Ulica Józefa Bema w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy ulicy. Zobacz też: inne artykuły noszące tę nazwę.
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Czyste
Ilustracja
Ulica J. Bema przy ul. Kasprzaka, widoczne tory tramwajowe
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica w prawo L z dochodzacym deptakiem.svg ul. Prądzyńskiego
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Kasprzaka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Szymczaka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Ludwiki
Ikona ulica koniec T.svg ul. Wolska
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Ulica Józefa Bema w Warszawie
Ziemia52°13′40,8″N 20°57′33,6″E/52,228000 20,959333

Ulica Józefa Bema – ulica w warszawskiej dzielnicy Wola.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica biegnąca przed rokiem 1876 od ul. Opaczewskiej do wsi Wola. Niegdyś nosiła nazwy Droga Kościelna lub Droga Parafialna, związane z kościołem św. Stanisława Biskupa i Męczennika, którego budowę zakończono w 1860[1].

Do roku 1916 znajdowała się poza granicami Warszawy. Mimo to powstawały przy niej zabudowania przemysłowe i mieszkalne, m.in. od roku 1908 działała tu wielka fabryka Lilpop, Rau i Loewenstein.

W roku 1876 ulicę przecięły tory kolei obwodowej, w okolicy powstało wtedy wiele bocznic kolejowych, wiodących między innymi do carskich magazynów wojskowych wzniesionych po roku 1893 pod nr 60. W skład magazynów wchodziły wielkie elewatory zbożowe przy ul. Prądzyńskiego. W zbliżonym okresie powstała pod nr. 70/72 przędzalnia bawełny i farbiarnia Towarzystwa Akcyjnego „Wola”.

W roku 1928 wzniesiono pod nr. 76 gmachy Towarzystwa Szkół Powszechnych nawiązujące swym planem do założeń pałacowych XVII/XVIII wieku; w tym samym roku ulicą Bema pojechał pierwszy tramwaj elektryczny.

W roku 1939 spłonęły zbombardowane elewatory zbożowe. Rok 1944 przyniósł zniszczenie kamienic w rejonie ulicy Wolskiej.

W okresie powojennym bieg ulicy został zniekształcony przez rozbudowę węzła PKP: początkowy odcinek ulicy należący już przed wojną do dzielnicy Ochota został od niej ostatecznie odcięty i od roku 1979 nosi nazwę al. Bohaterów Września. Odcinek na południe od ul. Prądzyńskiego i na zachód od torów kolei obwodowej został w roku 2014 przemianowany na ul. Parafialną.

Ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]