Ulica Adama Idźkowskiego w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Adama Idźkowskiego
Solec
Ilustracja
Ulica Adama Idźkowskiego przy Zagórnej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Zagórna
Ikona ulica.svg
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Adama Idźkowskiego
ulica Adama Idźkowskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Adama Idźkowskiego
ulica Adama Idźkowskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Adama Idźkowskiego
ulica Adama Idźkowskiego
Ziemia52°13′39,0″N 21°02′28,2″E/52,227500 21,041167

Ulica Adama Idźkowskiego w Warszawie – jedna z ulic osiedla Solec będąca ślepym zaułkiem odchodzącym od ulicy Zagórnej.

Nadana w 1928[1] nazwa ulicy upamiętnia architekta Adama Idźkowskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulicę Idźkowskiego zaprojektowano w latach 1928-30 jako przecznicę ul. Zagórnej, mającą docelowo dosięgnąć ul. Okrąg i za jej linią biec aż do alei 3 Maja. Do roku 1939 zdołano przeprowadzić jedynie krótkie fragmenty ulicy; od Zagórnej, i dalszy fragment, poza linią ul. Wilanowskiej. Pomiędzy owymi odcinkami znajdowały się zabudowania fabryczne Towarzystwa Akcyjnego „Cyrański, Werner i S-ka“. W okresie powojennym do pomysłu już nie powrócono; na miejscu planowanego przebiegu ulicy powstał Centralny Park Kultury, od roku 1992 znany jako park Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego.

Do wybuchu wojny zabudowano jedynie początkowy odcinek ulicy Idźkowskiego; wzniesione tu kamienice w całości dotrwały do naszych czasów, podobnie jak stojący we wschodniej pierzei ulicy pałacyk Symonowicza przypisany numeracji ul. Solec. Spośród zachowanej zabudowy wyróżnia kamienica pod nr. 4, projektowana przez Adolfa Inatowicza-Łubiańskiego. Budynek utrzymany w stylistyce ekspresyjnego funkcjonalizmu otrzymał dwie, odmiennie skomponowane fasady.

W czasie powstania warszawskiego we wrześniu 1944 w rejonie ulicy Idźkowskiego toczyły się ciężkie walki[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 334. ISBN 83-86619-97X.
  2. Adam Borkiewicz: Powstanie warszawskie. Zarys działań natury wojskowej. Warszawa: Instytut wydawniczy PAX, 1969, s. 458–485.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]