Ulica Wojciecha Oczki w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
ulica Wojciecha Oczki
Ochota, Filtry
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Przebieg
Ikona ulica początek T.svg ul. Chałubińskiego
Ikona ulica z prawej.svg ul. Lindleya
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
ulica Wojciecha Oczki
ulica Wojciecha Oczki
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Wojciecha Oczki
ulica Wojciecha Oczki
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
ulica Wojciecha Oczki
ulica Wojciecha Oczki
Ziemia52°13′27,4″N 21°00′02,8″E/52,224278 21,000778

Ulica Wojciecha Oczki – ulica w warszawskiej dzielnicy Ochota biegnąca od ul. Chałubińskiego do ul. Lindleya.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica została wytyczona 1865 jako przedłużenie na zachód ulicy Wspólnej[1]. Obecna nazwa została nadana w 1921[2].

Pierwsza zabudowę stanowiły zlokalizowane w rejonie ulic: Wspólnej, Koszykowej i Chałubińskiego drewniane zabudowania rosyjskich koszar artylerii, później zastąpione obiektami murowanymi[1]. W latach 1897–1901 po północnej stronie ulicy, na terenie dawnych ogrodów księży misjonarzy, wybudowano jeden z pawilonów Szpitala Dzieciątka Jezus[3]. Umieszczono w nim szpitalną elektrownię, kuchnię, pralnię oraz magazyny żywności[3]. W latach 1900–1902 na rogu ulic Oczki i Lindeya wniesiono dla potrzeb pacjentów cerkiew Matki Boskiej Nieustającej Pomocy[4].

W latach 1899–1901 u zbiegu z ul. Chałubińskiego wybudowano gmach Collegium Anatomicum według projektu Antoniego Jabłońskiego-Jasieńczyka[5]. Budynek otrzymał neobarokowy kostium i obfity wystrój rzeźbiarski[6].

Pomiędzy 1921 a 1925 Tadeusz Zieliński (ojciec) rozbudował w stylu neoklasycystycznym pawilon rosyjskich koszar kawalerii z przeznaczeniem na Gmach Medycyny Sądowej (nr 1)[7]. W latach 1937–1938 pod nr 5 wybudowano gmach Ambulatorium, późniejszy Dom Medyka, zaprojektowany przez Stanisława Odyńca-Dobrowolskiego, będący przykładem skrajnego funkcjonalizmu[8].

W latach 1930–1932 na południowym narożniku ulic Oczki i Chałubińskiego wniesiono funkcjonalistyczny gmach Dowództwa Korpusu Ochrony Pogranicza[6].

Zabudowa ulicy ucierpiała w trakcie radzieckich nalotów w 1942 i 1943[6]. Po upadku powstania warszawskiego Niemcy wysadzili narożny segment Collegium Anatomicum, szpitalny pawilon kotłowni i maszynowni oraz podpalili Gmach Medycyny Sądowej[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 68. ISBN 978-83-88372-42-1.
  2. Kwiryna Handke: Słownik nazewnictwa Warszawy. Warszawa: Slawistyczny Ośrodek Wydawniczy, 1998, s. 242. ISBN 83-86619-97X.
  3. a b Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 562. ISBN 83-01-08836-2.
  4. Paweł Przeciszewski: Warszawa. Prawosławie i rosyjskie dziedzictwo. Warszawa: Agencja Wydawnicza Egros, 2011, s. 115. ISBN 978-83-89986-73-3.
  5. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 141. ISBN 83-908950-8-0.
  6. a b c d Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 69. ISBN 978-83-88372-42-1.
  7. Jarosław Zieliński: Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy. Tom 15. Objazdowa–Ożarowska. Warszawa: Biblioteka Towarzystwa Opieki nad Zabytkami, 2011, s. 70. ISBN 978-83-88372-42-1.
  8. Juliusz A. Chrościcki, Andrzej Rottermund: Atlas architektury Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 1977, s. 188.