Ulica Łąkowa w Łodzi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Łąkowa
Stare Polesie
Ilustracja
Willa Schimmela (róg Łąkowej i Karolewskiej)
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Położenie na mapie Łodzi
Mapa konturowa Łodzi, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „ulica Łąkowa”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, w centrum znajduje się punkt z opisem „ulica Łąkowa”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „ulica Łąkowa”
Ziemia51°45′38,8″N 19°26′31,3″E/51,760769 19,442036
Siedziba „Opus Film

Ulica Łąkowa w Łodzi – ulica w Łodzi biegnąca południkowo od ul. Andrzeja Struga do al. Mickiewicza[1], na obszarze osiedla administracyjnego Stare Polesie[2]. Ulica Łąkowa jest południowym przedłużeniem ulicy Żeligowskiego.

Historia ulicy[edytuj | edytuj kod]

Ulica powstała około 1842 roku[1]. W czasie okupacji niemieckiej w latach 1915–1918 nosiła nazwę Wiesenstrasse, a w 1940 podczas okupacji w okresie II wojny światowej ponownie wprowadzono tę nazwę i następnie zmieniono ją na Flottwellstraße[3][4].

W 1882 roku na rogu ulic Łąkowej i Milscha (obecna ul. Kopernika), Teodor Milsch wybudował willę w sąsiedztwie swojego browaru i „ogrodu rozrywkowego”[5]. W połowie lat 90. XIX wieku Franciszek Kindermann na terenie położonym przy ulicach św. Andrzeja (obecna Andrzeja Struga 61/63) i Łąkowej wzniósł fabrykę, przędzalnię wełny (po II wojnie św. budynki zajmowane przez zakłady cukiernicze „Optima”, mniejsza część wykorzystywana przez Łódzką Drukarnię Akcydensową). Franciszek Kindermann od 1859 mieszkał i prowadził warsztaty tkackie przy ul. Przejazd – obecnie Tuwima, w 1868 wraz z rodziną przeniósł się na ul. Struga[6]. W 1897 roku Juliusz Kindermann przy Łąkowej 23 zbudował fabrykę wytwarzającą tkaniny bawełniane; tkalnię, farbiarnię, wykańczalnię i zakładową elektrownię[5][6]. W 1899 roku na rogu Łąkowej i ulicy Karolewskiej powstała secesyjna willa zaprojektowana przez Franciszka Chełmińskiego, a w roku 1903 przy Łąkowej 13, Robert Nestler – przedsiębiorca budowlany – zbudował dla siebie willę[5]. W 1905 roku Karol Bennich przy Łąkowej 11 wzniósł fabrykę, do której przeniósł produkcję z ulicy Piotrkowskiej 105 (Spółka Akcyjna Manufaktura Wełniana Karol Bennich) – w 1993 roku fabrykę przerobiono na biura[5]. W 1938 roku na końcu ulicy, obok parku im. Poniatowskiego, wzniesiono kościół-sanktuarium Matki Boskiej Zwycięskiej[5].

Na przełomie lat 1939/1940 w fabryce przy Łąkowej 4 (fabryka wełnianych tkanin wzorzystych Barucha Gliksmana) Niemcy utworzyli Centralny obóz przesiedleńczy dla Polaków deportowanych do Generalnego Gubernatorstwa, a także wywożonych na roboty przymusowe w głąb Niemiec i do Francji[7]. Niemcy dokonywali tam również selekcji rasowej i następnie przenosili więźniów do innych obozów. Część uwięzionych osób było przewożonych do Urzędu Rasy i Osadnictwa zlokalizowanego po usunięciu zakonników na terenie klasztoru oo. Bernardynów przy ul. Spornej. Obóz istniał do końca wojny. Miejsce to upamiętnia tablica umieszczona na głazie stojącym obok chodnika przy Łąkowej 4[5] (zdjęcie tablicy).

W 1945 roku w hali sportowej przy Łąkowej 29 powstała Wytwórnia Filmów Fabularnych. Obiekty wytwórni zostały rozbudowane w następnych latach, m.in. w 1950 roku o dwie hale zdjęciowe[8]. W tej wytwórni „...rozpoczęła się historia powojennej kinematografii w Polsce..” (Bonisławski, Podolska; Polesie i Karolew)[5].

W 1990 roku na placu przy kościele odsłonięto Pomnik Katyński[9].

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja miejska[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Danuta Bieńkowska, Elżbieta Umińska-Tytoń: Łąkowa. W: Słownik nazewnictwa miejskiego Łodzi [on-line]. log.lodz.pl. [dostęp 2013-09-03].
  2. Uchwała nr XCII/1682/10 Rady Miejskiej w Łodzi – Załączniki Nr 1 i 2: „Opis granic Osiedla Stare Polesie”. bip.uml.lodz.pl, 2010-08-25. [dostęp 2018-12-30].
  3. Łąkowa. W: Baza: Ulice Łodzi [on-line]. wimbp.lodz.pl. [dostęp 2013-09-17].
  4. Łódzkie ulice (Internet Archive). [dostęp 2013-09-03].
  5. a b c d e f g Ryszard Bonisławski, Joanna Podolska: Spacerownik, Polesie i Karolew. Łódź: Gazeta Wyborcza, 21 czerwca 2007, s. 5-8.
  6. a b Marcin Kieruzel: Pozostawili zabytki; Fabryki Kindermannów. uml.lodz.pl. [dostęp 2015-02-19].
  7. Wysiedlenia na terenach wcielonych do Trzeciej Rzeszy. W: Edukacja > Powtórka z historii [on-line]. fpnp.pl. [dostęp 2013-09-03].
  8. Joanna Podolska, Jakub Wiewiórski: Łódź filmowa. Wyd. I. Łódź: Agora, 2010, s. 102. ISBN 978-83-268-0038-2.
  9. Pomnik Katyński. mbz.lodz.pl. [dostęp 2018-12-30].
  10. a b c d Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo łódzkie. 2020-09-30. s. 36, 39, 40, 41. [dostęp 2013-09-03].
  11. Trasy i rozkłady jazdy. mpk.lodz.pl. [dostęp 2018-02-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]