Uczelnia badawcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Uczelnia badawcza – określenie stosowane w odniesieniu do uczelni funkcjonującej w Polsce, z którą minister nauki i szkolnictwa wyższego podpisał umowę w ramach programu „Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza”, prowadzonego w oparciu o ustawę z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Procedura wyboru uczelni[edytuj | edytuj kod]

Program „Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza” realizowany jest w celu podniesienia międzynarodowego znaczenia działalności polskich uczelni. Minister szkolnictwa wyższego i nauki ogłasza cyklicznie komunikat o konkursie, w ramach którego nie więcej niż 10 uczelni akademickich może otrzymać dodatkowe środki finansowe na swoją działalność[1].

Środki finansowe otrzymywane w danym roku przez uczelnię w ramach konkursu stanowią zwiększenie subwencji ze środków, przyznanej w roku, w którym został ogłoszony konkurs. Kwota zwiększenia nie może być mniejsza niż 10% tej subwencji, ustalonej na podstawie stosowanych algorytmów. Środki finansowe są wypłacane uczelni przez okres 6 lat[2].

Do konkursu w ramach programu „Inicjatywa doskonałości – uczelnia badawcza” może przystąpić uczelnia akademicka, która:

  • prowadzi działalność naukową w co najmniej 6 dyscyplinach, w których przeprowadzona została ewaluacja jakości działalności naukowej, i posiada kategorię naukową A+ albo A w co najmniej połowie tych dyscyplin,
  • nie posiada kategorii naukowej B ani C,
  • prowadzi szkołę doktorską,
  • nie posiada negatywnej oceny programowej,
  • nie jest stroną umowy w programie[3].

Wniosek ocenia międzynarodowy zespół ekspertów powołanych przez ministra, posiadających znaczący dorobek naukowy lub artystyczny. Kandydatów na członków zespołu może zgłosić Rada Doskonałości Naukowej, Rada Główna Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Konferencja Rektorów Akademickich Szkół Polskich, Komitet Polityki Naukowej, rada Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, rada Narodowego Centrum Nauki oraz ogólnokrajowe stowarzyszenia naukowe[4]. Wynik oceny wniosku może być pozytywny albo negatywny. Zespół ekspertów sporządza raport zawierający ocenę wraz z uzasadnieniem lub rekomendacje dotyczące zmiany planu, a także listę rankingową wniosków ocenionych pozytywnie[5]. Minister szkolnictwa wyższego i nauki, biorąc pod uwagę listę rankingową wniosków, zawiera umowę z daną uczelnią[6].

Lista uczelni[edytuj | edytuj kod]

Pierwsza lista uczelni badawczych została ogłoszona 30 października 2019[7]. Znalazły się na niej następujące uczelnie:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Art. 387 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85)
  2. Art. 387 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85)
  3. Art. 388 ust. 1 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85)
  4. Art. 388 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85)
  5. Art. 388 ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85)
  6. Art. 389 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2020 r. poz. 85)
  7. Ludwika Tomala, Szymon Zdziebłowski: Resort nauki ogłosił listę 10 uczelni badawczych. naukawpolsce.pap.pl, 2019-10-30. [dostęp 2020-05-20].