Ulica Kaliska w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Kaliska
Ochota
Ilustracja
Ulica Kaliska przy ul. Węgierskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Niemcewicza
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Sękocińska
ul. Słupecka
Ikona ulica z prawej.svg ul. Joteyki
Ikona ulica skrzyżowanie.svg ul. Barska
Ikona ulica z prawej.svg ul. Węgierska
Ikona ulica koniec T.svg ul. Grójecka
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Kaliska
ulica Kaliska
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Kaliska
ulica Kaliska
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Kaliska
ulica Kaliska
Ziemia52°13′10,8″N 20°58′51,7″E/52,219667 20,981028

Ulica Kaliska – ulica na Ochocie w Warszawie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie polna droga łącząca trakt do Radomia i Krakowa z wsiami Wola i Czyste. Na początku XX w. prowadziła od szosy radomskiej do linii kolejowej Kolei Warszawsko-Kaliskiej[1].

Po 1831 u zbiegu ul. Kaliskiej z ul. Grójecką wzniesiono karczmę „Ochota”, od której nazwę przyjęła dzielnica Ochota[2]. Później w tym miejscu istniała manufaktura wyrobów pasmanteryjnych, wreszcie dom administracyjno-mieszkalny Fabryki Wyrobów Tytoniowych Państwowego Monopolu Tytoniowego (utworzonego 1 sierpnia 1924). O ten budynek toczono walki podczas powstania warszawskiego; został on ostrzelany z niemieckiego pociągu pancernego stacjonującego w rejonie dworca kolejowego Warszawa Zachodnia.

W latach 30. XX wieku, gdy Kaliska była jeszcze zaniedbaną, niedbale wybrukowaną ulicą, zaczęto wznosić przy niej pierwsze modernistyczne domy spółdzielcze i funkcjonalistyczne czynszowe kamienice.

W okresie powojennym relikty dawnej architektury zachowane na początkowym odcinku ulicy ustąpiły miejsca nowej zabudowie utrzymanej w duchu skromnego socrealizmu. Dalszy odcinek ulicy uniknął większych zniszczeń podczas wojny. Zachowało się tam kilka zabytkowych budynków, m.in. pod numerem 9 – wybitny w skali miasta przykład funkcjonalizmu, dom wybudowany w roku 1937 dla Ludwika Nasierowskiego. Jego fasadę ozdobiono łacińską sentencją autorstwa Seneki: Generos animos labor nutrit, co znaczy Dla dusz szlachetnych trud jest pokrzepieniem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwiryna Handke: Dzieje Warszawy nazwami pisane. Warszawa: Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 2011, s. 153. ISBN 978-83-62189-08-3.
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 560. ISBN 83-01-08836-2.