Ulica Hugona Kołłątaja we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Hugona Kołłątaja
Przedmieście Świdnickie
Ilustracja
Pałac czynszowy przy ul. Kołłątaja 31-33
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Długość 500 m
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg światła Podwale
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła ul. Kościuszki
Ikona ulica z prawej.svg ul. Rejtena
Ikona ulica koniec T.svg światła ul. Piłsudskiego
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
ulica Hugona Kołłątaja
ulica Hugona Kołłątaja
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Hugona Kołłątaja
ulica Hugona Kołłątaja
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
ulica Hugona Kołłątaja
ulica Hugona Kołłątaja
Ziemia51°06′07,0″N 17°02′11,0″E/51,101944 17,036389

Ulica Hugona Kołłątaja – jedna z ulic Przedmieścia Świdnickiego we Wrocławiu.

Ulica Kołłątaja została wytyczona w roku 1823 po zburzeniu kilka lat wcześniej fortyfikacji miejskich. 19 października tegoż roku nadano jej nazwę Neue Taschenstraße (po polsku Nowa Sakwowa), gdyż była przedłużeniem w kierunku południowym ulicy Taschenstraße czyli dzisiejszej ulicy Piotra Skargi. Początkowo kończyła swój bieg na skrzyżowaniu z ulicą Neue Tauentzienstraße (dzisiejszą ul. Kościuszki) i była zabudowana w niewielkim stopniu. Ożywienie w inwestycjach budowlanych wniosło otwarcie w pobliżu dworca Kolei Górnośląskiej. Pod koniec lat pięćdziesiątych XIX w. została przedłużona w kierunku południowym do skrzyżowania z Gartenstraße (ul. Piłsudskiego)osiągając tym samym ostateczna długość jaką zachowała do dziś.

W drugiej połowie XIX w. została w całości zabudowana luksusowymi kamienicami czynszowymi. Niektóre z nich jak zachowany do dziś dom nr 31-33 noszą cechy architektury pałacowej. Oprócz kamienic czynszowych w zabudowie ulicy wyróżniały się także hotele. Ze względu na bliskość dworca na przełomie XIX i XX w. działało ich kilka, m.in. pod nr 15 Reichshof w latach 1877-1919 noszący nazwę Kaiserhof, pod nr 14 Breslauer Hof, pod nr 10 Dresdner Hof i Hansa hotel pod nr 25, a także dwa schroniska prowadzone przez organizacje chrześcijańskie.

W roku 1945 znaczna część zabudowy legła w gruzach. Wśród nowych budynków wzniesionych głównie w latach pięćdziesiątych swoją architekturą wyróżnia się Mezonetowiec z dwupoziomowymi mieszkaniami zaprojektowany przez zespół Jadwigi Grabowskiej-Hawrylak.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Bernard Bednorz: Hotele Przedmieścia Świdnickiego w XIX i XX wieku. W: Przedmieście Świdnickie we Wrocławiu. Wrocław: Muzeum Miejskie Wrocławia, Wydawnictwo Gajt, 2012, s. 228-239.
  • Encyklopedia Wrocławia. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 387-388.
  • Hermann Markgraf: Die Straßen Breslaus nach ihrer Geschichte und ihren Namen. Breslau: Verlag von E. Morgenstern, 1896, s. 216.