Ustawa o Wielkim Berlinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Powierzchnia Berlina przed i po poszerzeniu granic

Ustawa o Wielkim Berlinie − ustawa przyjęta 27 kwietnia 1920 roku[1] głosami USPD i SPD, przy wstrzymujących się przedstawicielach Partii Centrum[2], na podstawie której od 1 października 1920 roku do Berlina przyłączono 7 miasteczek, 59 gmin wiejskich i 27 osiedli, które podzielono pomiędzy 20 dzielnic. Po wejściu ustawy w życie powierzchnia Berlina wzrosła z 6.500 ha do 878 km², a populacja osiągnęła liczbę 3,8 mln[3]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dokumente Zur Deutschlandpolitik. Monachium: Oldenbourg Wissenschaftsverlag GmbH, 2003, s. 117. ISBN 3-486-56667-9.
  2. Bernd Stöver: Berlin: A Short History. Monachium: Verlag C.H. Beck oHG, 2012. ISBN 978-3-406-65632-3.
  3. The cosmopolitan city of the Weimar Republic (ang.). Berlin.de - Das offizielle Hauptstadtportal. [dostęp 2015-03-02].