Ulica Stanisława Noakowskiego w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Flag of Warsaw.svg Warszawa
ulica Stanisława
Noakowskiego
Śródmieście Południowe
Długość: 0,4km
Ulica Stanisława Noakowskiego, widok w kierunku północnym
Ulica Stanisława Noakowskiego, widok w kierunku północnym
Przebieg
Ikona ulica plac.svg pl. Politechniki
Ikona ulica plac.svg 325m Skwer 3 Batalionu Pancernego AK „Golski”
Ikona ulica skrzyżowanie.svg światła 375m ul. Koszykowa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Stanisława Noakowskiego
ulica Stanisława Noakowskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Stanisława Noakowskiego
ulica Stanisława Noakowskiego
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Stanisława Noakowskiego
ulica Stanisława Noakowskiego
Ziemia52°13′17,1″N 21°00′36,1″E/52,221417 21,010028
Wydział Chemii Politechniki Warszawskiej – ul. Noakowskiego 3
Kamienica Rubinlichta, proj. Henryka Stifelmana i Stanisława Weissa, bud. 1913, widok od strony placu Politechniki

Ulica Stanisława Noakowskiego – ulica w Śródmieściu Warszawy, biegnąca od ulicy Koszykowej do placu Politechniki.

W całym swoim ciągu jednokierunkowa – ruch kołowy jest możliwy wyłącznie w kierunku południowym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historycznie ulica Noakowskiego jest częścią ulicy Polnej, biegnącej od 1770 wzdłuż wału miejskiego (Okopów Lubomirskiego). Włączona w skład wielkiego założenia urbanistycznego, tzn. osi stanisławowskiej, stała się jedną z ulic odchodzących od gwiaździstego placu Politechniki.

Po przesunięciu wału ok. 1825 stała się zwykłą drogą biegnącą wśród ogrodów i pól[1].

Na latach 1899–1901 po jej zachodniej stronie powstał kampus Politechniki Warszawskiej m.in. Gmach Główny oraz Gmach Chemii. Z kolei strona wschodnia zapełniła się w początku wieku nowoczesnymi kamienicami, które w dużej mierze przetrwały okres wojny. W 1924 na terenie Politechniki wzniesiono gmach Kreślarni.

Parzysta (wschodnia) strona ulicy została utrzymana przez Polaków do kapitulacji powstania warszawskiego.

W 2012 wzdłuż ulicy zbudowano ścieżkę rowerową.

Obecna nazwa została nadana ok. 1930[2] (według innych źródeł – w październiku 1938[3]). Upamiętnia profesora Politechniki Stanisława Noakowskiego.

Otoczenie[edytuj | edytuj kod]

  • Kreślarnia Politechniki Warszawskiej (Koszykowa 75 róg Noakowskiego)
  • gmach Wydziału Chemicznego Politechniki (nr 3)
  • kamienica Rubinlichta (nr 4)
  • zabytkowe kamienice (nr 10 i 12)
  • Centrum Kształcenia Ustawicznego nr. 1 (nr 6) – dawna siedziba Gimnazjum im. Stanisława Staszica

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Eugeniusz Szwankowski: Ulice i place Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 138.
  2. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 545. ISBN 83-01-08836-2.
  3. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 378. ISBN 83-86619-97X.
  4. Magdalena Stopa, Jan Brykczyński: Ostańce. Kamienice warszawskie i ich mieszkańcy. Warszawa: Dom Spotkań z Historią, 2010, s. 85. ISBN 978-83-62020-18-8.