USS Skipjack (SS-24)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: inne jednostki pływające o tej nazwie.
USS Skipjack (SS-24)
Ilustracja
USS E-1 (ex-„Skipjack”) w 1912 r.
Klasa okręt podwodny
Typ E
Historia
Stocznia Fore River Shipyard, Quincy
Wodowanie 27 maja 1911
 US Navy
Wejście do służby 14 lutego 1912
Wycofanie ze służby 20 października 1921
Los okrętu sprzedany 19 kwietnia 1922
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu

287 ton
342 t
Długość 41,2 m
Szerokość 4,4 m
Zanurzenie 3,6 m
Zanurzenie testowe 60 m
Rodzaj kadłuba jednokadłubowy
Napęd
2 silniki Diesla o łącznej mocy 700 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 600 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu

13,5 węzła
11,5 w.
Zasięg powierzchnia: 2100 Mm przy 11 w.
zanurzenie: 100 Mm przy 5 w.
Uzbrojenie
4 torpedy
Wyrzutnie torpedowe 4 x 450 mm (18")
Załoga 20

USS Skipjack (SS-24)amerykański okręt podwodny z okresu I wojny światowej, jednostka prototypowa swojego typu. Została zwodowana 27 maja 1911 roku w Fore River Shipyard w Quincy, a w listopadzie 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne E-1. Został przyjęty w skład US Navy 14 lutego 1912 roku. Okręt wycofano ze służby 20 października 1921 roku i sprzedano w roku następnym.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja USS „Skipjack” była niemal identyczna jak okrętów typu D z tym, że w miejsce silników benzynowych zamontowano silniki Diesla[1]. Okręt cechował dużych rozmiarów kiosk z mostkiem oraz dwa peryskopy[1]. Po raz pierwszy w amerykańskich okrętach podwodnych umieszczono na nim dziobowe stery głębokości oraz radiostację[1].

„Skipjack” był małym, jednokadłubowym okrętem podwodnym. Długość całkowita jednostki wynosiła 41,2 metra, szerokość 4,4 metra i zanurzenie 3,6 metra[1][2][3]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 287 ton, a w zanurzeniu 342 tony[1][2][a]. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki Diesla NLSECO o łącznej mocy 700 koni mechanicznych (KM)[1][2][5]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Electro Dynamic o łącznej mocy 600 KM[1][2]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 13,5 węzła na powierzchni i 11,5 węzła w zanurzeniu[1][2][b]. Zasięg wynosił 21000 Mm przy prędkości 11 węzłów w położeniu nawodnym oraz 100 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[1][2][6]. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów[2].

Okręt wyposażony był w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm (18")[c], z łącznym zapasem czterech torped[2][3][d]. Załoga okrętu składała się z 20 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2][4].

Budowa i przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

USS „Skipjack” (Submarine Torpedo Boat No. 24) zbudowany został w Fore River Shipyard w Quincy[1][2][6]. Wodowanie miało miejsce 27 maja 1911 roku[1][2], 17 listopada 1911 roku nazwę okrętu zmieniono na oznaczenie literowo-numeryczne E-1, a do służby przyjęto go 14 lutego 1912 roku[4].

Pierwszym dowódcą jednostki został por. mar. Chester Nimitz. Okręt włączono w skład Floty Atlantyckiej[2]. W początkowym okresie służby E-1 przechodził różnego rodzaju testy, m.in. łączności podwodnej (na okręcie zainstalowano też żyrokompas Sperry)[4]. Próby i eksperymenty charakteryzowały niemal cały okres służby jednostki; w 1915 roku wymieniono sprawiające wiele kłopotów silniki diesla[1].

Po przystąpieniu USA do wojny, 4 grudnia 1917 roku E-1 opuścił Newport i udał się w kierunku Azorów. Między styczniem a wrześniem 1918 roku okręt patrolował region między Ponta Delgada a Horta[4]. 17 września E-1 powrócił do New London i po remoncie uczestniczył w próbach i szkoleniu. 20 marca 1920 roku trafił do rezerwy, a 17 lipca otrzymał numer identyfikacyjny SS-24[2].

E-1 został wycofany ze służby 20 października 1921 roku w Filadelfii[4]. Sprzedano go 19 kwietnia 1922 roku[4].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. R. Hutchinson podaje, że wyporność okrętu wynosiła 247/287 ton[4].
  2. R. Hutchinson podaje, że prędkość okrętu na powierzchni wynosiła 14 węzłów, a w zanurzeniu 9 węzłów[4].
  3. Amerykańskie torpedy 18-calowe miały faktyczny kaliber 17,72 cala (450 mm)[7].
  4. Paul E. Fontenoy podaje, że okręt posiadał jedynie dwie wyrzutnie torped[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 159.
  2. a b c d e f g h i j k l m Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 127.
  3. a b J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 584.
  4. a b c d e f g h Robert Hutchinson: Jane’s Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: 2001, s. 41.
  5. Jim Christley, Peter Bull: US submarines, 1900-35. Oxford: 2011, s. 26.
  6. a b John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 151.
  7. Tony DiGiulian: Torpedoes of the United States of America (ang.). www.navweaps.com. [dostęp 2016-11-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]