’Brien 2  
  14  Anglia Allister Carter 8  
  4  Anglia Shaun Murphy 9  
6  Walia Mark Williams 3  
 Anglia Mark King 6  
   Anglia Mark King 4
   Belgia Luca Brecel 6  
11  Anglia Ricky Walden 5
 Belgia Luca Brecel 6  
   Belgia Luca Brecel 5
  4  Anglia Shaun Murphy 6  
12  Szkocja Graeme Dott 6  
 Anglia Martin Gould 5  
  12  Szkocja Graeme Dott 2
  4  Anglia Shaun Murphy 6  
4  Anglia Shaun Murphy 6
 Anglia Robert Milkins 3  
4  Anglia Shaun Murphy 6
2  Anglia Mark Selby 10
3  Szkocja John Higgins 6  
 Anglia Michael Holt 3  
  3  Szkocja John Higgins 5  
  16  Anglia Mark Davis 6  
16  Anglia Mark Davis 6
 Chińska Republika Ludowa Cao Yupeng 1  
  16  Anglia Mark Davis 6  
  13  Walia Matthew Stevens 4  
13  Walia Matthew Stevens 6  
 Walia Dominic Dale 1  
  13  Walia Matthew Stevens 6
   Hongkong Marco Fu 4  
8  Irlandia Północna Mark Allen 3
 Hongkong Marco Fu 6  
  16  Anglia Mark Davis 4
  2  Anglia Mark Selby 9  
5  Australia Neil Robertson 6  
 Anglia Tom Ford 1  
  5  Australia Neil Robertson 6
  15  Anglia Barry Hawkins 2  
15  Anglia Barry Hawkins 6
 Chińska Republika Ludowa Liang Wenbo 4  
  5  Australia Neil Robertson 4
  2  Anglia Mark Selby 6  
10  Chińska Republika Ludowa Ding Junhui 4  
 Walia Ryan Day 6  
   Walia Ryan Day 4
  2  Anglia Mark Selby 6  
2  Anglia Mark Selby 6
 Walia Michael White 3  

Finał[edytuj | edytuj kod]

Finał: Do 10 frame'ów Sędzia: Leo Scullion.
Barbican Centre, York (Anglia), 9 grudnia 2012[25].
Shaun Murphy (4)
Anglia
6–10 Mark Selby (2)
Anglia
Sesja popołudniowa: 64–11, 49–58 (54), 0–82 (66), 83–0 (83), 98–35 (98), 67–39, 0–81 (70)
Sesja wieczorna: 1–77, 72–67 (Murphy 65, Selby 58), 38–70, 53–63, 78–8, 34–79 (51), 0–107 (98), 31–64, 37–69
98 Najwyższy break 98
0 Breaki 100+ 0
3 Breaki 50+ 6

Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego[edytuj | edytuj kod]

[27]

Kwalifikacje[edytuj | edytuj kod]

Mecze kwalifikacyjne zostały rozegrane w dniach 20-23 listopada 2012 w World Snooker Academy w Sheffield (Anglia)[28][29][30].

Drabinka kwalifikacji[edytuj | edytuj kod]

  Runda 1
Do 6 frame'ów
  Runda 2
Do 6 frame'ów
  Runda 3
Do 6 frame'ów
  Runda 4
Do 6 frame'ów
                               
