USS Adams (1799)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
USS „Adams”
Klasa fregata żaglowa
Historia
Stocznia Jackson & Sheffield, Brooklyn
Położenie stępki 30 lipca 1798
Wodowanie 6 sierpnia 1799
 US Navy
Wejście do służby wrzesień 1799
Los okrętu samozatopiony i spalony by nie dopuścić do zdobycia
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 530 t
Długość 34,44 m
Szerokość 10,36 m
Zanurzenie 5,38 m
Napęd
żaglowy
Uzbrojenie
24 działa 12-funtowe
6 karonad 24-funtowych
Załoga 220

USS „Adams” – amerykańska fregata żaglowa II klasy zbudowana w 1799 roku na nowojorskim Brooklynie. Wodowana 6 sierpnia 1799, a do służby w US Navy przyjęta we wrześniu tego samego roku.

Historia służby[edytuj | edytuj kod]

„Adams” wykonał dwa rejsy podczas quasi-wojny odbijając 12 amerykańskich lub brytyjskich jednostek handlowych z rąk Francuzów oraz zdobywając 2 okręty kaperskie i 5 handlowych[1]. Podczas I i II wojny berberyjskiej od czerwca 1802 roku patrolował Morze Śródziemne w eskadrze komodora Richarda Morrisa[1]. Brał również udział w blokadzie Trypolisu[1]. Powróciwszy do Ameryki w listopadzie 1803 roku pozostał zacumowany do 1805 roku[1].

Od 1805 do 1806 roku patrolował amerykańskie wybrzeże Atlantyku[1]. W 1809 roku zajmował się działaniami związanymi z wdrażaniem Ustawy o embargu[1]. Po 1809 roku cumował w Washington Navy Yard służąc jako hulk pomocniczy[1]. W czerwcu 1812 roku został całkowicie przebudowany – po przecięciu na pół przedłużono go o ponad 4,5 m, a następnie przeklasyfikowano na fregatę 36-działową[1]. Przebudowa okazała się nietrafiona w wyniku czego „przycięto” go (poprzez odcięcie forkasztelu i nadbudówki) do 24-działowego slupu wojennego[1].

Z blokady w zatoce Chesapeake podczas wojny brytyjsko-amerykańskiej udało się wyjść w styczniu 1814 na pełne morze[1]. W pierwszym rejsie pochwycił 5 brytyjskich statków kupieckich[1]. W maju, podczas drugiego rejsu między Nową Fundlandią a Irlandią zdobył jeszcze 5 pryzów[1]. We wrześniu 1814 roku, w trakcie powrotu został uwięziony w Penobscocie przez Royal Navy i w konsekwencji spalony, aby zapobiec zdobyciu[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m Lardas 2008 ↓, s. 39.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mark Lardas: American Light and Medium Frigates 1794-1836. Oxford: Osprey Publishing, 2008, s. 48, seria: New Vanguard. (ang.)