USS Barnes (CVE-20)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
USS Barnes (CVE-20)
Ilustracja
Klasa lotniskowiec eskortowy
Typ Bogue
Historia
Położenie stępki 19 stycznia 1942
Wodowanie 2 maja 1942
 Stany Zjednoczone
Nazwa USS „Barnes” (CVE-20)
Wejście do służby 20 lutego 1943
Wycofanie ze służby 29 sierpnia 1946
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 7 800 długich ton
Długość 151,1 m
Szerokość 34 m
Zanurzenie 7,9 m
Napęd
2 kotły (285 psi)
1 turbina parowa
1 śruba napędowa
8 500 shp (6,3 MW)
Prędkość 17,6 węzła
Uzbrojenie
m.in. 2 × 102 mm
Wyposażenie lotnicze
24 samoloty
Załoga 890

USS Barnes (CVE-20) – lotniskowiec eskortowy typu Bogue. Służył w US Navy w okresie II wojny światowej. Odznaczony trzema battle star za służbę w czasie II wojny światowej.

Pierwotnie klasyfikowany jako AVG-20, następnie przeklasyfikowany na ACV-20 20 sierpnia 1942 roku, na CVE-20 15 lipca 1943 roku i CVHE-20 12 czerwca 1955 roku.

Stępkę jednostki położono na podstawie kontraktu Maritime Commission. Przekazano jednostkę US Navy 1 maja 1942 roku. Zwodowano go 22 maja 1942 roku w stoczni Seattle-Tacoma Shipbuilding. Wszedł do służby 20 lutego 1943 roku.

Głównym zadaniem okrętu w czasie II wojny światowej było transportowanie samolotów i personelu amerykańskiego na Pacyfiku. Dodatkowo pełnił rolę okrętu szkoleniowego dla pilotów.

W okresie 20 listopada – 5 grudnia 1943 roku jego samoloty atakowały Tarawę.

Wycofany ze służby i przesunięty do rezerwy 29 sierpnia 1946 roku. Skreślony z listy jednostek floty 1 marca 1959 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]