Anglia  David Grace 4   Anglia  Andy Hicks 6   Anglia  Mark Joyce 6   Anglia  Jamie Cope 4
Walia  Daniel Wells 6   Walia  Daniel Wells 2   Anglia  Andy Hicks 4   Anglia  Mark Joyce 6
Indie  Pankaj Advani 6   Anglia  Jimmy White 5   Anglia  Steve Davis 6   Szkocja  Jamie Burnett 2
Anglia  Sam Baird 2   Indie  Pankaj Advani 6   Indie  Pankaj Advani 5   Anglia  Steve Davis 6
Chińska Republika Ludowa  Chen Zhe 6   Indie  Aditya Mehta 4   Anglia  Jack Lisowski 6   Anglia  Joe Perry 4
Anglia  Sean O’Sullivan 1   Chińska Republika Ludowa  Chen Zhe 6   Chińska Republika Ludowa  Chen Zhe 2   Anglia  Jack Lisowski 6
Chińska Republika Ludowa  Tian Pengfei 6   Szkocja  Alan McManus 2   Anglia  David Gilbert 6   Irlandia  Fergal O’Brien 6
Anglia  Joel Walker 4   Chińska Republika Ludowa  Tian Pengfei 6   Chińska Republika Ludowa  Tian Pengfei 3   Anglia  David Gilbert 2
Chińska Republika Ludowa  Li Yan 4   Anglia  Adam Duffy 6   Chińska Republika Ludowa  Xiao Guodong 6   Anglia  Mark King 6
Szkocja  Fraser Patrick 6   Szkocja  Fraser Patrick 2   Anglia  Adam Duffy 4   Chińska Republika Ludowa  Xiao Guodong 0
Belgia  Luca Brecel 6   Anglia  Peter Lines 4   Chińska Republika Ludowa  Liu Chuang 3   Anglia  Peter Ebdon 1
Szkocja  Scott Donaldson 5   Belgia  Luca Brecel 6   Belgia  Luca Brecel 6   Belgia  Luca Brecel 6
Anglia  Robbie Williams 2   Tajlandia  James Wattana 6   Anglia  Ben Woollaston 6   Anglia  Martin Gould 6
Anglia  Jamie O’Neill 6   Anglia  Jamie O’Neill 4   Tajlandia  James Wattana 5   Anglia  Ben Woollaston 3
Anglia  Michael Wasley w/o   Anglia  Jimmy Robertson 6   Anglia  Rory McLeod 6   Anglia  Robert Milkins 6
Iran  Hossein Vafaei w/d   Anglia  Michael Wasley 5   Anglia  Jimmy Robertson 3   Anglia  Rory McLeod 5
Tajlandia  Thepchaiya Un-Nooh 6   Anglia  Barry Pinches 1   Walia  Jamie Jones 3   Anglia  Michael Holt 6
Tajlandia  Passakorn Suwannawat 5   Tajlandia  Thepchaiya Un-Nooh 6   Tajlandia  Thepchaiya Un-Nooh 6   Tajlandia  Thepchaiya Un-Nooh 1
Anglia  Liam Highfield 6   Chińska Republika Ludowa  Cao Yupeng 6   Anglia  Dave Harold 4   Szkocja  Marcus Campbell 4
Australia  Ben Judge 1   Anglia  Liam Highfield 3   Chińska Republika Ludowa  Cao Yupeng 6   Chińska Republika Ludowa  Cao Yupeng 6
Anglia  Ian Burns 6   Norwegia  Kurt Maflin 3   Anglia  Anthony Hamilton 2   Walia  Dominic Dale 6
Szkocja  Michael Leslie 1   Anglia  Ian Burns 6   Anglia  Ian Burns 6   Anglia  Ian Burns 2
Tajlandia  Dechawat Poomjaeng 6   Anglia  Rod Lawler 6   Irlandia Północna  Gerard Greene 4   Hongkong  Marco Fu 6
Anglia  Simon Bedford 3   Tajlandia  Dechawat Poomjaeng 5   Anglia  Rod Lawler 6   Anglia  Rod Lawler 2
Anglia  Paul Davison 6   Chińska Republika Ludowa  Yu Delu 6   Anglia  Nigel Bond 5   Anglia  Tom Ford 6
Walia  Gareth Allen 2   Anglia  Paul Davison 4   Chińska Republika Ludowa  Yu Delu 6   Chińska Republika Ludowa  Yu Delu 1
Chińska Republika Ludowa  Zhang Anda w/o   Szkocja  Anthony McGill 6   Chińska Republika Ludowa  Liang Wenbo 6   Anglia  Andrew Higginson 0
Walia  Duane Jones w/d   Chińska Republika Ludowa  Zhang Anda 2   Szkocja  Anthony McGill 5   Chińska Republika Ludowa  Liang Wenbo 6
Tajlandia  Thanawat Thirapongpaiboon 6   Anglia  Alfred Burden 5   Anglia  Matthew Selt 6   Walia  Ryan Day 6
Anglia  Martin O’Donnell 5   Tajlandia  Thanawat Thirapongpaiboon 6   Tajlandia  Thanawat Thirapongpaiboon 4   Anglia  Matthew Selt 3
Malta  Tony Drago 3   Anglia  Mike Dunn 4   Walia  Michael White 6   Irlandia  Ken Doherty 3
Anglia  Craig Steadman 6   Anglia  Craig Steadman 6   Anglia  Craig Steadman 3   Walia  Michael White 6

Breaki stupunktowe kwalifikacji[edytuj | edytuj kod]

[31]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tournament Calendar 2012/2013. Snooker.org. [dostęp 2013-01-06].
  2. UK Snooker Championship: Judd Trump beats Mark Allen to win title. BBC Sport. [dostęp 2013-01-06].
  3. Defending champion Judd Trump crashes out of williamhill.com UK Championship. The Press. [dostęp 2013-01-06].
  4. Trump dumped out of UK Championship. ESPN. [dostęp 2013-01-06].
  5. a b Selby secures York spoils. sportinglife.com. [dostęp 2013-01-06].
  6. worldsnooker.com: Prize Money. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  7. a b worldsnooker.com: Handy Andy Makes UK Maximum. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  8. a b John Higgins racks up maximum break at UK Championship. RTÉ.ie. [dostęp 2013-01-06].
  9. UK Championship – Auch Lisowski gelingt ein Maximum-Break. de.eurosport.com. [dostęp 2013-01-06].
  10. worldsnooker.com: Higgins Fires UK Maximum. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  11. Zobacz: UK Championship 1992
  12. UK Snooker Championship 2012: Mark Selby beats Mark Davis. BBC Sport. [dostęp 2013-01-07].
  13. cajt.pwp.blueyonder.co.uk: UK Championship. Chris Turner's Snooker Archive. [dostęp 2013-01-07].
  14. a b Judd Trump na własne życzenie odpada z UK Championship!. 147.pl. [dostęp 2013=01-09].
  15. a b Bingham i Fu grają dalej. Bezbarwny Allen. 147.pl. [dostęp 2013=01-11].
  16. a b Świetny Mags, walijski kompleks Dinga. 147.pl. [dostęp 2013-01-08].
  17. a b Kolejni faworyci jadą do domu. UKC niespodzianek. 147.pl. [dostęp 2013=01-24].
  18. a b UK Championship: Selby i Dott w drugiej rundzie. 147.com.pl. [dostęp 2013-01-27].
  19. a b UK Championship: Milkins i Yupeng za burtą. 147.com.pl. [dostęp 2013-01-26].
  20. a b John Higgins w drugiej rundzie UK Championship. 147.pl. [dostęp 2012-01-08].
  21. UK Champiosnhip: Wysokie zwycięstwa Robertsona i Stevensa. 147.com.pl. [dostęp 2013-01-13].
  22. a b "Setkowy" Robertson, chory Dale. 147.pl. [dostęp 2013-01-13].
  23. a b UK Championship: Zwycięstwa Binghama i Murphy’ego. 147.com.pl. [dostęp 2013-01-30].
  24. worldsnooker.com: williamhill.com UK Championship 2012 draw and format. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  25. a b williamhill.com UK Championship (2012). Snooker.org. [dostęp 2013-01-06].
  26. UK Championship scores and schedule. BBC Sport. [dostęp 2013-01-06].
  27. worldsnookerdata.com: UK Championship centuries. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  28. worldsnooker.com: williamhill.com UK Championship 2012 qualifiers draw and format. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  29. worldsnooker.com: UK Qualifiers results. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].
  30. williamhill.com UK Championship Qualifiers (2012). Snooker.org. [dostęp 2013-01-06].
  31. worldsnookerdata.com: UK Championship qualifiers centuries. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2013-01-06].